Διγενής: Προχωράει το γήπεδο, μέρα χαράς για τον Τσαμπίκο Ζαχαρία

Σάρκα και οστά αρ­χί­ζει να παίρ­νει το όνει­ρο των αν­θρώ­πων του Δι­γε­νή για την αντι­κα­τά­στα­ση του φθαρ­μέ­νου και εδώ και πολύ καιρό, ακα­τάλ­λη­λου και επι­κίν­δυ­νου για τη σω­μα­τι­κή ακε­ραιό­τη­τα των μι­κρών και με­γά­λων πο­δο­σφαι­ρι­στών, συν­θε­τι­κού τά­πη­τα του γη­πέ­δου Κο­σκι­νού.

Ανή­με­ρα της ονο­μα­στι­κής του εορ­τής, ο πρό­ε­δρος του σω­μα­τεί­ου, Τσα­μπί­κος Ζα­χα­ρί­ας, είδε την από­φα­ση για την ανα­κα­τα­σκευή του αγω­νι­στι­κού χώρου αναρ­τη­μέ­νη στο “Διαύ­γεια”, εξέ­λι­ξη την οποία υπο­δέ­χθη­κε ως το με­γα­λύ­τε­ρο και ομορ­φό­τε­ρο δώρο που θα μπο­ρού­σε να του προ­σφερ­θεί.

Με ανάρ­τη­σή σου σε ιστο­σε­λί­δα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, ο έμπει­ρος πα­ρά­γο­ντας κάνει λόγο για ένα έργο τε­ρά­στιας ση­μα­σί­ας και αξίας για τον αθλη­τι­σμό και για τη νέα γενιά της πε­ριο­χής, απευ­θύ­νο­ντας τις πλέον θερ­μές ευ­χα­ρι­στί­ες του προς όλους εκεί­νους που αγω­νί­στη­καν στο πλευ­ρό του, με πρώτο τον δή­μαρ­χο Ρόδου Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη.

“Σή­με­ρα αι­σθά­νο­μαι πραγ­μα­τι­κά χαρά και συ­γκί­νη­ση.

Η αντι­κα­τά­στα­ση του χλο­ο­τά­πη­τα στο γή­πε­δο «ΕΜ­ΜΑ­ΝΟΥ­ΗΛ ΗΛΙΑ­ΔΗΣ» έχει πλέον προ­χω­ρή­σει στη Διαύ­γεια και ένα έργο που πε­ρι­μέ­να­με εδώ και χρό­νια αρ­χί­ζει επι­τέ­λους να παίρ­νει σάρκα και οστά.

Θέλω προ­σω­πι­κά να πω ένα με­γά­λο και ει­λι­κρι­νές ΕΥ­ΧΑ­ΡΙ­ΣΤΩ στον Δή­μαρ­χο Ρόδου, Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη.

Από την εποχή που ήταν Πρό­ε­δρος του ΔΟΠΑΡ, ο Αλέ­ξαν­δρος γνώ­ρι­ζε πολύ καλά πόσο ση­μα­ντι­κή ήταν για εμάς η αντι­κα­τά­στα­ση του χλο­ο­τά­πη­τα. Μας είχε υπο­σχε­θεί ότι θα προ­χω­ρή­σει και σή­με­ρα εί­μα­στε πραγ­μα­τι­κά χα­ρού­με­νοι που βλέ­που­με αυτή την προ­σπά­θεια να μπαί­νει πλέον στον δρόμο της υλο­ποί­η­σης.

Αλέ­ξαν­δρε, σε ευ­χα­ρι­στώ πραγ­μα­τι­κά.

Όχι μόνο ως Πρό­ε­δρος του Δι­γε­νή, αλλά και προ­σω­πι­κά, γιατί γνω­ρί­ζεις πόσο πολύ έχου­με πα­λέ­ψει για αυτό το γή­πε­δο και κυ­ρί­ως πόσο το έχουν ανά­γκη τα παι­διά μας.

Γιατί εδώ δεν μι­λά­με απλώς για έναν νέο χλο­ο­τά­πη­τα.

Μι­λά­με για ένα δώρο στα παι­διά μας.

Για τα παι­διά της Ακα­δη­μί­ας μας που κα­θη­με­ρι­νά γε­μί­ζουν αυτό το γή­πε­δο με φωνές, χα­μό­γε­λα και όνει­ρα.

Για τους πο­δο­σφαι­ρι­στές μας.

Για τις επό­με­νες γε­νιές του Δι­γε­νή.

Για ολό­κλη­ρο το χωριό μας.

Θέλω επί­σης να ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά τον Αντι­δή­μαρ­χο Αθλη­τι­σμού, Μι­χά­λη Πλύ­γκο, και τον Πρό­ε­δρο της ΔΕΡ­ΜΑΕ, Χρυ­σο­βα­λά­ντη Λάμπη, για τη δική τους συμ­βο­λή, τη συ­νερ­γα­σία και τη στή­ρι­ξή τους.

Ως Πρό­ε­δρος του Δι­γε­νή θα συ­νε­χί­σω να διεκ­δι­κώ ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπορώ για την ομάδα, την Ακα­δη­μία και τα παι­διά μας. Όμως είναι εξί­σου ση­μα­ντι­κό να ανα­γνω­ρί­ζου­με και να ευ­χα­ρι­στού­με τους αν­θρώ­πους που στέ­κο­νται δίπλα μας και βοη­θούν ώστε οι διεκ­δι­κή­σεις να γί­νο­νται έργα.

Το «ΕΜ­ΜΑ­ΝΟΥ­ΗΛ ΗΛΙΑ­ΔΗΣ» δεν είναι απλώς ένα γή­πε­δο. Είναι το σπίτι μας.

Είναι το μέρος όπου με­γά­λω­σαν γε­νιές παι­διών του χω­ριού μας, όπου δη­μιουρ­γή­θη­καν φι­λί­ες, ανα­μνή­σεις, χαρές και όνει­ρα.

Και ίσως η ση­με­ρι­νή ημέρα να έχει για μένα ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία.

Ανή­με­ρα της ονο­μα­στι­κής μου εορ­τής, πραγ­μα­τι­κά δεν θα μπο­ρού­σα να ζη­τή­σω κα­λύ­τε­ρο δώρο.

Όχι ένα δώρο για εμένα προ­σω­πι­κά, αλλά ένα δώρο που θα μεί­νει στα παι­διά μας και στις επό­με­νες γε­νιές.

Αλέ­ξαν­δρε, Μι­χά­λη, Χρυ­σο­βα­λά­ντη, σας ευ­χα­ρι­στώ από καρ­διάς.

Η με­γα­λύ­τε­ρη χαρά θα έρθει την ημέρα που θα δούμε τα παι­διά μας να πα­τούν στον και­νούρ­γιο χλο­ο­τά­πη­τα, να τρέ­χουν, να γε­λούν, να παί­ζουν με ασφά­λεια και να κυ­νη­γούν τα όνει­ρά τους.

Γιατί τε­λι­κά αυτό έχει πραγ­μα­τι­κά αξία:

Να αφή­σου­με στα παι­διά μας κάτι κα­λύ­τε­ρο από αυτό που πα­ρα­λά­βα­με εμείς.

Σή­με­ρα είναι η γιορ­τή μου, αλλά το με­γα­λύ­τε­ρο δώρο δεν είναι για μένα.

Είναι για τα παι­διά μας.

Και τα χα­μό­γε­λά τους, όταν ξα­να­μπούν στο νέο τους γή­πε­δο, θα είναι το ομορ­φό­τε­ρο δώρο απ’ όλα”.