Στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 η έφεση του πρώην διευθυντή της Πειραιώς για την υπόθεση παρατραπεζικής δραστηριότητας

• Προσδιορίστηκε προς εκδίκαση η πολύκροτη υπόθεση με πρωτόδικη κάθειρξη 18 ετών, με την υπεράσπιση να ρίχνει το βάρος στην αναγνώριση ελαφρυντικών

Νέα δικάσιμο απέκτησε μια από τις πλέον πολυσυζητημένες υποθέσεις οικονομικού εγκλήματος που έχουν απασχολήσει τη Ρόδο τα τελευταία χρόνια. Η έφεση του πρώην διευθυντή υποκαταστήματος της Τράπεζας Πειραιώς στο νησί, ο οποίος καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε κάθειρξη 18 ετών για υπόθεση παρατραπεζικής δραστηριότητας με ζημία 1.804.392,44 ευρώ, προσδιορίστηκε προς εκδίκαση ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου επί Κακουργημάτων για τις 28 Σεπτεμβρίου 2026, με προεδρική διαδικασία. Ο νέος προσδιορισμός έρχεται έπειτα από διαδοχικές αναβολές που κράτησαν την υπόθεση σε εκκρεμότητα, διατηρώντας ταυτόχρονα ζωντανή τη δημόσια συζήτηση για το πώς μπορεί να διαβρωθεί η εμπιστοσύνη των αποταμιευτών όταν ο θεσμικός ρόλος μετατρέπεται, κατά την κατηγορία, σε εργαλείο εξαπάτησης.
Μέχρι την έκδοση απόφασης σε δεύτερο βαθμό, ο κατηγορούμενος παραμένει εκτός φυλακής, καθώς η έφεσή του έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα υπό περιοριστικούς όρους. Υποχρεούται να εμφανίζεται 2 φορές κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας του, ενώ του έχει επιβληθεί απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.
Στη δίκη της 28ης Σεπτεμβρίου 2026 ως συνήγορος υπεράσπισης παρίσταται ο κ. Άκης Δημητριάδης. Ως συνήγοροι υποστήριξης της κατηγορίας για την Τράπεζα Πειραιώς παρίστανται οι κ.κ. Χαρά Παπαδοπούλου και Γιάννης Καρατζαφέρης, ενώ για τα θύματα παρίστανται οι κ.κ. Μιχάλης Καντιδενός και Ελ. Κορδέλλα.
Η στρατηγική της υπεράσπισης με επίκεντρο τα ελαφρυντικά
Το στοίχημα της υπεράσπισης στη δευτεροβάθμια δίκη είναι σαφές. Οι συνήγοροι αναμένεται να επικεντρώσουν την προσπάθειά τους στην αναγνώριση ελαφρυντικών, επιδιώκοντας να μεταβληθεί η ποινική μεταχείριση σε επίπεδο ποινής, ακόμη κι αν δεν ανατραπεί η ουσία της πρωτόδικης κρίσης. Πρόκειται για επιλογή που σε δίκες οικονομικού εγκλήματος με μεγάλο ύψος ζημίας αποτελεί συχνά τον πιο ρεαλιστικό άξονα άμεσης πρακτικής μεταβολής, καθώς τα ελαφρυντικά λειτουργούν ως μοχλός αναπροσαρμογής της ποινής προς τα κάτω.
Το βάρος του εγχειρήματος γίνεται κατανοητό αν αναλογιστεί κανείς ότι πρωτοδίκως το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό. Μάλιστα, είχε επισημανθεί από έδρας ότι ήταν η πρώτη φορά που το δικαστήριο δεν μπορούσε να βρει στήριγμα για την αναγνώριση ελαφρυντικών, διατύπωση που αποτυπώνει την αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι πράξεις όπως αποδόθηκαν στον κατηγορούμενο.
