Ο Αλέξανδρος Κολιάδης δικάζεται για δρόμους της Καρπάθου που δεν συντήρησε για ατύχημα που έγινε στη Ρόδο!

• Ο δή­μαρ­χος Ρόδου κα­λεί­ται στο Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου ως κα­τη­γο­ρού­με­νος για βαριά σω­μα­τι­κή βλάβη από αμέ­λεια, για τρο­χαίο που ση­μειώ­θη­κε τον τρίτο μήνα της θη­τεί­ας του • Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, όμως, τον χρε­ώ­νει δύο φορές με αρ­μο­διό­τη­τες στον Δήμο Καρ­πά­θου, εμ­φα­νί­ζει τα­χύ­τη­τα 72 χι­λιο­μέ­τρων για τον ανή­λι­κο οδηγό και φέρει κενά ακόμη και στην αρίθ­μη­ση των εγ­γρά­φων του

Στις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 ο δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης θα βρε­θεί στο εδώ­λιο του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, το οποίο δι­κά­ζει με τη δια­δι­κα­σία της ιδιά­ζου­σας δω­σι­δι­κί­ας υπο­θέ­σεις αι­ρε­τών.

Η κα­τη­γο­ρία που του απο­δί­δε­ται είναι η βαριά σω­μα­τι­κή βλάβη από αμέ­λεια, τε­λε­σθεί­σα διά πα­ρα­λεί­ψε­ως από πρό­σω­πο που είχε ιδιαί­τε­ρη νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση να την απο­τρέ­ψει. Η υπό­θε­ση αφορά τρο­χαίο ατύ­χη­μα της 9ης Μαρ­τί­ου 2024, όταν ανή­λι­κος οδη­γός δι­κύ­κλου ανα­τρά­πη­κε σε κε­ντρι­κή οδό της πόλης της Ρόδου και τραυ­μα­τί­στη­κε σο­βα­ρά. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο συ­ντά­χθη­κε από την Ει­σαγ­γε­λία Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου στις 18 Νο­εμ­βρί­ου 2025, δη­λα­δή 20 μήνες μετά το συμ­βάν, και η δίκη προσ­διο­ρί­στη­κε σχε­δόν 2 χρό­νια και 6 μήνες μετά το ατύ­χη­μα.

Η εί­δη­ση από μόνη της είναι βα­ρύ­νου­σα. Το εν­δια­φέ­ρον, ωστό­σο, δεν εξα­ντλεί­ται στην ίδια την πα­ρα­πο­μπή. Η προ­σε­κτι­κή ανά­γνω­ση του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου, απο­κα­λύ­πτει σειρά αδυ­να­μιών και προ­δή­λων σφαλ­μά­των.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ο κ. Κο­λιά­δης, υπό την ιδιό­τη­τα του δη­μάρ­χου και του πο­λι­τι­κού προϊ­στα­μέ­νου της Διεύ­θυν­σης Τε­χνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών, ήταν αρ­μό­διος για την επί­βλε­ψη, τον τα­κτι­κό έλεγ­χο, τη συ­ντή­ρη­ση και την επι­διόρ­θω­ση του οδο­στρώ­μα­τος, ώστε η κυ­κλο­φο­ρία πεζών και οδη­γών να διε­ξά­γε­ται με ασφά­λεια. Κατά την κα­τη­γο­ρού­σα αρχή, πα­ρέ­λει­ψε από αμέ­λεια να με­ρι­μνή­σει για την επι­σκευή ανω­μα­λί­ας στο οδό­στρω­μα, και συ­γκε­κρι­μέ­να ασυ­νέ­χειας του ασφαλ­το­τά­πη­τα με λακ­κού­βες και πρό­χει­ρες το­πι­κές επι­σκευ­ές που εξεί­χαν, σχη­μα­τί­ζο­ντας τα λε­γό­με­να «σα­μα­ρά­κια».

