Ακυρώθηκαν δύο διαταγές πληρωμής τράπεζας για οφειλές άνω των 156.000 ευρώ λόγω άκυρης καταγγελίας των δανείων

• Με τις υπ’ αριθμόν 446 και 447/2026 απο­φά­σεις του, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκανε δεκτές τις ανα­κο­πές ζεύγους δανειο­λη­πτών, κρί­νο­ντας ότι οι καταγ­γε­λίες των δανεια­κών συμ­βά­σεων υπο­γρά­φη­καν από υπάλ­ληλο της τρά­πε­ζας χωρίς να απο­δει­κνύ­ε­ται η πλη­ρε­ξου­σιό­τητά της

Δικα­στική δικαί­ωση μετά από 7 και πλέον χρόνια δικα­στι­κών αγώνων γνώρισε ζευγάρι δανειο­λη­πτών από τη Ρόδο, καθώς το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δικά­ζο­ντας κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών, ακύρωσε στο σύνολό τους 2 δια­τα­γές πλη­ρω­μής που είχε εκδώσει σε βάρος τους συστη­μική τράπεζα για συνο­λι­κές απαι­τή­σεις που ξεπερ­νού­σαν τα 156.000 ευρώ.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», οι υπ’ αριθμόν 446 και 447/2026 απο­φά­σεις, που δημο­σιεύ­θη­καν τον Ιούλιο του 2026, δέχθη­καν ότι οι καταγ­γε­λίες των επί­μα­χων δανεια­κών συμ­βά­σεων έπασχαν ακυ­ρό­τη­τας, με απο­τέ­λε­σμα οι απαι­τή­σεις της τρά­πε­ζας να μην είναι ληξι­πρό­θε­σμες και απαι­τη­τές κατά τον χρόνο έκδοσης των δια­τα­γών πλη­ρω­μής.

Η υπόθεση αφορά 2 δανεια­κές συμ­βά­σεις που είχαν συνα­φθεί στη Ρόδο. Η πρώτη ήταν σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου ποσού 100.000 ευρώ, το οποίο εκτα­μιεύ­θηκε στα­διακά σε 3 δόσεις από τον Δεκέμ­βριο του 2010 έως τον Φεβρουά­ριο του 2011 και ήταν εξο­φλη­τέο σε 300 μηνιαίες τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κές δόσεις. Η δεύτερη ήταν σύμβαση κατα­να­λω­τι­κού δανείου ποσού 44.808,40 ευρώ, που εκτα­μιεύ­θηκε τον Φεβρουά­ριο του 2014 με ορί­ζο­ντα απο­πλη­ρω­μής 180 δόσεων.

Όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία των απο­φά­σεων, οι οφει­λέ­τες επι­χεί­ρη­σαν επα­νει­λημ­μένα να ρυθ­μί­σουν τις οφειλές τους. Για το στε­γα­στικό δάνειο υπο­γρά­φη­καν πρό­σθε­τες πράξεις τον Μάρτιο του 2015 και τον Μάιο του 2016, με την τελευ­ταία να παρα­τεί­νει τη διάρ­κεια του δανείου κατά 106 μήνες και να προ­βλέ­πει εξό­φληση σε 360 δόσεις. Αντί­στοιχα, το κατα­να­λω­τικό δάνειο ρυθ­μί­στηκε με πρό­σθε­τες πράξεις τον Νοέμ­βριο του 2015 και τον Μάιο του 2016, με παρά­ταση της διάρ­κειάς του κατά 26 μήνες.

