Συγκλονισμένη η κοινωνία αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον Γιώργο Μαζωνάκη

Χι­λιά­δες είναι τα συλ­λυ­πη­τή­ρια που έχουν κα­τα­κλύ­σει το δια­δί­κτυο για την με­γά­λη απώ­λεια του τα­λα­ντού­χου, δη­μο­φι­λούς, κο­ρυ­φαί­ου και ιδιαί­τε­ρα αγα­πη­τού Έλ­λη­να τρα­γου­δι­στή, Γιώρ­γου Μα­ζω­νά­κη, σκορ­πί­ζο­ντας απέ­ρα­ντη θλίψη στο πα­νελ­λή­νιο ο αιφ­νί­διος θά­να­τός του, σε ηλι­κία 54 ετών. Όχι μόνο ο καλ­λι­τε­χνι­κός κό­σμος, αλλά και ο πο­λι­τι­κός, όπως και οι εκα­τομ­μύ­ρια θαυ­μα­στές του, εκ­φρά­ζουν τη βα­θύ­τα­τη λύπη τους για το τρα­γι­κό γε­γο­νός, μη μπο­ρώ­ντας να πι­στέ­ψουν ότι ο Γιώρ­γος Μα­ζω­νά­κης, ένας αυ­θε­ντι­κός καλ­λι­τέ­χνης που μα­γνή­τι­ζε τα βλέμ­μα­τα σε κάθε του εμ­φά­νι­ση, με τε­ρά­στιο εκτό­πι­σμα «έφυγε» για το με­γά­λο τα­ξί­δι στα πέρα μέρη… Τρα­γού­δια του, φω­το­γρα­φί­ες, βί­ντεο, συ­νε­ντεύ­ξεις, δη­λώ­σεις του, έχουν κα­τα­κλύ­σει τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, δεί­χνο­ντας την τε­ρά­στια αγάπη που είχε ο κό­σμος προς τον εκ­κε­ντρι­κό καλ­λι­τέ­χνη, με την μο­να­δι­κή χροιά στη φωνή του που ξε­χώ­ρι­ζε πάντα και ένα απί­στευ­το στυλ στις εμ­φα­νί­σεις και τη σκη­νι­κή του πα­ρου­σία.

Με συ­γκι­νη­τι­κά μη­νύ­μα­τα και σε το­πι­κό επί­πε­δο απο­χαι­ρε­τούν με βαθιά συ­γκί­νη­ση και σε­βα­σμό οι συ­μπο­λί­τες μας, καλ­λι­τέ­χνες και αυ­το­διοι­κη­τι­κοί τον τε­ρά­στιο υπερ­τα­λα­ντού­χο και αλη­θι­νό τρα­γου­δι­στή, που αφή­νει ανε­ξί­τη­λο το απο­τύ­πω­μά του στο ελ­λη­νι­κό πε­ντά­γραμ­μο, κά­νο­ντας μία σπου­δαία κα­ριέ­ρα από πολύ νεαρή ηλι­κία στα πρώτα του καλ­λι­τε­χνι­κά βή­μα­τα, εμ­φα­νι­ζό­ταν και στη Ρόδο, σε γνω­στά νυ­χτε­ρι­νά club, όπου οι θαυ­μα­στές του τον απο­θέ­ω­ναν!

Ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του υπουρ­γεί­ου Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής, Φώτης Μάγ­γος, έγρα­ψε σε ανάρ­τη­σή του, απο­χαι­ρε­τώ­ντας τον σπου­δαίο καλ­λι­τέ­χνη: «Κά­ποιοι τρα­γου­δι­στές απλώς τρα­γου­δούν. Κά­ποιοι άλλοι αγ­γί­ζουν την ψυχή σου. Ο Γιώρ­γος Μα­ζω­νά­κης ήταν για μένα ένας από αυ­τούς τους τρα­γου­δι­στές που «κολ­λάς» στην κυ­ριο­λε­ξία. Τα τρα­γού­δια του, ο ιδιαί­τε­ρος τρό­πος που τα ερ­μή­νευε, η μο­να­δι­κή σύν­δε­ση μου­σι­κής και στί­χου, πάντα απο­τε­λού­σαν έμπνευ­ση και εντάσ­σο­νταν στο δικό μου… πα­ρε­ΐ­στι­κο ρε­περ­τό­ριο. Και όσο τα τρα­γου­δού­σα, ένιω­θα αυτή την πλη­ρό­τη­τα που μόνο ένα πραγ­μα­τι­κά σπου­δαίο τρα­γού­δι μπο­ρεί να σου χα­ρί­σει.

Ένας καλ­λι­τέ­χνης με τόσο δυ­να­τή πα­ρου­σία και τόσο όμορ­φα τρα­γού­δια δεν πε­θαί­νει. Μένει μέσα μας, κάθε φορά που κά­ποιος θα τα τρα­γου­δά­ει ή θα τα ακού­με από έναν ρα­διο­φω­νι­κό σταθ­μό». Ο κ. Μάγ­γος που δια­θέ­τει καλ­λι­τε­χνι­κή φλέβα, έχο­ντας με­γά­λη αγάπη στο τρα­γού­δι, και τρα­γου­δή­σει και ο ίδιος, δεν κρύ­βει τη συ­γκί­νη­σή του για την με­γά­λη απώ­λεια ενός σπου­δαί­ου καλ­λι­τέ­χνη.