Τα αδικήματα της πρωτόδικης καταδίκης
Η πρωτόδικη απόφαση έκρινε ομοφώνως ένοχο τον κατηγορούμενο για σειρά αδικημάτων κακουργηματικού χαρακτήρα, με κοινό παρονομαστή την κατ’ εξακολούθηση δράση και τα όρια ζημίας που υπερβαίνουν τις 120.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, κρίθηκε ένοχος για πλαστογραφία με την ειδικότερη μορφή της κατάρτισης κατ’ εξακολούθηση με συνολική ζημία και αντίστοιχη ωφέλεια άνω των 120.000 ευρώ, πλαστογραφία με την ειδικότερη μορφή της νόθευσης κατ’ εξακολούθηση επίσης άνω των 120.000 ευρώ, απάτη κατ’ εξακολούθηση με περιουσιακή ζημία και αντίστοιχο όφελος άνω των 120.000 ευρώ, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα, καθώς και απάτη με υπολογιστή κατ’ εξακολούθηση, με ζημία και αντίστοιχο όφελος επίσης πάνω από τις 120.000 ευρώ.
Το εύρος των αδικημάτων δείχνει ότι το δικαστήριο πρωτοδίκως δεν είδε μια μεμονωμένη οικονομική εκτροπή, αλλά ένα πλέγμα μεθόδων που, κατά την κρίση του, αναπαρήγαγε την ωφέλεια και κάλυπτε τα ίχνη της.
Η ζημία 1.804.392,44 ευρώ και το χρονικό 2012 έως 2015
Το ύψος της ζημίας, όπως αποδόθηκε για το διάστημα από 2 Φεβρουαρίου 2012 έως 19 Ιουνίου 2015, φέρεται να ανέρχεται στο ποσό των 1.804.392,44 ευρώ. Ο αριθμός δεν αφήνει περιθώριο να θεωρηθεί η υπόθεση περιφερειακή ή ήσσονος βαρύτητας, ιδίως σε μια τοπική κοινωνία όπου οι τραπεζικές σχέσεις βασίζονται συχνά στην προσωπική επαφή και στην αίσθηση οικειότητας.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», οι υποθέσεις που απασχόλησαν την Εισαγγελία ήταν 14. Στο ακροατήριο του πρώτου βαθμού κατέθεσαν 19 μάρτυρες, ενώ τα θύματα που αποζημιώθηκαν από την τράπεζα δεν εμφανίστηκαν στη δίκη. Το τελευταίο στοιχείο, χωρίς να αλλάζει τη δικονομική βάση, επηρεάζει την ατμόσφαιρα μιας τέτοιας διαδικασίας. Η αποζημίωση λειτουργεί ως πρακτική αποκατάσταση, όμως η απουσία των παθόντων αφαιρεί συχνά από το ακροατήριο τον άμεσο ανθρώπινο αντίκτυπο της εξαπάτησης.
Οι 3 τρόποι δράσης που περιγράφονται στην υπόθεση
Στον πυρήνα της υπόθεσης, όπως έχει αποδοθεί, περιγράφονται 3 διαφορετικές μεθοδεύσεις μέσω των οποίων ο κατηγορούμενος φέρεται να ιδιοποιήθηκε χρήματα πελατών, αξιοποιώντας άλλοτε την απόλυτη εμπιστοσύνη τους και άλλοτε κοινωνικές σχέσεις που είχαν χτιστεί έξω από την τραπεζική ρουτίνα.
Η πρώτη μεθόδευση βασίστηκε σε πελάτες που είχαν ισχυρή προσωπική εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Φέρεται να τους έπειθε να ανανεώνουν προθεσμιακές καταθέσεις, προσφέροντας επιτόκια πέρα από όσα προέβλεπαν τα επενδυτικά προγράμματα, και να τους εφοδιάζει με πλαστούς τίτλους προθεσμιακών καταθέσεων και πλαστά βιβλιάρια καταθέσεων συνδεδεμένα με αυτούς. Το κρίσιμο σημείο αυτής της εκδοχής είναι η κατασκευή μιας τεκμηριωμένης εικόνας κανονικότητας μέσω εγγράφων, ώστε ο καταθέτης να βλέπει, να κρατά και να πιστεύει ότι όλα λειτουργούν εντός τραπεζικού κανόνα. Παράλληλα, φέρεται να κάλυπτε τις υπεξαιρέσεις με αναλήψεις και μεταφορές χρημάτων σε άλλους λογαριασμούς, χτίζοντας μια αλληλουχία συναλλαγών που δυσκολεύει την άμεση ανίχνευση.