Πάντα κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, το βράδυ της 9ης Μαρ­τί­ου 2024 ο ανή­λι­κος οδη­γός δι­κύ­κλου, κι­νού­με­νος προς την πε­ριο­χή του Μαν­δρα­κί­ου, έχασε την ισορ­ρο­πία του στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο, ανα­τρά­πη­κε λίγα μέτρα πα­ρα­κά­τω και σύρ­θη­κε στο οδό­στρω­μα. Ο τραυ­μα­τι­σμός του υπήρ­ξε εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρός. Υπέ­στη κα­τάγ­μα­τα σε μη­ριαίο οστό και αγκώ­να, πολ­λα­πλά κα­τάγ­μα­τα πλευ­ρών, πνευ­μο­θώ­ρα­κα, θλά­σεις στους πνεύ­μο­νες, ρήξη ήπα­τος, κά­κω­ση επι­νε­φρι­δί­ου και μικρή εν­δο­κρα­νια­κή αι­μορ­ρα­γία. Νο­ση­λεύ­θη­κε αρ­χι­κά στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, δια­σω­λη­νώ­θη­κε και στις 16 Μαρ­τί­ου 2024 με­τα­φέρ­θη­κε με αε­ρο­δια­κο­μι­δή του ΕΚΑΒ σε Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας παι­δια­τρι­κού νο­σο­κο­μεί­ου της Αθή­νας, όπου πα­ρέ­μει­νε έως τις 22 Μαρ­τί­ου 2024.

Πρό­κει­ται, δη­λα­δή, για ένα πραγ­μα­τι­κά σο­βα­ρό πε­ρι­στα­τι­κό με ανή­λι­κο θύμα, το οποίο κα­νείς δεν μπο­ρεί να υπο­τι­μή­σει. Ακρι­βώς όμως επει­δή η υπό­θε­ση είναι σο­βα­ρή, το έγ­γρα­φο που τη φέρ­νει στο ακρο­α­τή­ριο θα έπρε­πε να είναι άψογο. Δεν είναι.

Το πιο εξό­φθαλ­μο σφάλ­μα εντο­πί­ζε­ται στην ίδια την πε­ρι­γρα­φή των αρ­μο­διο­τή­των του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ανα­φέ­ρει ότι ο κ. Κο­λιά­δης, ως δή­μαρ­χος Ρόδου, «ήταν αρ­μό­διος για την συ­ντή­ρη­ση υπο­δο­μών για τη στή­ρι­ξη της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας, όπως έργων οδο­ποι­ί­ας στον Δήμο Καρ­πά­θου». Λίγες γραμ­μές πα­ρα­κά­τω, αφού τον προσ­διο­ρί­σει ως πο­λι­τι­κό προϊ­στά­με­νο της Διεύ­θυν­σης Τε­χνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών Δήμου Ρόδου, επα­να­λαμ­βά­νει ότι ήταν αρ­μό­διος για τη συ­ντή­ρη­ση και επι­διόρ­θω­ση «του οδο­στρώ­μα­τος του Δήμου Καρ­πά­θου».

Η ανα­φο­ρά δεν είναι μία, είναι δύο, και εμ­φα­νί­ζε­ται σε δύο δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία του ίδιου κει­μέ­νου. Ο δή­μαρ­χος Ρόδου κα­λεί­ται να απο­λο­γη­θεί για την κα­τά­στα­ση των δρό­μων ενός άλλου δήμου, σε άλλο νησί, όπου δεν έχει ούτε αρ­μο­διό­τη­τα ούτε εξου­σία, για ατύ­χη­μα που συ­νέ­βη στην πόλη της Ρόδου. Η πι­θα­νό­τε­ρη εξή­γη­ση είναι ότι το κεί­με­νο του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου αντλή­θη­κε από προη­γού­με­νο, πα­ρό­μοιο έγ­γρα­φο που αφο­ρού­σε τον Δήμο Καρ­πά­θου, και ότι κατά τη με­τα­φο­ρά η αντι­κα­τά­στα­ση του ονό­μα­τος του δήμου δεν έγινε σε όλα τα ση­μεία. Η εξή­γη­ση αυτή, αν αλη­θεύ­ει, δεν ελα­φρύ­νει το πρό­βλη­μα, αλλά το επι­βα­ρύ­νει.

