Πένθος στη Ρόδο για τη Δέσποινα Δελαπόρτα, τη γυναίκα που ανέστησε τον Ερυθρό Σταυρό στο νησί

Η Ρόδος απο­χαι­ρε­τά μια σπου­δαία Κυρία της προ­σφο­ράς – Η επί πε­ρί­που 3 δε­κα­ε­τί­ες πρό­ε­δρος του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου του Ελ­λη­νι­κού Ερυ­θρού Σταυ­ρού και κα­θη­γή­τρια πιά­νου έφυγε από τη ζωή, προ­κα­λώ­ντας κύμα συ­γκί­νη­σης – Η εξό­διος ακο­λου­θία θα τε­λε­στεί το Σάβ­βα­το 5 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 στις 12 το με­ση­μέ­ρι από τον Ιερό Ναό Τα­ξιαρ­χών.

Βαθιά θλίψη προ­κά­λε­σε στη Ρόδο η εί­δη­ση του θα­νά­του της κ. Δέ­σποι­νας Δε­λα­πόρ­τα, μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας που ταυ­τί­στη­κε όσο λίγες με τον εθε­λο­ντι­σμό και την κοι­νω­νι­κή προ­σφο­ρά στο νησί. Για σχε­δόν 30 χρό­νια βρέ­θη­κε στο τι­μό­νι του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου του Ελ­λη­νι­κού Ερυ­θρού Σταυ­ρού, το οποίο πα­ρέ­λα­βε σε κα­τά­στα­ση διά­λυ­σης και το ανέ­δει­ξε σε ένα από τα πλέον δρα­στή­ρια της χώρας. Πα­ράλ­λη­λα, άφησε το δικό της απο­τύ­πω­μα και στη μου­σι­κή εκ­παί­δευ­ση του τόπου, μέσα από τη μακρά πο­ρεία της ως κα­θη­γή­τρια πιά­νου. Η εξό­διος ακο­λου­θία θα τε­λε­στεί το Σάβ­βα­το 5 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 στις 12 το με­ση­μέ­ρι από τον Ιερό Ναό Τα­ξιαρ­χών.

Η εί­δη­ση και τα πρώτα μη­νύ­μα­τα

Την εί­δη­ση του θα­νά­του της γνω­στο­ποί­η­σε με ανάρ­τη­σή της η κ. Πίτσα Φε­σι­λί­ο­γλου Χατζή, η οποία απο­χαι­ρέ­τη­σε τη Δέ­σποι­να Δε­λα­πόρ­τα με θερμά λόγια, κά­νο­ντας ιδιαί­τε­ρη μνεία στην προ­σφο­ρά της στον Ελ­λη­νι­κό Ερυ­θρό Σταυ­ρό, τον οποίο υπη­ρέ­τη­σε επί πε­ρί­που 30 χρό­νια με συ­νέ­πεια και αγάπη. «Ένας σπου­δαί­ος άν­θρω­πος, μια υπέ­ρο­χη γυ­ναί­κα που μας δί­δα­ξε πολλά με το ήθος, την αγάπη της στον συ­νάν­θρω­πο και την ανι­διο­τε­λή προ­σφο­ρά της όλα αυτά τα χρό­νια», ανέ­φε­ρε με­τα­ξύ άλλων.

Μέσα σε λίγες ώρες ακο­λού­θη­σαν μη­νύ­μα­τα από τον πο­λι­τι­κό κόσμο του νη­σιού και από φο­ρείς του εθε­λο­ντι­σμού, που συ­γκλί­νουν σε ένα κοινό συ­μπέ­ρα­σμα: η Ρόδος απο­χαι­ρε­τά μια γυ­ναί­κα που την τί­μη­σε και που άφησε πίσω της έργο δυ­σα­να­πλή­ρω­το.