Η δεύτερη μεθόδευση, όπως αποδίδεται, αξιοποίησε κοινωνικές σχέσεις εκτός του στενού τραπεζικού πλαισίου. Κυρίως άτομα με τα οποία είχε αναπτύξει δεσμούς σε αθλητικό σύλλογο, όπου είχε διατελέσει πρόεδρος, φέρονται να πείστηκαν να του εμπιστευθούν καταθέσεις για επένδυση σε ομόλογα δήθεν του εξωτερικού με εξωπραγματικές αποδόσεις. Η δραστηριότητα αυτή περιγράφεται ως εκτός τράπεζας, αν και συναντήσεις φέρονται να πραγματοποιούνταν και στο γραφείο του, κάτι που δημιουργεί μια γκρίζα ζώνη, καθώς ο χώρος και η ιδιότητα υποβάλλουν θεσμικό κύρος ακόμη και όταν η πράξη, κατά την κατηγορία, δεν είναι θεσμική. Στην ίδια εκδοχή εντάσσονται και μεταχρονολογημένες επιταγές 6μηνης διάρκειας από λογαριασμό του σε άλλη τράπεζα, στις οποίες φέρεται να ενσωμάτωνε τον τόκο ως μέσο εξασφάλισης προς όσους του εμπιστεύονταν χρήματα. Σε 3 περιπτώσεις οι επιταγές αυτές έγιναν γνωστές ως ακάλυπτες, ενώ πριν αποκαλυφθεί η υπόθεση φέρεται να είχε δικαιολογήσει το γεγονός επικαλούμενος σοβαρή ασθένεια από την οποία δήθεν έπασχε.
Η τρίτη μεθόδευση προέκυψε, σύμφωνα με τις καταγγελίες, από καταγγελία ξενοδόχου. Σε περίοδο έντονης αβεβαιότητας και ρευστοποιήσεων καταθέσεων, φέρεται να έπεισε τον ξενοδόχο, που επέμενε στο σπάσιμο προθεσμιακής κατάθεσης σε ευρώ, να επενδύσει τα χρήματά του σε επενδυτικό πρόγραμμα με μεγάλες αποδόσεις στο εξωτερικό. Σε τέτοιες συγκυρίες, όταν η κοινωνία φοβάται για το τραπεζικό σύστημα, η υπόσχεση υψηλής απόδοσης και μιας υποτιθέμενης διεθνούς ασφάλειας γίνεται πιο πειστική, ιδίως όταν μεταφέρεται από πρόσωπο με τραπεζική εξουσία.
Η απολογία και το ποσό των 270.000 ευρώ
Απολογούμενος στον πρώτο βαθμό, ο κατηγορούμενος είχε υποστηρίξει ότι ως διευθυντής αντιμετώπιζε μεγάλη πίεση να αποδείξει την αξία του, καθώς και απαίτηση της διοίκησης να κρατήσει τους πελάτες και να τους αυξήσει, περιγράφοντας περιβάλλον έντονου ανταγωνισμού επιτοκίων και προσφορών μεταξύ τραπεζών. Στο πιο χαρακτηριστικό σημείο της απολογίας του, ανέφερε ότι τον έπιασε αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε επαγγελματική διαστροφή, δηλαδή μια εμμονή να κρατήσει την πελατεία και να προσελκύσει νέους πελάτες, υποσχόμενος επιτόκια πολύ πάνω από την αγορά.
Υποστήριξε ακόμη ότι δεν καρπώθηκε προσωπικά τα χρήματα που αφαίρεσε, αλλά τα διέθεσε σε πελάτες ως πανωτόκια, ώστε να τους κρατήσει στο κατάστημα και να διατηρήσει τη θέση του. Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε σε ποσό περίπου 270.000 ευρώ που, κατά τον ισχυρισμό του, χρησιμοποιήθηκε για τις σπουδές των παιδιών του και την οικογένειά του, ενώ αρνήθηκε ότι διέθεσε χρήματα για εξόφληση στεγαστικού δανείου ή καρτών, κάνοντας αναφορές σε οικονομικές δυσκολίες. Το δικαστήριο πάντως πρωτοδίκως έκρινε χωρίς ελαφρυντικά, στοιχείο που προϊδεάζει για το πώς αξιολογήθηκαν οι ισχυρισμοί αυτοί.