Καθώς οι υπο­χρε­ώ­σεις δεν εκπλη­ρώ­θη­καν, η τράπεζα προ­χώ­ρησε στις 7 Σεπτεμ­βρίου 2018 στην καταγ­γε­λία και των 2 συμ­βά­σεων με εξώ­δι­κες δηλώ­σεις που επι­δό­θη­καν στους οφει­λέ­τες στις 19 και 20 Σεπτεμ­βρίου 2018, κηρύσ­σο­ντας ληξι­πρό­θε­σμο και απαι­τητό το σύνολο των οφειλών. Ακο­λού­θησε η έκδοση, στις 20 Δεκεμ­βρίου 2018, 2 δια­τα­γών πλη­ρω­μής από τη Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με τις οποίες οι οφει­λέ­τες δια­τά­χθη­καν να κατα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρον τα ποσά των 100.563,94 ευρώ και 55.688,70 ευρώ αντί­στοιχα, πλέον τόκων και δικα­στι­κών εξόδων.

Οι δανειο­λή­πτες άσκησαν τον Ιανουά­ριο του 2019 ανα­κο­πές κατά των δια­τα­γών πλη­ρω­μής, προ­βάλ­λο­ντας σειρά λόγων. Εκείνος που κρίθηκε καθο­ρι­στι­κός ήταν ο τρίτος, με τον οποίο υπο­στή­ρι­ξαν ότι οι εξώ­δι­κες καταγ­γε­λίες των συμ­βά­σεων δεν έγιναν από το κατά νόμο αντι­προ­σω­πευ­τικό όργανο της τρά­πε­ζας, αλλά από έτερο πρόσωπο, χωρίς να επι­δει­χθεί το σχετικό πλη­ρε­ξού­σιο έγγραφο.

Το δικα­στή­ριο, ερμη­νεύ­ο­ντας τις δια­τά­ξεις του Αστικού Κώδικα για την πλη­ρε­ξου­σιό­τητα και τη μονο­μερή δικαιο­πρα­ξία, έκρινε ότι η τράπεζα, η οποία έφερε το βάρος από­δει­ξης του κύρους της καταγ­γε­λίας, δεν απέ­δειξε την αντι­προ­σω­πευ­τική εξουσία της υπαλ­λή­λου που υπέ­γραψε τις εξώ­δι­κες δηλώ­σεις. Όπως ανα­φέ­ρε­ται στις απο­φά­σεις, δεν προ­σκο­μί­στηκε έγγραφο χορή­γη­σης πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας προ­γε­νέ­στερο των καταγ­γε­λιών από τα πρόσωπα που δεσμεύ­ουν το νομικό πρόσωπο της τρά­πε­ζας, το οποίο να καλύ­πτει ειδικά την καταγ­γε­λία των συγκε­κρι­μέ­νων δανεια­κών συμ­βά­σεων. Η τράπεζα προ­σκό­μισε μόνο βεβαί­ωση με ημε­ρο­μη­νία 27 Μαρτίου 2019, ήτοι μετα­γε­νέ­στερη των καταγ­γε­λιών, ενώ ούτε ο νόμιμος εκπρό­σω­πός της παρα­στά­θηκε στο ακρο­α­τή­ριο για να εγκρί­νει τις καταγ­γε­λίες με δήλωση κατα­χω­ρι­ζό­μενη στα πρα­κτικά.

Με το σκε­πτικό αυτό, το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι οι καταγ­γε­λίες ήταν άκυρες και ότι, κατά συνέ­πεια, οι απαι­τή­σεις της τρά­πε­ζας δεν είχαν κατα­στεί ληξι­πρό­θε­σμες και απαι­τη­τές όταν ζητή­θηκε η έκδοση των δια­τα­γών πλη­ρω­μής. Οι δια­τα­γές ακυ­ρώ­θη­καν στο σύνολό τους, ενώ η εξέταση των λοιπών λόγων ανα­κο­πής κρίθηκε άνευ αντι­κει­μέ­νου. Η τράπεζα κατα­δι­κά­στηκε επι­πλέον στην κατα­βολή των δικα­στι­κών εξόδων των ανα­κο­πτό­ντων, ύψους 3.000 ευρώ για την πρώτη υπόθεση και 1.670 ευρώ για τη δεύτερη.

Τους ανα­κό­πτο­ντες εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος Ρόδου κ. Στέργος Λεβέ­ντης.