Ο Αλέξανδρος Κολιάδης δικάζεται για δρόμους της Καρπάθου που δεν συντήρησε για ατύχημα που έγινε στη Ρόδο!

• Ο δήμαρ­χος Ρόδου καλεί­ται στο Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου ως κατη­γο­ρού­με­νος για βαριά σωμα­τική βλάβη από αμέλεια, για τροχαίο που σημειώ­θηκε τον τρίτο μήνα της θητείας του • Το κατη­γο­ρη­τή­ριο, όμως, τον χρεώνει δύο φορές με αρμο­διό­τη­τες στον Δήμο Καρ­πά­θου, εμφα­νί­ζει ταχύ­τητα 72 χιλιο­μέ­τρων για τον ανήλικο οδηγό και φέρει κενά ακόμη και στην αρίθ­μηση των εγγρά­φων του

Στις 29 Σεπτεμ­βρίου 2026 ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης θα βρεθεί στο εδώλιο του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, το οποίο δικάζει με τη δια­δι­κα­σία της ιδιά­ζου­σας δωσι­δι­κίας υπο­θέ­σεις αιρετών.

Η κατη­γο­ρία που του απο­δί­δε­ται είναι η βαριά σωμα­τική βλάβη από αμέλεια, τελε­σθείσα διά παρα­λεί­ψεως από πρόσωπο που είχε ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση να την απο­τρέ­ψει. Η υπόθεση αφορά τροχαίο ατύχημα της 9ης Μαρτίου 2024, όταν ανή­λι­κος οδηγός δικύ­κλου ανα­τρά­πηκε σε κεντρική οδό της πόλης της Ρόδου και τραυ­μα­τί­στηκε σοβαρά. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο συντά­χθηκε από την Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου στις 18 Νοεμ­βρίου 2025, δηλαδή 20 μήνες μετά το συμβάν, και η δίκη προσ­διο­ρί­στηκε σχεδόν 2 χρόνια και 6 μήνες μετά το ατύχημα.

Η είδηση από μόνη της είναι βαρύ­νουσα. Το ενδια­φέ­ρον, ωστόσο, δεν εξα­ντλεί­ται στην ίδια την παρα­πο­μπή. Η προ­σε­κτική ανά­γνωση του κατη­γο­ρη­τη­ρίου, απο­κα­λύ­πτει σειρά αδυ­να­μιών και προ­δή­λων σφαλ­μά­των.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ο κ. Κολιά­δης, υπό την ιδιό­τητα του δημάρ­χου και του πολι­τι­κού προϊ­στα­μέ­νου της Διεύ­θυν­σης Τεχνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών, ήταν αρμό­διος για την επί­βλεψη, τον τακτικό έλεγχο, τη συντή­ρηση και την επι­διόρ­θωση του οδο­στρώ­μα­τος, ώστε η κυκλο­φο­ρία πεζών και οδηγών να διε­ξά­γε­ται με ασφά­λεια. Κατά την κατη­γο­ρούσα αρχή, παρέ­λειψε από αμέλεια να μερι­μνή­σει για την επι­σκευή ανω­μα­λίας στο οδό­στρωμα, και συγκε­κρι­μένα ασυ­νέ­χειας του ασφαλ­το­τά­πητα με λακ­κού­βες και πρό­χει­ρες τοπικές επι­σκευές που εξείχαν, σχη­μα­τί­ζο­ντας τα λεγό­μενα «σαμα­ρά­κια».

Πάντα κατά το κατη­γο­ρη­τή­ριο, το βράδυ της 9ης Μαρτίου 2024 ο ανή­λι­κος οδηγός δικύ­κλου, κινού­με­νος προς την περιοχή του Μαν­δρα­κίου, έχασε την ισορ­ρο­πία του στο συγκε­κρι­μένο σημείο, ανα­τρά­πηκε λίγα μέτρα παρα­κάτω και σύρθηκε στο οδό­στρωμα. Ο τραυ­μα­τι­σμός του υπήρξε εξαι­ρε­τικά σοβαρός. Υπέστη κατάγ­ματα σε μηριαίο οστό και αγκώνα, πολ­λα­πλά κατάγ­ματα πλευρών, πνευ­μο­θώ­ρακα, θλάσεις στους πνεύ­μο­νες, ρήξη ήπατος, κάκωση επι­νε­φρι­δίου και μικρή ενδο­κρα­νιακή αιμορ­ρα­γία. Νοση­λεύ­θηκε αρχικά στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, δια­σω­λη­νώ­θηκε και στις 16 Μαρτίου 2024 μετα­φέρ­θηκε με αερο­δια­κο­μιδή του ΕΚΑΒ σε Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας παι­δια­τρι­κού νοσο­κο­μείου της Αθήνας, όπου παρέ­μεινε έως τις 22 Μαρτίου 2024.