Ο δή­μαρ­χος Πά­τμου, Νι­κή­τας Τσα­μπα­λά­κης στο άκου­σμα της τρα­γι­κής εί­δη­σης που σό­κα­ρε το πα­νελ­λή­νιο, σε δή­λω­σή του μέσα από τα social media, ανα­φέ­ρει τα εξής για τον θά­να­το του Γιώρ­γου Μα­ζω­νά­κη: «Καλό τα­ξί­δι, Γιώρ­γο. Κι από εδώ και πέρα, κάθε φορά που θα ακού­γε­ται η φωνή σου, θα ανοί­γει μια μικρή πόρτα στο πα­ρελ­θόν. Θα μπαί­νουν μέσα οι άν­θρω­ποί μας, οι έρω­τές μας, οι νύ­χτες μας, τα γέλια και τα δά­κρυά μας.

Γιατί η ζωή μπο­ρεί να παίρ­νει τους αν­θρώ­πους, αλλά δεν μπο­ρεί να πάρει τις στιγ­μές που μας χά­ρι­σαν. Κι εσύ, Γιώρ­γο, θα μεί­νεις για πάντα μέσα στις δικές μας».

«Στο καλό με­γά­λε καλ­λι­τέ­χνη…» έγρα­ψε στον προ­σω­πι­κό του λο­γα­ρια­σμό ο Μι­χά­λης Λου­λούς, Πρό­ε­δρος του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Φυ­τω­ρί­ου Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, συ­νο­δεύ­ο­ντας την ανάρ­τη­σή του με ένα από τα γνω­στό­τε­ρα λαϊκά τρα­γού­δια του Μα­ζω­νά­κη. Με μία σύ­ντο­μη αλλά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή φράση, ο κ. Λου­λούς θέ­λη­σε να απο­τυ­πώ­σει τη θλίψη του για την απώ­λεια του καλ­λι­τέ­χνη, ενώ η επι­λο­γή του τρα­γου­διού απο­τέ­λε­σε έναν ακόμη τρόπο να τον απο­χαι­ρε­τή­σει μέσα από τη μου­σι­κή που ση­μά­δε­ψε την πο­ρεία του.

Ο πρό­ε­δρος της Κοι­νό­τη­τας Λα­έρ­μων, Στα­μά­της Πα­τού­νας, σχο­λιά­ζει από τη δική του πλευ­ρά, για την απώ­λεια του Γ. Μα­ζω­νά­κη με μία ανάρ­τη­ση που εστιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο στον άν­θρω­πο και στις αξίες που τον χα­ρα­κτη­ρί­ζουν:: «Ο άν­θρω­πος γεν­νιέ­ται… δεν γί­νε­ται. Δεν μα­θαί­νε­ται η αν­θρω­πιά. Δεν δι­δά­σκε­ται η κα­λο­σύ­νη. Δεν αγο­ρά­ζε­ται η αξιο­πρέ­πεια και δεν φο­ριέ­ται η εντι­μό­τη­τα σαν προ­σω­πείο. Στις εύ­κο­λες στιγ­μές, όλοι μπο­ρούν να δεί­χνουν καλοί. Στις δύ­σκο­λες, όμως, φαί­νε­ται ποιος πραγ­μα­τι­κά είσαι. Φαί­νε­ται στον τρόπο που φέ­ρε­σαι όταν δεν έχεις τί­πο­τα να κερ­δί­σεις. Στο χέρι που απλώ­νεις χωρίς να πε­ρι­μέ­νεις αντάλ­λαγ­μα. Στον σε­βα­σμό που δεί­χνεις ακόμη και σε εκεί­νον που δεν μπο­ρεί να σου προ­σφέ­ρει τί­πο­τα. Γιατί στο τέλος της ημέ­ρας, δεν έχει ση­μα­σία τι απέ­κτη­σες, πόσο ψηλά έφτα­σες ή πόσοι σε χει­ρο­κρό­τη­σαν. Ση­μα­σία έχει να μπο­ρείς να κοι­τά­ξεις πίσω και να ξέ­ρεις πως, ό,τι κι αν συ­νά­ντη­σες στη ζωή σου, πα­ρέ­μει­νες Άν­θρω­πος. Γιατί ο άν­θρω­πος γεν­νιέ­ται… δεν γί­νε­ται. Και η πραγ­μα­τι­κή αξία δεν χρειά­ζε­ται ποτέ να φω­νά­ξει. Φαί­νε­ται. Όσο ζω .Μα­ζω­ω­ωω!!».

Τα μη­νύ­μα­τα των αν­θρώ­πων της Ρόδου και των Δω­δε­κα­νή­σων έρ­χο­νται να προ­στε­θούν στο με­γά­λο κύμα συ­γκί­νη­σης που έχει προ­κα­λέ­σει η απώ­λεια του Γιώρ­γου Μα­ζω­νά­κη. Ένας καλ­λι­τέ­χνης που συν­δέ­θη­κε με πολ­λές γε­νιές εδώ και 33 χρό­νια, με τρα­γού­δια που έγι­ναν ση­μείο ανα­φο­ράς και με μία σκη­νι­κή πα­ρου­σία που δύ­σκο­λα περ­νού­σε απα­ρα­τή­ρη­τη, αφή­νει πίσω του μία ση­μα­ντι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη στο ελ­λη­νι­κό τρα­γού­δι.

Η φωνή του, οι ερ­μη­νεί­ες του και τα τρα­γού­δια του θα συ­νε­χί­σουν να συ­νο­δεύ­ουν τις ανα­μνή­σεις όσων τον αγά­πη­σαν και τον ακο­λού­θη­σαν όλα αυτά τα χρό­νια, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι η μου­σι­κή έχει τη δύ­να­μη να κρατά τους αν­θρώ­πους ζω­ντα­νούς μέσα στον χρόνο.