Κα­μπου­ρά­κης: «Μια αρ­χο­ντι­κή ψυχή με σπά­νιο ήθος»

Με δελ­τίο Τύπου της πα­ρά­τα­ξης «Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο», ο κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης απο­χαι­ρέ­τη­σε τη Δέ­σποι­να Δε­λα­πόρ­τα ως «μια σπου­δαία Κυρία της Ρόδου, μια αρ­χο­ντι­κή ψυχή με σπά­νιο ήθος, αξιο­πρέ­πεια και έμ­φυ­τη ευ­γέ­νεια». Όπως ση­μεί­ω­σε, η προ­σφο­ρά της στον τόπο υπήρ­ξε στάση ζωής και η πα­ρα­κα­τα­θή­κη που αφή­νει είναι ανε­κτί­μη­τη. «Η Ρόδος απο­χαι­ρε­τά μια γυ­ναί­κα που την τί­μη­σε όσο λίγοι», τό­νι­σε.

Ο κ. Κα­μπου­ρά­κης έδωσε στο μή­νυ­μά του και έναν έντο­να προ­σω­πι­κό τόνο, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας την απώ­λεια βαθιά προ­σω­πι­κή. Όπως ανέ­φε­ρε, επί 30 χρό­νια η κ. Δε­λα­πόρ­τα τον τί­μη­σε με τη φιλία της, την παρέα της και τις συ­ζη­τή­σεις τους, στιγ­μές που, όπως έγρα­ψε, θα μεί­νουν για πάντα μέσα του «ως ένα πο­λύ­τι­μο φυ­λα­χτό». Το μή­νυ­μα ολο­κλη­ρώ­νε­ται με την ευχή να είναι ελα­φρύ το χώμα της ρο­δί­τι­κης γης που θα την σκε­πά­σει, ενώ εκ­φρά­ζο­νται θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οι­κο­γέ­νεια και στους οι­κεί­ους της.

Ια­τρί­δη: «Η Δέ­σποι­να ήταν δικός μας άν­θρω­πος»

Η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου και αντι­πρό­ε­δρος της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σε­ων της Βου­λής κ. Μίκα Ια­τρί­δη δή­λω­σε ότι η εί­δη­ση της απώ­λειας τη γέ­μι­σε βαθιά θλίψη. «Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που συ­να­ντά­με στη ζωή μας και γί­νο­νται δικοί μας άν­θρω­ποι. Η Δέ­σποι­να ήταν ένας από αυ­τούς», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Σύμ­φω­να με την κ. Ια­τρί­δη, η Δέ­σποι­να Δε­λα­πόρ­τα άφησε με τη δια­δρο­μή και την πο­λυ­ε­τή προ­σφο­ρά της στον Ελ­λη­νι­κό Ερυ­θρό Σταυ­ρό ξε­χω­ρι­στό απο­τύ­πω­μα στη Ρόδο και στην κοι­νω­νία της, υπη­ρε­τώ­ντας τον συ­νάν­θρω­πο με συ­νέ­πεια, αξιο­πρέ­πεια και βαθιά αί­σθη­ση προ­σφο­ράς. Η ίδια ση­μεί­ω­σε ότι θα τη θυ­μά­ται και για όσα μοι­ρά­στη­καν, για τις συ­ζη­τή­σεις τους, το χα­μό­γε­λο, την κα­λο­σύ­νη και τη ζε­στα­σιά της, κα­τα­λή­γο­ντας με τη φράση «Καλό σου τα­ξί­δι Δέ­σποι­να μου».

