Δικαστικό «φρένο» στην αναγκαστική εκτέλεση για τα 726.177 ευρώ του καταδικασμένου ασφαλιστικού συμβούλου

• Το Δικα­στή­ριο έκανε δεκτό το αίτημα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής και ανέ­στειλε κάθε πράξη εκτέ­λε­σης σε βάρος του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου και του συγ­γε­νι­κού του προ­σώ­που, ορί­ζο­ντας τη συζή­τηση της αίτησης ανα­στο­λής για τις 9 Φεβρουα­ρίου 2027 • Η υπό εκκα­θά­ριση ασφα­λι­στική εται­ρεία δεν μπορεί μέχρι τότε να προ­χω­ρή­σει σε κατά­σχεση της κατοι­κίας που βρι­σκό­ταν στο στό­χα­στρο

Προ­σω­ρινή ανάσα εξα­σφά­λι­σαν ο κατα­δι­κα­σμέ­νος για απάτη εις βάρος επεν­δυ­τών ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος και το συγ­γε­νικό του πρόσωπο, καθώς το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο έκανε δεκτό το αίτημά τους για τη χορή­γηση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής και διέταξε την ανα­στολή της εκτε­λε­στι­κής δια­δι­κα­σίας που είχε κινήσει σε βάρος τους η υπό εκκα­θά­ριση ασφα­λι­στική εται­ρεία.

Η απόφαση εκδό­θηκε στις 2 Σεπτεμ­βρίου 2026, την ίδια ημέρα που είχε προσ­διο­ρι­στεί η εκδί­καση του αιτή­μα­τος, και βάζει για το ενδιά­μεσο διά­στημα «φρένο» στην πρώτη από­πειρα ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης των οφειλών, οι οποίες σύμφωνα με στοι­χεία ξεπερ­νούν συνο­λικά το 1 εκατ. ευρώ. Το κεντρικό δια­κύ­βευμα, η μονα­δική κατοι­κία της συγ­γε­νούς του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου, παρα­μέ­νει έτσι εκτός κιν­δύ­νου κατά­σχε­σης του­λά­χι­στον έως τον Φεβρουά­ριο του 2027.

Τι προ­βλέ­πει η προ­σω­ρινή διαταγή

Το δικα­στή­ριο, όπως προ­κύ­πτει από το περιε­χό­μενο της από­φα­σης, άκουσε τους πλη­ρε­ξού­σιους δικη­γό­ρους και των δύο πλευρών, εκτί­μησε τα έγγραφα που προ­σκο­μί­στη­καν και δίκασε αντι­μω­λία των δια­δί­κων. Δέχθηκε το αίτημα χορή­γη­σης προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής και διέταξε την ανα­στολή της εκτε­λε­στι­κής δια­δι­κα­σίας που επι­σπεύ­δε­ται σε βάρος των αιτού­ντων με την από 17 Ιουνίου 2026 επιταγή προς εκτέ­λεση.

Η επιταγή αυτή είχε τεθεί κάτω από το αντί­γραφο του πρώτου εκτε­λε­στού απο­γρά­φου δια­τα­γής πλη­ρω­μής, η οποία είχε εκδοθεί το 2015 από Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο της πρω­τεύ­ου­σας. Με βάση τη διαταγή αυτή, ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος και το συγ­γε­νικό του πρόσωπο καλού­νταν να κατα­βά­λουν στην εται­ρεία το ποσό των 726.177,68 ευρώ.

Η ανα­στολή, σύμφωνα με τα όσα ορίζει η προ­σω­ρινή διαταγή, ισχύει μέχρι τη συζή­τηση της αίτησης ανα­στο­λής και τελεί υπό τον όρο ότι η αίτηση αυτή θα συζη­τη­θεί πράγ­ματι κατά τη δικά­σιμο που ορί­στηκε.

Πρα­κτικά, αυτό σημαί­νει ότι η εται­ρεία δεν μπορεί να προβεί σε καμία πράξη εκτέ­λε­σης, και κατ’ επέ­κταση σε κατά­σχεση ακι­νή­του, έως την ημε­ρο­μη­νία εκείνη, εφόσον η πλευρά των οφει­λε­τών τηρήσει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που τέθηκαν.

Η αίτηση ανα­στο­λής προσ­διο­ρί­στηκε να εκδι­κα­στεί στις 9 Φεβρουα­ρίου 2027.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου απα­σχό­λησε επί σειρά ετών την τοπική κοι­νω­νία και όλους τους βαθμούς της ποι­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Ο ίδιος έχει κριθεί αμε­τα­κλή­τως ένοχος, χωρίς ελα­φρυ­ντικά, για απάτη εις βάρος επεν­δυ­τών. Η ποινική δια­δι­κα­σία κινή­θηκε κατόπιν εγκλή­σεων 20 ατόμων, από τα οποία φερόταν να είχε απο­σπά­σει, με το πρό­σχημα επεν­δύ­σεων σε αμοι­βαία κεφά­λαια υψηλής κερ­δο­φο­ρίας, το συνο­λικό ποσό των 1.753.736,31 ευρώ.

