Το κατεπείγον που χρειάστηκε 29 μήνες

Η απόφαση 1400/2026 της Ενιαίας Αρχής Δημο­σίων Συμ­βά­σεων δεν ακυ­ρώ­νει απλώς μια πρό­σκληση της ΔΕΥΑΡ. Κατα­γρά­φει με ημε­ρο­μη­νίες πώς μια επι­χεί­ρηση που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται επί δεκα­ε­τίες το δίκτυο της Ρόδου επι­χεί­ρησε να παρου­σιά­σει ως αιφ­νί­διο γεγονός κάτι που η δική της γεω­λο­γική έκθεση χαρα­κτη­ρί­ζει δομικό, με ιστο­ρικό πλημ­μυ­ρών στην Ιαλυσό το 2013, το 2019, το 2024 και τον Δεκέμ­βριο του 2025. Από την κακο­και­ρία της 21ης Ιανουα­ρίου 2026 έως την ανάθεση στις 29 Ιουνίου πέρασαν σχεδόν 6 μήνες, η προ­με­λέτη χρειά­στηκε δυόμισι μήνες για να παρα­λη­φθεί και τα ίδια τα έργα εισόδου δεν θα ήταν έτοιμα πριν από τα τέλη του 2026, δηλαδή μετά το καλο­καίρι για το οποίο υπο­τί­θε­ται ότι έπρεπε να παρα­καμ­φθεί ο ανοι­κτός δια­γω­νι­σμός. Ένα έργο 46.600.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ, με νέα γραμμή MBR, ανα­ε­ρό­βιο χωνευτή και μονάδα συμπα­ρα­γω­γής, στάλ­θηκε σε 4 προ­ε­πι­λεγ­μέ­νες εται­ρείες με προ­θε­σμία 8 ημερών και υπο­γραφή του προ­έ­δρου Σωτήρη Βαγια­νού, ενώ ο ανα­πλη­ρω­τής γενικός διευ­θυ­ντής Κυριά­κος Παπα­μι­χαήλ είχε ήδη επι­ση­μά­νει στο συμ­βού­λιο της 9ης Ιουλίου τον μεγάλο κίνδυνο ακύ­ρω­σης.

Το πιο βαρύ σημείο της από­φα­σης είναι ότι η Αρχή έστρεψε κατά της ΔΕΥΑΡ τα δικά της έγγραφα. Την αυτοψία της 16ης Φεβρουα­ρίου που μιλούσε για αστο­χίες δικτύου χωρίς βροχή, την προ­με­λέτη που σχε­διά­ζει μόνιμη αύξηση εισροών 55% τον χειμώνα και 30% το καλο­καίρι, ακόμη και την προ­α­νά­κριση του Λιμε­ναρ­χείου για τη ρύπανση στο Βόδι, την οποία η επι­χεί­ρηση επι­κα­λέ­στηκε ως από­δειξη επεί­γο­ντος και το Κλι­μά­κιο διάβασε ως από­δειξη χρόνιας αδρά­νειας. Το πρό­βλημα του Βιο­λο­γι­κού είναι πραγ­μα­τικό, τα 34.500 κυβικά την ημέρα έναντι δυνα­μι­κό­τη­τας 27.500 είναι πραγ­μα­τικά και τα κολο­βα­κτη­ρί­δια στην εκροή είναι πραγ­μα­τικά. Ακριβώς γι αυτό η επιλογή μιας δια­δι­κα­σίας που η Αρχή έκρινε ότι δεν έπρεπε ποτέ να είχε γίνει κοστί­ζει διπλά, γιατί το έργο επι­στρέ­φει στο μηδέν ενώ η θάλασσα στο Βόδι δεν περι­μέ­νει τα δικα­στή­ρια.

Η ΔΕΥΑΡ ήθελε να κερ­δί­σει χρόνο και κατά­φερε να χάσει και τον χρόνο και το έργο.