Το ζή­τη­μα δεν είναι τυ­πο­λα­τρι­κό. Στην ποι­νι­κή δίκη ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον εαυτό του απέ­να­ντι σε συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τη­γο­ρία, όπως αυτή δια­τυ­πώ­νε­ται στο κλη­τή­ριο θέ­σπι­σμα. Όταν η κα­τη­γο­ρία, όπως γρά­φτη­κε, του απο­δί­δει πα­ρά­λει­ψη συ­ντή­ρη­σης δρό­μων σε δήμο όπου δεν είναι δή­μαρ­χος, δη­μιουρ­γεί­ται εύ­λο­γο ερώ­τη­μα για το αν η πράξη που πε­ρι­γρά­φε­ται αντα­πο­κρί­νε­ται στην πράξη που η κα­τη­γο­ρού­σα αρχή πραγ­μα­τι­κά είχε κατά νου.

Το δεύ­τε­ρο στοι­χείο που ξε­νί­ζει βρί­σκε­ται στην ίδια την αφή­γη­ση του ατυ­χή­μα­τος. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο κα­τα­γρά­φει ρητά ότι ο ανή­λι­κος οδη­γός διερ­χό­ταν από το ση­μείο «με τα­χύ­τη­τα 72 χλμ/ω». Η τα­χύ­τη­τα αυτή εμ­φα­νί­ζε­ται ως απλή πε­ρι­γρα­φή του πε­ρι­στα­τι­κού, χωρίς κα­νέ­να σχό­λιο, χωρίς καμία στάθ­μι­ση και χωρίς να συν­δέ­ε­ται με οποια­δή­πο­τε συ­νυ­παι­τιό­τη­τα.

Πρό­κει­ται για τα­χύ­τη­τα ση­μα­ντι­κά ανώ­τε­ρη από αυτήν που επι­τρέ­πε­ται εντός κα­τοι­κη­μέ­νης πε­ριο­χής, σε κε­ντρι­κή αστι­κή οδό πλη­σί­ον πα­νε­πι­στη­μια­κών εγκα­τα­στά­σε­ων. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, όμως, ενώ απο­δέ­χε­ται το στοι­χείο ως δε­δο­μέ­νο, απο­δί­δει το απο­τέ­λε­σμα απο­κλει­στι­κά στην πα­ρά­λει­ψη του δη­μάρ­χου. Δεν εξε­τά­ζει, του­λά­χι­στον στο κεί­με­νο που πα­ρα­πέ­μπει την υπό­θε­ση στο ακρο­α­τή­ριο, αν η ανα­τρο­πή του δι­κύ­κλου συν­δέ­ε­ται με την τα­χύ­τη­τα κί­νη­σής του, αν η ίδια ανω­μα­λία του οδο­στρώ­μα­τος θα προ­κα­λού­σε το ίδιο απο­τέ­λε­σμα σε όχημα που κι­νού­νταν με νό­μι­μη τα­χύ­τη­τα, και ποια είναι εν τέλει η αι­τιώ­δης συμ­βο­λή κάθε πα­ρά­γο­ντα. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ανα­φέ­ρει επί­σης ότι ο οδη­γός ήταν ανή­λι­κος, χωρίς να προ­κύ­πτει από το κεί­με­νο οποια­δή­πο­τε ανα­φο­ρά στις προ­ϋ­πο­θέ­σεις υπό τις οποί­ες οδη­γού­σε το δί­κυ­κλο. Το ζή­τη­μα αυτό δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται στα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία.

Η υπε­ρά­σπι­ση ανα­μέ­νε­ται, κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες, να επι­μεί­νει ιδιαί­τε­ρα σε αυτό το ση­μείο, καθώς η αι­τιώ­δης συ­νά­φεια με­τα­ξύ πα­ρά­λει­ψης και απο­τε­λέ­σμα­τος απο­τε­λεί τον πυ­ρή­να κάθε κα­τη­γο­ρί­ας για έγκλη­μα από αμέ­λεια διά πα­ρα­λεί­ψε­ως. Όταν η ίδια η κα­τη­γο­ρού­σα αρχή κα­τα­γρά­φει έναν τόσο ισχυ­ρό συ­ντρέ­χο­ντα πα­ρά­γο­ντα και τον προ­σπερ­νά σιω­πη­ρά, αφή­νει ανοι­χτό ένα από τα κε­ντρι­κά ερω­τή­μα­τα της δίκης.