Τα φερό­μενα θύματα ισχυ­ρί­στη­καν ότι τους χορη­γούσε εικο­νικά αμοι­βαία κεφά­λαια, τα οποία ουδέ­ποτε αντι­στοι­χού­σαν σε πραγ­μα­τι­κές επεν­δύ­σεις.

Η ασφα­λι­στική εται­ρεία δια­τεί­νε­ται από την πλευρά της ότι τα ποσά που εξα­σφά­λιζε ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος για τα πλαστά αμοι­βαία κεφά­λαια που κατάρ­τιζε τα δια­χει­ρι­ζό­ταν μέσω τρά­πε­ζας με την οποία η ίδια δεν συνερ­γα­ζό­ταν. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η συγκε­κρι­μένη τράπεζα δεν ήταν ο θεμα­το­φύ­λα­κας των νόμιμων αμοι­βαίων κεφα­λαίων της θυγα­τρι­κής του ομίλου στον οποίο εργα­ζό­ταν ο σύμ­βου­λος, με απο­τέ­λε­σμα οι κινή­σεις αυτές να παρα­μέ­νουν εκτός του επί­ση­μου κυκλώ­μα­τος της εται­ρείας.

Ο ίδιος, απο­λο­γού­με­νος, υπο­στή­ριξε ότι οι φερό­με­νοι ως παθό­ντες του είχαν δανεί­σει τα χρήματα, ότι δεν είχε πρόθεση να εξα­πα­τή­σει και να βλάψει κανέναν, ότι δεν ιδιο­ποι­ή­θηκε χρήματα και ότι έχει δια­συρ­θεί με την υπόθεση αυτή. Ισχυ­ρί­στηκε συγκε­κρι­μένα ότι το 1998, όταν η ελλη­νική χρη­μα­τα­γορά ανθούσε, ανέλαβε να προ­ω­θή­σει τα αμοι­βαία κεφά­λαια της εται­ρείας και να δια­μορ­φώ­σει ένα ισχυρό επεν­δυ­τικό χαρ­το­φυ­λά­κιο για τους πελάτες του, ακο­λου­θώ­ντας επί μία διετία τις κατευ­θυ­ντή­ριες οδηγίες της.

ον Σεπτέμ­βριο του 2000, με την πτώση του Χρη­μα­τι­στη­ρίου, οι απώ­λειες των αμοι­βαίων έφταναν, όπως υπο­στή­ριξε, στο 70% και οι πελάτες του ζητού­σαν την εξαγορά τους. Ακο­λού­θη­σαν, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, ρητές εντολές της εται­ρείας για τη δια­τή­ρηση των πελατών, οπότε τους έπεισε να μετα­φέ­ρουν τις επεν­δύ­σεις τους σε ομο­λο­γιακά αμοι­βαία κεφά­λαια. Τον Μάρτιο του 2001 έλαβε, όπως είπε, νέες εντολές από 2 στελέχη να μετα­φέ­ρει τα κεφά­λαια από ομο­λο­γιακά σε μετο­χικά. Στην πορεία ξέσπασε νέα χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση, με απώ­λειες που κατά τον ίδιο έφταναν το 90%.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι, λόγω των σχέσεων που είχε ανα­πτύ­ξει με τους πελάτες του, απο­φά­σισε όχι μόνο να τους επι­στρέ­ψει το κεφά­λαιο της επέν­δυ­σης αλλά και να καλύψει τις απώ­λειές τους, οι οποίες ανέρ­χο­νταν σε αρκετά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, αρχικά εξ ιδίων χρη­μά­των και στη συνέ­χεια με τρα­πε­ζικό δανει­σμό.

Το 2006, όταν περι­ήλθε σε οικο­νο­μική αδυ­να­μία, προ­σέ­φυγε, όπως ισχυ­ρί­στηκε, στην ίδια την εται­ρεία, από την οποία έλαβε δάνειο ύψους 891.344 ευρώ. Για το δάνειο αυτό ενε­γράφη προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης σε ακίνητο της μητέρας του, με το ποσό να δια­τί­θε­ται, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, για την κάλυψη των απω­λειών 4 πελατών. Δια­τεί­νε­ται τέλος ότι έκτοτε ενε­πλάκη σε έναν φαύλο κύκλο και ανα­γκά­στηκε να κατα­φεύ­γει ακόμη και σε τοκο­γλυ­φι­κές δανειο­δο­τή­σεις, πλη­ρώ­νο­ντας παρά­λο­γες απαι­τή­σεις πελατών του.

Με την προ­σω­ρινή διαταγή της 2ας Σεπτεμ­βρίου 2026, η αντι­πα­ρά­θεση ανάμεσα στην υπό εκκα­θά­ριση εται­ρεία και τον κατα­δι­κα­σμένο ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο μπαίνει σε νέα φάση ανα­μο­νής. Η επόμενη κρίσιμη ημε­ρο­μη­νία είναι η 9η Φεβρουα­ρίου 2027, οπότε το δικα­στή­ριο θα απο­φαν­θεί για την τύχη της αίτησης ανα­στο­λής, ενώ η ουσία της ανα­κο­πής θα κριθεί τον Ιούνιο του ίδιου έτους.