Το κατεπείγον που χρειάστηκε 29 μήνες

Η από­φα­ση 1400/2026 της Ενιαί­ας Αρχής Δη­μο­σί­ων Συμ­βά­σε­ων δεν ακυ­ρώ­νει απλώς μια πρό­σκλη­ση της ΔΕΥΑΡ. Κα­τα­γρά­φει με ημε­ρο­μη­νί­ες πώς μια επι­χεί­ρη­ση που εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται επί δε­κα­ε­τί­ες το δί­κτυο της Ρόδου επι­χεί­ρη­σε να πα­ρου­σιά­σει ως αιφ­νί­διο γε­γο­νός κάτι που η δική της γε­ω­λο­γι­κή έκ­θε­ση χα­ρα­κτη­ρί­ζει δο­μι­κό, με ιστο­ρι­κό πλημ­μυ­ρών στην Ια­λυ­σό το 2013, το 2019, το 2024 και τον Δε­κέμ­βριο του 2025. Από την κα­κο­και­ρία της 21ης Ια­νουα­ρί­ου 2026 έως την ανά­θε­ση στις 29 Ιου­νί­ου πέ­ρα­σαν σχε­δόν 6 μήνες, η προ­με­λέ­τη χρειά­στη­κε δυό­μι­σι μήνες για να πα­ρα­λη­φθεί και τα ίδια τα έργα ει­σό­δου δεν θα ήταν έτοι­μα πριν από τα τέλη του 2026, δη­λα­δή μετά το κα­λο­καί­ρι για το οποίο υπο­τί­θε­ται ότι έπρε­πε να πα­ρα­καμ­φθεί ο ανοι­κτός δια­γω­νι­σμός. Ένα έργο 46.600.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ, με νέα γραμ­μή MBR, ανα­ε­ρό­βιο χω­νευ­τή και μο­νά­δα συ­μπα­ρα­γω­γής, στάλ­θη­κε σε 4 προ­ε­πι­λεγ­μέ­νες εται­ρεί­ες με προ­θε­σμία 8 ημε­ρών και υπο­γρα­φή του προ­έ­δρου Σω­τή­ρη Βα­για­νού, ενώ ο ανα­πλη­ρω­τής γε­νι­κός διευ­θυ­ντής Κυ­ριά­κος Πα­πα­μι­χα­ήλ είχε ήδη επι­ση­μά­νει στο συμ­βού­λιο της 9ης Ιου­λί­ου τον με­γά­λο κίν­δυ­νο ακύ­ρω­σης.

Το πιο βαρύ ση­μείο της από­φα­σης είναι ότι η Αρχή έστρε­ψε κατά της ΔΕΥΑΡ τα δικά της έγ­γρα­φα. Την αυ­το­ψία της 16ης Φε­βρουα­ρί­ου που μι­λού­σε για αστο­χί­ες δι­κτύ­ου χωρίς βροχή, την προ­με­λέ­τη που σχε­διά­ζει μό­νι­μη αύ­ξη­ση εισ­ρο­ών 55% τον χει­μώ­να και 30% το κα­λο­καί­ρι, ακόμη και την προ­α­νά­κρι­ση του Λι­με­ναρ­χεί­ου για τη ρύ­παν­ση στο Βόδι, την οποία η επι­χεί­ρη­ση επι­κα­λέ­στη­κε ως από­δει­ξη επεί­γο­ντος και το Κλι­μά­κιο διά­βα­σε ως από­δει­ξη χρό­νιας αδρά­νειας. Το πρό­βλη­μα του Βιο­λο­γι­κού είναι πραγ­μα­τι­κό, τα 34.500 κυ­βι­κά την ημέρα ένα­ντι δυ­να­μι­κό­τη­τας 27.500 είναι πραγ­μα­τι­κά και τα κο­λο­βα­κτη­ρί­δια στην εκροή είναι πραγ­μα­τι­κά. Ακρι­βώς γι αυτό η επι­λο­γή μιας δια­δι­κα­σί­ας που η Αρχή έκρι­νε ότι δεν έπρε­πε ποτέ να είχε γίνει κο­στί­ζει διπλά, γιατί το έργο επι­στρέ­φει στο μηδέν ενώ η θά­λασ­σα στο Βόδι δεν πε­ρι­μέ­νει τα δι­κα­στή­ρια.

Η ΔΕΥΑΡ ήθελε να κερ­δί­σει χρόνο και κα­τά­φε­ρε να χάσει και τον χρόνο και το έργο.