Το τρίτο ζή­τη­μα αφορά τον χρόνο. Ο κ. Κο­λιά­δης ανέ­λα­βε τη διοί­κη­ση του Δήμου Ρόδου την 1 Ια­νουα­ρί­ου 2024. Το ατύ­χη­μα συ­νέ­βη στις 9 Μαρ­τί­ου 2024, δη­λα­δή στον τρίτο μήνα της θη­τεί­ας του. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο πε­ρι­γρά­φει ένα οδό­στρω­μα με λακ­κού­βες και πα­λαιό­τε­ρες το­πι­κές επι­σκευ­ές που είχαν σχη­μα­τί­σει προ­ε­ξο­χές. Η πε­ρι­γρα­φή αυτή πα­ρα­πέ­μπει σε φθορά που συσ­σω­ρεύ­ε­ται σε βάθος χρό­νου και σε επι­σκευ­ές που έγι­ναν σε ανύ­πο­πτο, προ­γε­νέ­στε­ρο χρόνο, και όχι σε κα­τά­στα­ση που δη­μιουρ­γή­θη­κε μέσα σε λίγες εβδο­μά­δες.

Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο δεν προσ­διο­ρί­ζει πότε δη­μιουρ­γή­θη­κε η ανω­μα­λία, πότε έγι­ναν οι πρό­χει­ρες επι­σκευ­ές, αν είχε υπο­βλη­θεί οποια­δή­πο­τε ανα­φο­ρά ή κα­ταγ­γε­λία στην αρ­μό­δια υπη­ρε­σία πριν από το ατύ­χη­μα και, κυ­ρί­ως, αν και πότε ο δή­μαρ­χος είχε λάβει ή όφει­λε να έχει λάβει γνώση του συ­γκε­κρι­μέ­νου ση­μεί­ου. Η ιδιαί­τε­ρη νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση που απο­δί­δε­ται στον κα­τη­γο­ρού­με­νο θε­με­λιώ­νε­ται απο­κλει­στι­κά στην ιδιό­τη­τά του ως δη­μάρ­χου και πο­λι­τι­κού προϊ­στα­μέ­νου της τε­χνι­κής υπη­ρε­σί­ας. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο δεν πε­ρι­γρά­φει καμία συ­γκε­κρι­μέ­νη πράξη ή πα­ρά­λει­ψη του ίδιου, πέρα από τη γε­νι­κή επί­κλη­ση της θέσης του, ούτε ανα­φέ­ρει τι έπρα­ξαν ή δεν έπρα­ξαν οι υπη­ρε­σια­κοί πα­ρά­γο­ντες που είχαν την άμεση αρ­μο­διό­τη­τα της συ­ντή­ρη­σης. Ου­σια­στι­κά, η κα­τη­γο­ρία με­τα­τρέ­πει τη θε­σμι­κή ευ­θύ­νη του δη­μάρ­χου για το σύ­νο­λο του οδι­κού δι­κτύ­ου σε προ­σω­πι­κή ποι­νι­κή ευ­θύ­νη για μία λακ­κού­βα, χωρίς να τεκ­μη­ριώ­νει τον εν­διά­με­σο κρίκο.

Για την οι­κο­γέ­νεια του ανή­λι­κου, ο οποί­ος πέ­ρα­σε από τη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας και χρειά­στη­κε αε­ρο­δια­κο­μι­δή για να σωθεί, η υπό­θε­ση δεν είναι δια­δι­κα­στι­κή. Είναι η ανα­ζή­τη­ση ευ­θύ­νης για ένα παιδί που πα­ρα­λί­γο να χάσει τη ζωή του σε έναν δρόμο της πόλης. Ακρι­βώς για αυτόν τον λόγο, η προ­χει­ρό­τη­τα με την οποία φαί­νε­ται να συ­ντά­χθη­κε το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο δεν αδι­κεί μόνο τον κα­τη­γο­ρού­με­νο, ο οποί­ος κα­λεί­ται να αντι­κρού­σει μια κα­τη­γο­ρία που τον χρε­ώ­νει με δρό­μους άλλου νη­σιού. Αδι­κεί και το θύμα, το οποίο δι­καιού­ται μια δίκη που θα κρι­θεί στην ουσία της και όχι στα λάθη ενός εγ­γρά­φου.

Ο κ. Κο­λιά­δης, από την πλευ­ρά του, δεν έχει το­πο­θε­τη­θεί δη­μο­σί­ως για την πα­ρα­πο­μπή.