Ακυρώθηκε επιταγή προς πληρωμή και κατάσχεση ακινήτου μετά από κρίση περί άκυρης καταγγελίας δανειακής σύμβασης

Πρό­κει­ται για μια δι­κα­στι­κή κρίση που φω­τί­ζει με σα­φή­νεια πού μπο­ρεί να κρι­θεί μια υπό­θε­ση ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, όχι μόνο στο ύψος της οφει­λής ή στη στάθ­μι­ση της ανα­λο­γι­κό­τη­τας των μέ­τρων, αλλά και στην τυ­πι­κή και ου­σια­στι­κή εγκυ­ρό­τη­τα μιας κομ­βι­κής ενέρ­γειας όπως είναι η κα­ταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης.

Στη Ρόδο, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο εξέ­τα­σε ανα­κο­πή κατά πρά­ξε­ων εκτέ­λε­σης που συν­δέ­ο­νται με δια­τα­γή πλη­ρω­μής και με κα­τά­σχε­ση ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, κα­τα­λή­γο­ντας τε­λι­κά σε με­ρι­κή πα­ρα­δο­χή της ανα­κο­πής και σε ακύ­ρω­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων πρά­ξε­ων της εκτε­λε­στι­κής δια­δι­κα­σί­ας.

Το πλαί­σιο της υπό­θε­σης και η δι­κα­στι­κή δια­δρο­μή

Η υπό­θε­ση κι­νή­θη­κε στο πεδίο των πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών και αφο­ρού­σε ανα­κο­πή που κα­τα­τέ­θη­κε στις 17.07.2025, με αί­τη­μα ακύ­ρω­σης δια­τα­γής πλη­ρω­μής, επι­τα­γής προς πλη­ρω­μή και πρά­ξε­ων ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης, καθώς και της εν γένει εκτε­λε­στι­κής δια­δι­κα­σί­ας. Η επί­μα­χη δια­τα­γή πλη­ρω­μής είχε επι­δο­θεί στους ανα­κό­πτο­ντες στις 23.07.2024, ενώ η ανα­κο­πή ασκή­θη­κε ένα χρόνο μετά, με απο­τέ­λε­σμα το δι­κα­στή­ριο να δια­κρί­νει κα­θα­ρά τα τμή­μα­τα της προ­σβο­λής που «στέ­κουν» δι­κο­νο­μι­κά και εκεί­να που προ­σκρού­ουν σε προ­θε­σμί­ες.

Έτσι, το σκέ­λος της ανα­κο­πής που στρε­φό­ταν κατά της ίδιας της δια­τα­γής πλη­ρω­μής κρί­θη­κε απα­ρά­δε­κτο ως εκ­πρό­θε­σμο, ακρι­βώς επει­δή είχε πα­ρέλ­θει ο νό­μι­μος χρό­νος από την επί­δο­ση του πρώ­του εκτε­λε­στού απο­γρά­φου.

Αντί­θε­τα, το τμήμα που στρε­φό­ταν κατά της επι­τα­γής προς πλη­ρω­μή και της έκ­θε­σης ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης κρί­θη­κε πα­ρα­δε­κτό, αφού ασκή­θη­κε εντός της προ­θε­σμί­ας που υπο­λο­γί­ζε­ται από την κα­τά­σχε­ση και την επί­δο­σή της.

Οι δι­κη­γό­ροι των πλευ­ρών και οι θέ­σεις που τέ­θη­καν στο ακρο­α­τή­ριο

Στη συ­ζή­τη­ση, την πλευ­ρά των ανα­κο­πτό­ντων εκ­προ­σώ­πη­σε η δι­κη­γό­ρος Σταυ­ρού­λα Κοι­λιά, ενώ την πλευ­ρά της καθ’ ης η ανα­κο­πή εκ­προ­σώ­πη­σε η δι­κη­γό­ρος Κων­στα­ντί­να Αγα­πά­κη.

Η υπό­θε­ση είχε πολ­λα­πλά επί­πε­δα επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας. Από τη μια, προ­βάλ­λο­νταν αι­τιά­σεις για τον προσ­διο­ρι­σμό των ποσών στην επι­τα­γή, για τη νο­μι­μο­ποί­η­ση της καθ’ ης ως προς τη δια­χεί­ρι­ση ή κα­το­χή της απαί­τη­σης, καθώς και για κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τα στην επι­λο­γή μέ­τρου εκτέ­λε­σης. Από την άλλη, υπήρ­χε ένας πυ­ρή­νας που αφο­ρού­σε στην ίδια την κα­ταγ­γε­λία της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης, δη­λα­δή το αν υπήρ­ξε έγκυ­ρη μο­νο­με­ρής δή­λω­ση λύσης, όπως απαι­τεί η έν­νο­μη τάξη για να «ωρι­μά­σει» μια απαί­τη­ση σε επί­πε­δο άμε­σης εκτέ­λε­σης.

Κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τα και ανα­λο­γι­κό­τη­τα, ένα επι­χεί­ρη­μα που τέ­θη­κε αλλά δεν έγινε το κέ­ντρο της τε­λι­κής κρί­σης

Ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα έχει το ό,τι προ­βλή­θη­κε και ισχυ­ρι­σμός κα­τα­χρη­στι­κής άσκη­σης δι­καιώ­μα­τος, με ανα­φο­ρά σε ανα­ντι­στοι­χία ανά­με­σα στο ύψος της συ­νο­λι­κής απαί­τη­σης, που ανα­φε­ρό­ταν ως 25.277,60 €, και στην εκτι­μη­θεί­σα αξία του ακι­νή­του που έφθα­νε τα 153.000,00 €. Το επι­χεί­ρη­μα αυτό, όπως κα­τα­γρά­φε­ται, κρί­θη­κε ότι προ­βάλ­λε­ται ορι­σμέ­να και νό­μι­μα ως βάση ελέγ­χου κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τας, αλλά η τε­λι­κή έκ­βα­ση δεν στη­ρί­χθη­κε σε αυτό, επει­δή στο ση­μείο της ου­σί­ας προ­έ­κυ­ψε ζή­τη­μα που «έκοψε» την εκτε­λε­στι­κή αλυ­σί­δα πιο νωρίς, στην ίδια την εγκυ­ρό­τη­τα της κα­ταγ­γε­λί­ας.

Αυτό δεί­χνει και κάτι ευ­ρύ­τε­ρο για τη δι­κα­στι­κή πρα­κτι­κή. Όταν εντο­πί­ζε­ται ελάτ­τω­μα που κα­θι­στά άκυρη την κα­ταγ­γε­λία, η συ­ζή­τη­ση για την ανα­λο­γι­κό­τη­τα του μέ­τρου εκτέ­λε­σης μπο­ρεί να πα­ρα­με­ρι­στεί ως δευ­τε­ρεύ­ου­σα, αφού η δια­δι­κα­σία «χάνει» τη θε­με­λί­ω­σή της πριν καν φτά­σει στη στάθ­μι­ση της κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τας.

Το κα­θο­ρι­στι­κό ση­μείο, η άκυρη κα­ταγ­γε­λία του 2023 και η έγκαι­ρη από­κρου­ση

Ο τρί­τος λόγος της ανα­κο­πής στό­χευ­σε κα­τευ­θεί­αν στην κα­ταγ­γε­λία της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης το 2023. Οι ανα­κό­πτο­ντες υπο­στή­ρι­ξαν ότι δεν επι­δεί­χθη­κε πλη­ρε­ξού­σιο έγ­γρα­φο για το πρό­σω­πο που υπέ­γρα­ψε την κα­ταγ­γε­λία ως πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος, ενώ προ­έ­βα­λαν ότι αντέ­δρα­σαν άμεσα με εξώ­δι­κη δή­λω­ση από 25.11.2023, δη­λα­δή μέσα σε πολύ μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα από την επί­δο­ση της κα­ταγ­γε­λί­ας στις 21.11.2023.

Στην ουσία, το δι­κα­στή­ριο απο­δέ­χθη­κε ότι η από­κρου­ση έγινε έγκαι­ρα, εντός 7 ημε­ρών από την κα­ταγ­γε­λία, και ότι η καθ’ ης δεν απά­ντη­σε ποτέ επι­δει­κνύ­ο­ντας ούτε εκ των υστέ­ρων τη σχε­τι­κή πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα ή την ανα­γκαία εξου­σιο­δό­τη­ση από τα αρ­μό­δια όρ­γα­νά της. Με αυτό το πραγ­μα­τι­κό υπό­βα­θρο, έκρι­νε ότι η κα­ταγ­γε­λία είναι από­λυ­τα άκυρη, με συ­νέ­πεια να μην πα­ρά­γει απο­τε­λέ­σμα­τα και να απαι­τεί­ται νέα έγκυ­ρη ενέρ­γεια για να επι­διω­χθούν τα απο­τε­λέ­σμα­τα της κα­ταγ­γε­λί­ας.

Η ση­μα­σία αυτής της κρί­σης δεν είναι τυ­πι­κι­στι­κή με την κακή έν­νοια. Σε υπο­θέ­σεις τρα­πε­ζι­κών συμ­βά­σε­ων και απαι­τή­σε­ων που κα­τα­λή­γουν σε εκτέ­λε­ση, η κα­ταγ­γε­λία λει­τουρ­γεί ως «κλει­δί» που με­τα­τρέ­πει μια σχέση σε απαι­τη­τή οφει­λή με συ­γκε­κρι­μέ­νο χα­ρα­κτή­ρα. Αν το κλει­δί είναι ελατ­τω­μα­τι­κό, όσα ακο­λου­θούν στη­ρί­ζο­νται σε βάση που δεν αντέ­χει στον δι­κα­στι­κό έλεγ­χο.

Η από­φα­ση και το πρα­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα στην εκτε­λε­στι­κή δια­δι­κα­σία

Μετά την πα­ρα­δο­χή του τρί­του λόγου ως ου­σια­στι­κά βά­σι­μου, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι πα­ρέλ­κει η εξέ­τα­ση των λοι­πών λόγων. Στο δια­τα­κτι­κό, η ανα­κο­πή έγινε δεκτή εν μέρει και ακυ­ρώ­θη­καν η επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή παρά πόδας του πρώ­του αντι­γρά­φου εξ απο­γρά­φου εκτε­λε­στού της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, καθώς και η έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας. Πα­ράλ­λη­λα, επι­βλή­θη­καν δι­κα­στι­κά έξοδα σε βάρος της καθ’ ης λόγω ήττας.