Παπ­πάς: «Ένα ση­μα­ντι­κό έργο και ένα δυ­σα­να­πλή­ρω­το κενό»

Ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Γιάν­νης Παπ­πάς ανα­φέρ­θη­κε σε μια σπου­δαία Ρο­δί­τισ­σα που υπη­ρέ­τη­σε με συ­νέ­πεια, ήθος και ανι­διο­τέ­λεια τον Ελ­λη­νι­κό Ερυ­θρό Σταυ­ρό και την κοι­νω­νία της Ρόδου για πε­ρί­που 3 δε­κα­ε­τί­ες. Από τη θέση της προ­έ­δρου του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου, όπως τό­νι­σε, προ­σέ­φε­ρε πο­λύ­τι­μο αν­θρω­πι­στι­κό και εθε­λο­ντι­κό έργο, έχο­ντας πά­ντο­τε στο επί­κε­ντρο τον άν­θρω­πο και τις ανά­γκες του.

Ο κ. Παπ­πάς στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα και στη δεύ­τε­ρη πλευ­ρά της δια­δρο­μής της, εκεί­νη της μου­σι­κής. Όπως ανέ­φε­ρε, ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κή υπήρ­ξε η συμ­βο­λή της στον πο­λι­τι­σμό και τη μου­σι­κή παι­δεία του τόπου, μέσα από τη μακρά και επι­τυ­χη­μέ­νη πο­ρεία της ως κα­θη­γή­τρια πιά­νου. «Η Δέ­σποι­να Δε­λα­πόρ­τα αφή­νει πίσω της ένα ση­μα­ντι­κό έργο και ένα δυ­σα­να­πλή­ρω­το κενό», κα­τέ­λη­ξε, εκ­φρά­ζο­ντας τα συλ­λυ­πη­τή­ριά του στην οι­κο­γέ­νεια και στους οι­κεί­ους της.

Ο απο­χαι­ρε­τι­σμός των εθε­λο­ντών αι­μο­δο­τών

Συ­γκι­νη­τι­κό ήταν και το μή­νυ­μα του Συλ­λό­γου Εθε­λο­ντών Αι­μο­δο­τών Ρόδου «Άγιος Εφραίμ», ο οποί­ος είναι αδελ­φο­ποι­η­μέ­νος φο­ρέ­ας με το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Τμήμα Ρόδου του Ελ­λη­νι­κού Ερυ­θρού Σταυ­ρού. Ο πρό­ε­δρος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου κ. Βα­σί­λης Νι­κο­λής έκανε λόγο για μια σπου­δαία γυ­ναί­κα, μια ξε­χω­ρι­στή προ­σω­πι­κό­τη­τα και μια ακού­ρα­στη εθε­λό­ντρια, που για δε­κα­ε­τί­ες υπη­ρέ­τη­σε με ήθος, συ­νέ­πεια και ανι­διο­τέ­λεια τον Ελ­λη­νι­κό Ερυ­θρό Σταυ­ρό και την κοι­νω­νία της Ρόδου.

Όπως ση­μειώ­νε­ται στο μή­νυ­μα, η πο­λυ­ε­τής προ­σφο­ρά της απο­τε­λεί ση­μα­ντι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη για τον εθε­λο­ντι­σμό και την κοι­νω­νι­κή προ­σφο­ρά στον τόπο, ενώ ο σύλ­λο­γος αι­σθά­νε­ται ότι απο­χαι­ρε­τά έναν άν­θρω­πο με τον οποίο μοι­ρά­στη­κε τις ίδιες αξίες, την αλ­λη­λεγ­γύη, την προ­σφο­ρά, τον σε­βα­σμό στον συ­νάν­θρω­πο και την έμπρα­κτη στή­ρι­ξη της κοι­νω­νί­ας. «Καλό της τα­ξί­δι. Η προ­σφο­ρά της θα πα­ρα­μεί­νει ζω­ντα­νή στη μνήμη όλων μας», κα­τα­λή­γει το μή­νυ­μα, με συλ­λυ­πη­τή­ρια προς την οι­κο­γέ­νεια, τους οι­κεί­ους, αλλά και προς όλα τα μέλη, τους εθε­λο­ντές και τη Διοί­κη­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου.