Πρό­κει­ται, δηλαδή, για ένα πραγ­μα­τικά σοβαρό περι­στα­τικό με ανήλικο θύμα, το οποίο κανείς δεν μπορεί να υπο­τι­μή­σει. Ακριβώς όμως επειδή η υπόθεση είναι σοβαρή, το έγγραφο που τη φέρνει στο ακρο­α­τή­ριο θα έπρεπε να είναι άψογο. Δεν είναι.

Το πιο εξό­φθαλμο σφάλμα εντο­πί­ζε­ται στην ίδια την περι­γραφή των αρμο­διο­τή­των του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο ανα­φέ­ρει ότι ο κ. Κολιά­δης, ως δήμαρ­χος Ρόδου, «ήταν αρμό­διος για την συντή­ρηση υπο­δο­μών για τη στήριξη της τοπικής οικο­νο­μίας, όπως έργων οδο­ποι­ίας στον Δήμο Καρ­πά­θου». Λίγες γραμμές παρα­κάτω, αφού τον προσ­διο­ρί­σει ως πολι­τικό προϊ­στά­μενο της Διεύ­θυν­σης Τεχνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών Δήμου Ρόδου, επα­να­λαμ­βά­νει ότι ήταν αρμό­διος για τη συντή­ρηση και επι­διόρ­θωση «του οδο­στρώ­μα­τος του Δήμου Καρ­πά­θου».

Η αναφορά δεν είναι μία, είναι δύο, και εμφα­νί­ζε­ται σε δύο δια­φο­ρε­τικά σημεία του ίδιου κει­μέ­νου. Ο δήμαρ­χος Ρόδου καλεί­ται να απο­λο­γη­θεί για την κατά­σταση των δρόμων ενός άλλου δήμου, σε άλλο νησί, όπου δεν έχει ούτε αρμο­διό­τητα ούτε εξουσία, για ατύχημα που συνέβη στην πόλη της Ρόδου. Η πιθα­νό­τερη εξήγηση είναι ότι το κείμενο του κατη­γο­ρη­τη­ρίου αντλή­θηκε από προη­γού­μενο, παρό­μοιο έγγραφο που αφο­ρούσε τον Δήμο Καρ­πά­θου, και ότι κατά τη μετα­φορά η αντι­κα­τά­σταση του ονό­μα­τος του δήμου δεν έγινε σε όλα τα σημεία. Η εξήγηση αυτή, αν αλη­θεύει, δεν ελα­φρύ­νει το πρό­βλημα, αλλά το επι­βα­ρύ­νει.

Το ζήτημα δεν είναι τυπο­λα­τρικό. Στην ποινική δίκη ο κατη­γο­ρού­με­νος υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον εαυτό του απέ­να­ντι σε συγκε­κρι­μένη κατη­γο­ρία, όπως αυτή δια­τυ­πώ­νε­ται στο κλη­τή­ριο θέσπι­σμα. Όταν η κατη­γο­ρία, όπως γρά­φτηκε, του απο­δί­δει παρά­λειψη συντή­ρη­σης δρόμων σε δήμο όπου δεν είναι δήμαρ­χος, δημιουρ­γεί­ται εύλογο ερώτημα για το αν η πράξη που περι­γρά­φε­ται αντα­πο­κρί­νε­ται στην πράξη που η κατη­γο­ρούσα αρχή πραγ­μα­τικά είχε κατά νου.

Το δεύτερο στοι­χείο που ξενίζει βρί­σκε­ται στην ίδια την αφήγηση του ατυ­χή­μα­τος. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο κατα­γρά­φει ρητά ότι ο ανή­λι­κος οδηγός διερ­χό­ταν από το σημείο «με ταχύ­τητα 72 χλμ/ω». Η ταχύ­τητα αυτή εμφα­νί­ζε­ται ως απλή περι­γραφή του περι­στα­τι­κού, χωρίς κανένα σχόλιο, χωρίς καμία στάθ­μιση και χωρίς να συν­δέ­ε­ται με οποια­δή­ποτε συνυ­παι­τιό­τητα.