Το 1997, ένα ξε­κί­νη­μα από το μηδέν

Η ιστο­ρία της Δέ­σποι­νας Δε­λα­πόρ­τα με τον Ερυ­θρό Σταυ­ρό της Ρόδου ξε­κί­νη­σε το 1997, όταν η Κε­ντρι­κή Διοί­κη­ση του Ελ­λη­νι­κού Ερυ­θρού Σταυ­ρού της ζή­τη­σε να ανα­λά­βει το το­πι­κό πα­ράρ­τη­μα, το οποίο λει­τουρ­γού­σε από το 1946. Όπως είχε αφη­γη­θεί η ίδια σε συ­νέ­ντευ­ξή της στη «δη­μο­κρα­τι­κή» τον Οκτώ­βριο του 2017, δί­στα­σε αρ­χι­κά, θε­ω­ρώ­ντας την πρό­τα­ση με­γά­λη τιμή αλλά αμ­φι­βάλ­λο­ντας αν θα μπο­ρού­σε να αντε­πε­ξέλ­θει στις υπο­χρε­ώ­σεις. Τε­λι­κά είπε το «ναι» και πα­ρέ­λα­βε ένα τμήμα υπό διά­λυ­ση. Την ει­κο­σα­ε­τία 1977 έως 1997 το πα­ράρ­τη­μα υπο­λει­τουρ­γού­σε, χωρίς διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο και χωρίς καμία δρα­στη­ριό­τη­τα.

Το πρώτο της βήμα ήταν η ορ­γά­νω­ση ενός τμή­μα­τος νο­ση­λευ­τι­κής. Τρία χρό­νια αρ­γό­τε­ρα συ­στά­θη­κε το πρώτο τμήμα Εθε­λο­ντών Σα­μα­ρει­τών και με τα χρό­νια το πα­ράρ­τη­μα έφτα­σε να δια­θέ­τει 5 τμή­μα­τα νο­ση­λευ­τι­κής και 18 τμή­μα­τα Σα­μα­ρει­τών. Η ίδια είχε απο­δώ­σει την ανά­πτυ­ξη αυτή στην εξω­στρέ­φειά της. «Δεν έμει­να κλει­σμέ­νη σε ένα γρα­φείο, βγήκα έξω, χτύ­πη­σα πόρ­τες και βρήκα θε­τι­κή αντα­πό­κρι­ση», είχε πει, ση­μειώ­νο­ντας ότι το πα­ρά­δειγ­μά της ακο­λού­θη­σαν στη συ­νέ­χεια και άλλοι σύλ­λο­γοι του νη­σιού. Στην ίδια συ­νέ­ντευ­ξη είχε επι­ση­μά­νει ότι πριν από 20 χρό­νια μόνο ο Ερυ­θρός Σταυ­ρός συ­γκέ­ντρω­νε τρό­φι­μα και χρή­μα­τα για τις ανά­γκες του συ­ναν­θρώ­που, ενώ αρ­γό­τε­ρα δη­μιουρ­γή­θη­καν πολ­λές αντί­στοι­χες δομές, όπως το Κοι­νω­νι­κό Πα­ντο­πω­λείο.

Κα­θη­με­ρι­νή πα­ρου­σία δίπλα σε όσους είχαν ανά­γκη

Το έργο του πα­ραρ­τή­μα­τος υπό την προ­ε­δρία της απλώ­θη­κε σε πολλά μέ­τω­πα. Όπως είχε πε­ρι­γρά­ψει η ίδια το 2017, κα­θη­με­ρι­νά 40 οι­κο­γέ­νειες λάμ­βα­ναν τρό­φι­μα και ρούχα, ενώ τα Χρι­στού­γεν­να και το Πάσχα μοι­ρά­ζο­νταν κι­βώ­τια με τρό­φι­μα σε 500 οι­κο­γέ­νειες. Ψωμί και αρ­το­σκευά­σμα­τα από τους αρ­το­ποιούς, λα­χα­νι­κά και φρού­τα από τη λαϊκή, γάλα, κου­βέρ­τες και μα­ξι­λά­ρια συ­γκε­ντρώ­νο­νταν και δια­νέ­μο­νταν σε όποιον είχε ανά­γκη. Η κ. Δε­λα­πόρ­τα είχε επι­ση­μά­νει ότι από τα 100 άτομα που προ­σέρ­χο­νταν στο πα­ράρ­τη­μα, τα 98 προ­σκό­μι­ζαν μη­δε­νι­κό εκ­κα­θα­ρι­στι­κό, θέ­το­ντας το ερώ­τη­μα πώς είναι δυ­να­τό να ζουν τόσοι άν­θρω­ποι σε συν­θή­κες φτώ­χειας. «Πώς μπο­ρείς λοι­πόν να μη συ­νε­χί­ζεις τον αγώνα προ­σφο­ράς στον συ­νάν­θρω­πο; Δεν θα στε­ρέ­ψει ποτέ η ανά­γκη για αγάπη, αλ­λη­λεγ­γύη και προ­σφο­ρά», είχε δη­λώ­σει.

Ο Ερυ­θρός Σταυ­ρός της Ρόδου είχε στα­θε­ρή πα­ρου­σία στα ιδρύ­μα­τα του νη­σιού, ενώ τα τε­λευ­ταία χρό­νια της θη­τεί­ας της ασχο­λή­θη­κε ιδιαί­τε­ρα με τους πρό­σφυ­γες. Οι Εθε­λο­ντές Σα­μα­ρεί­τες δια­τη­ρού­σαν σταντ σε 24ωρη βάση στην πρό­χει­ρη δομή φι­λο­ξε­νί­ας στα παλιά σφα­γεία, οι εθε­λό­ντριες νο­ση­λεύ­τριες ήταν διαρ­κώς εκεί και το πα­ράρ­τη­μα εφο­δί­α­ζε τον κα­ταυ­λι­σμό με κρε­βά­τια, κου­βέρ­τες και τρό­φι­μα. Η ίδια είχε υπο­γραμ­μί­σει ότι ο ορ­γα­νι­σμός δεν έκλει­νε την πόρτα σε κα­νέ­ναν, υπο­δε­χό­με­νος Ρο­δί­τες, Ρομά και αλ­λο­δα­πούς, στο πλαί­σιο των αρχών του αν­θρω­πι­σμού και της ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς που διέ­πουν τον Ερυ­θρό Σταυ­ρό διε­θνώς.

Το «Αρι­στεί­ον Τιμής» του Δήμου Ρόδου

Η προ­σφο­ρά της ανα­γνω­ρί­στη­κε επί­ση­μα από την το­πι­κή κοι­νω­νία τη Δευ­τέ­ρα 17 Ιου­λί­ου 2017, όταν το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Ρόδου της απέ­νει­με «Αρι­στεί­ον Τιμής» με αφορ­μή τη συ­μπλή­ρω­ση 20 χρό­νων στο τι­μό­νι του πα­ραρ­τή­μα­τος. Η τε­λε­τή πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε σε κλίμα σε­μνό­τη­τας και συ­γκί­νη­σης, πα­ρου­σία σύσ­σω­μου του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, εκ­προ­σώ­πων της Εκ­κλη­σί­ας, των Σω­μά­των Ασφα­λεί­ας, της Πε­ρι­φέ­ρειας και των εθε­λο­ντι­κών σω­μα­τεί­ων του Δήμου.