Πρό­κει­ται για ταχύ­τητα σημα­ντικά ανώτερη από αυτήν που επι­τρέ­πε­ται εντός κατοι­κη­μέ­νης περιο­χής, σε κεντρική αστική οδό πλησίον πανε­πι­στη­μια­κών εγκα­τα­στά­σεων. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο, όμως, ενώ απο­δέ­χε­ται το στοι­χείο ως δεδο­μένο, απο­δί­δει το απο­τέ­λε­σμα απο­κλει­στικά στην παρά­λειψη του δημάρ­χου. Δεν εξε­τά­ζει, του­λά­χι­στον στο κείμενο που παρα­πέ­μπει την υπόθεση στο ακρο­α­τή­ριο, αν η ανα­τροπή του δικύ­κλου συν­δέ­ε­ται με την ταχύ­τητα κίνησής του, αν η ίδια ανω­μα­λία του οδο­στρώ­μα­τος θα προ­κα­λούσε το ίδιο απο­τέ­λε­σμα σε όχημα που κινού­νταν με νόμιμη ταχύ­τητα, και ποια είναι εν τέλει η αιτιώ­δης συμβολή κάθε παρά­γο­ντα. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο ανα­φέ­ρει επίσης ότι ο οδηγός ήταν ανή­λι­κος, χωρίς να προ­κύ­πτει από το κείμενο οποια­δή­ποτε αναφορά στις προ­ϋ­πο­θέ­σεις υπό τις οποίες οδη­γούσε το δίκυκλο. Το ζήτημα αυτό δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Η υπε­ρά­σπιση ανα­μέ­νε­ται, κατά πλη­ρο­φο­ρίες, να επι­μεί­νει ιδιαί­τερα σε αυτό το σημείο, καθώς η αιτιώ­δης συνά­φεια μεταξύ παρά­λει­ψης και απο­τε­λέ­σμα­τος απο­τε­λεί τον πυρήνα κάθε κατη­γο­ρίας για έγκλημα από αμέλεια διά παρα­λεί­ψεως. Όταν η ίδια η κατη­γο­ρούσα αρχή κατα­γρά­φει έναν τόσο ισχυρό συντρέ­χο­ντα παρά­γο­ντα και τον προ­σπερνά σιωπηρά, αφήνει ανοιχτό ένα από τα κεντρικά ερω­τή­ματα της δίκης.

Το τρίτο ζήτημα αφορά τον χρόνο. Ο κ. Κολιά­δης ανέλαβε τη διοί­κηση του Δήμου Ρόδου την 1 Ιανουα­ρίου 2024. Το ατύχημα συνέβη στις 9 Μαρτίου 2024, δηλαδή στον τρίτο μήνα της θητείας του. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο περι­γρά­φει ένα οδό­στρωμα με λακ­κού­βες και παλαιό­τε­ρες τοπικές επι­σκευές που είχαν σχη­μα­τί­σει προ­ε­ξο­χές. Η περι­γραφή αυτή παρα­πέ­μπει σε φθορά που συσ­σω­ρεύ­ε­ται σε βάθος χρόνου και σε επι­σκευές που έγιναν σε ανύ­πο­πτο, προ­γε­νέ­στερο χρόνο, και όχι σε κατά­σταση που δημιουρ­γή­θηκε μέσα σε λίγες εβδο­μά­δες.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο δεν προσ­διο­ρί­ζει πότε δημιουρ­γή­θηκε η ανω­μα­λία, πότε έγιναν οι πρό­χει­ρες επι­σκευές, αν είχε υπο­βλη­θεί οποια­δή­ποτε αναφορά ή καταγ­γε­λία στην αρμόδια υπη­ρε­σία πριν από το ατύχημα και, κυρίως, αν και πότε ο δήμαρ­χος είχε λάβει ή όφειλε να έχει λάβει γνώση του συγκε­κρι­μέ­νου σημείου. Η ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση που απο­δί­δε­ται στον κατη­γο­ρού­μενο θεμε­λιώ­νε­ται απο­κλει­στικά στην ιδιό­τητά του ως δημάρ­χου και πολι­τι­κού προϊ­στα­μέ­νου της τεχνι­κής υπη­ρε­σίας. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο δεν περι­γρά­φει καμία συγκε­κρι­μένη πράξη ή παρά­λειψη του ίδιου, πέρα από τη γενική επί­κληση της θέσης του, ούτε ανα­φέ­ρει τι έπραξαν ή δεν έπραξαν οι υπη­ρε­σια­κοί παρά­γο­ντες που είχαν την άμεση αρμο­διό­τητα της συντή­ρη­σης. Ουσια­στικά, η κατη­γο­ρία μετα­τρέ­πει τη θεσμική ευθύνη του δημάρ­χου για το σύνολο του οδικού δικτύου σε προ­σω­πική ποινική ευθύνη για μία λακ­κούβα, χωρίς να τεκ­μη­ριώ­νει τον ενδιά­μεσο κρίκο.

Για την οικο­γέ­νεια του ανή­λι­κου, ο οποίος πέρασε από τη Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας και χρειά­στηκε αερο­δια­κο­μιδή για να σωθεί, η υπόθεση δεν είναι δια­δι­κα­στική. Είναι η ανα­ζή­τηση ευθύνης για ένα παιδί που παρα­λίγο να χάσει τη ζωή του σε έναν δρόμο της πόλης. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η προ­χει­ρό­τητα με την οποία φαί­νε­ται να συντά­χθηκε το κατη­γο­ρη­τή­ριο δεν αδικεί μόνο τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος καλεί­ται να αντι­κρού­σει μια κατη­γο­ρία που τον χρεώνει με δρόμους άλλου νησιού. Αδικεί και το θύμα, το οποίο δικαιού­ται μια δίκη που θα κριθεί στην ουσία της και όχι στα λάθη ενός εγγρά­φου.

Ο κ. Κολιά­δης, από την πλευρά του, δεν έχει τοπο­θε­τη­θεί δημο­σίως για την παρα­πο­μπή.