Ο αεί­μνη­στος δή­μαρ­χος Ρόδου Φώτης Χα­τζη­διά­κος επι­κα­λέ­στη­κε τη φράση του Ισο­κρά­τη «Πολ­λῶν χρη­μά­των κρείτ­των ὁ παρὰ τῆς πό­λε­ως ἔπαι­νος», το­νί­ζο­ντας ότι η ανα­γνώ­ρι­ση αυτή δια­κρί­νει τις αξιο­κρα­τι­κές πο­λι­τεί­ες και δη­μιουρ­γεί πρό­τυ­πα ζωής. Όπως είχε ανα­φέ­ρει, στο πρό­σω­πο της κ. Δε­λα­πόρ­τα συ­γκε­ντρώ­νο­νταν οι αρε­τές του υπεύ­θυ­νου πο­λί­τη, που με την κοι­νω­νι­κή της δράση, την ευ­γέ­νεια, την κα­λο­σύ­νη, την ευαι­σθη­σία και πάνω από όλα την προ­σφο­ρά της είχε κα­τα­κτή­σει ξε­χω­ρι­στή θέση στη συ­νεί­δη­ση των συ­μπο­λι­τών της.

Η ίδια είχε ομο­λο­γή­σει αρ­γό­τε­ρα ότι δεν πε­ρί­με­νε τη βρά­βευ­ση και ότι χρειά­στη­κε αρ­κε­τή ώρα για να πι­στέ­ψει όσα είχαν προη­γη­θεί. Στη διάρ­κεια της τε­λε­τής, όπως είχε πει, περ­νού­σαν από τα μάτια της «σαν κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή ται­νία» τα παι­δι­κά της βιώ­μα­τα και σκη­νές των δικών της αν­θρώ­πων, που ήταν ταγ­μέ­νοι στην υπη­ρε­σία του συ­ναν­θρώ­που. Κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη για εκεί­νη υπήρ­ξε, όπως είχε δη­λώ­σει, η αγάπη για τη Ρόδο και τους αν­θρώ­πους της.

Από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη στη Ρόδο, με ένα μωρό 40 ημε­ρών

Η Δέ­σποι­να Δε­λα­πόρ­τα δεν γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο. Έφτα­σε στο νησί τη δε­κα­ε­τία του 1960 από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, κρα­τώ­ντας στην αγκα­λιά της ένα μωρό 40 ημε­ρών. Στα πρώτα χρό­νια, όπως είχε εξο­μο­λο­γη­θεί, ένιω­θε πολύ μα­κριά από τη γε­νέ­τει­ρά της και κάθε φορά που επέ­στρε­φε εκεί φι­λού­σε το χώμα. Με τα χρό­νια, το συ­ναί­σθη­μα αντι­στρά­φη­κε. «Πάρα πολύ αγά­πη­σα τη Ρόδο. Εδώ δη­μιούρ­γη­σα, εδώ προ­σέ­φε­ρα», είχε πει, ανα­φε­ρό­με­νη τόσο στην πο­ρεία της ως κα­θη­γή­τρια πιά­νου όσο και στη δια­δρο­μή της στον Ερυ­θρό Σταυ­ρό.

Ο δε­σμός της με τον Ερυ­θρό Σταυ­ρό είχε βα­θιές ρίζες στην οι­κο­γε­νεια­κή της ιστο­ρία. Ορό­ση­μο, όπως είχε αφη­γη­θεί, υπήρ­ξε η στολή της αδελ­φής της, εθε­λό­ντριας νο­ση­λευ­τι­κής του ορ­γα­νι­σμού. Ο Ερυ­θρός Σταυ­ρός είχε εντο­πί­σει τον θείο της, ο οποί­ος είχε χαθεί στη Μι­κρα­σια­τι­κή Κα­τα­στρο­φή, καθώς και τον πα­τέ­ρα της, αιχ­μά­λω­το στη Θεσ­σα­λο­νί­κη την πε­ρί­ο­δο 1946 έως 1947. Οι ανα­ζη­τή­σεις αν­θρώ­πων μέσω ρα­διο­φώ­νου, τις οποί­ες πα­ρα­κο­λου­θού­σε ανελ­λι­πώς ως παιδί, σφρά­γι­σαν, κατά την ίδια, τη συ­ναι­σθη­μα­τι­κή της ταύ­τι­ση με τον ορ­γα­νι­σμό.