Αναβιώνει η πολύκροτη υπόθεση παρατραπεζικής δραστηριότητας πρώην διευθυντή της Πειραιώς που συγκλόνισε τη Ρόδο

• Στο Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί Κακουρ­γη­μά­των με προ­ε­δρική δια­δι­κα­σία η υπόθεση του πρώην διευ­θυ­ντή υπο­κα­τα­στή­μα­τος της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς, με πρω­τό­δικη κάθειρξη 18 ετών και ζημία 1.804.392,44 ευρώ

Η υπόθεση που για χρόνια τρο­φο­δό­τησε συζη­τή­σεις, καταγ­γε­λίες και έναν επίμονο φόβο στους απο­τα­μιευ­τές για το τι μπορεί να συμβεί όταν η εμπι­στο­σύνη μετα­τρέ­πε­ται σε εργα­λείο εξα­πά­τη­σης, επι­στρέ­φει στο προ­σκή­νιο. Στις 19 Ιανουα­ρίου 2026, μετά από δια­δο­χι­κές ανα­βο­λές, ανα­βιώ­νει ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί Κακουρ­γη­μά­των, με προ­ε­δρική δια­δι­κα­σία, η έφεση που άσκησε πρώην διευ­θυ­ντής του υπο­κα­τα­στή­μα­τος της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς στη Ρόδο, ο οποίος πρω­τα­γω­νί­στησε σε υπόθεση παρα­τρα­πε­ζι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στο νησί.

Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται η έφεση του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ο οποίος πρω­το­δί­κως κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή κάθειρ­ξης 18 ετών. Η έφεση έχει ανα­σταλ­τικό απο­τέ­λε­σμα υπό περιο­ρι­στι­κούς όρους, γεγονός που σημαί­νει ότι, έως την εκδί­καση και την τελική απόφαση σε δεύτερο βαθμό, ο κατη­γο­ρού­με­νος παρα­μέ­νει εκτός φυλακής αλλά με αυστη­ρούς κανόνες παρου­σίας και μετα­κί­νη­σης.

Η πρω­τό­δικη απόφαση και η φράση που έμεινε από την έδρα

Στην πρω­τό­δικη κρίση, το δικα­στή­ριο δεν ανα­γνώ­ρισε ελα­φρυ­ντικά. Μάλιστα, είχε επι­ση­μαν­θεί από έδρας ότι ήταν η πρώτη φορά που το δικα­στή­ριο δεν μπο­ρούσε να βρει στή­ριγμα για την ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών, μια δια­τύ­πωση που απο­τυ­πώ­νει την αυστη­ρό­τητα με την οποία αντι­με­τω­πί­στη­καν οι πράξεις όπως αυτές απο­δό­θη­καν στον κατη­γο­ρού­μενο.

Η ανα­σταλ­τική δύναμη της έφεσης συνο­δεύ­ε­ται από συγκε­κρι­μέ­νες υπο­χρε­ώ­σεις. Ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­χρε­ού­ται να εμφα­νί­ζε­ται 2 φορές κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του και του έχει επι­βλη­θεί απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα.

Τα αδι­κή­ματα για τα οποία κρίθηκε ένοχος

Ο κατη­γο­ρού­με­νος κρίθηκε ομο­φώ­νως ένοχος πρω­το­δί­κως για σειρά αδι­κη­μά­των κακουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα. Η κρίση αφο­ρούσε πλα­στο­γρα­φία με την ειδι­κό­τερη μορφή της κατάρ­τι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, με συνο­λική ζημία και αντί­στοιχη ωφέλεια άνω των 120.000 ευρώ, πλα­στο­γρα­φία με την ειδι­κό­τερη μορφή της νόθευ­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση επίσης άνω των 120.000 ευρώ, απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση με περιου­σιακή ζημία και αντί­στοιχο περιου­σιακό όφελος άνω των 120.000 ευρώ, νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα κατ’ εξα­κο­λού­θηση και κατ’ επάγ­γελμα, καθώς και απάτη με υπο­λο­γι­στή κατ’ εξα­κο­λού­θηση, από την οποία η ζημία και το αντί­στοιχο όφελος υπε­ρέ­βαι­ναν επίσης τις 120.000 ευρώ.

Η ζημία 1.804.392,44 ευρώ και το χρονικό της δράσης 2012 έως 2015

Σύμφωνα με τα στοι­χεία που έχουν απο­δο­θεί στην υπόθεση, το ύψος της ζημίας στο διά­στημα από 2 Φεβρουα­ρίου 2012 έως και 19 Ιουνίου 2015 φέρεται να ανέρ­χε­ται στο ποσό των 1.804.392,44 ευρώ. Πρό­κει­ται για ποσό που από μόνο του εξηγεί γιατί η υπόθεση αντι­με­τω­πί­στηκε ως βαρύ­νουσα και γιατί οι καταγ­γε­λίες άνοιξαν πολ­λα­πλά μέτωπα.

Καθο­ρι­στικό είναι επίσης ότι, όπως είχε απο­κα­λύ­ψει η «δημο­κρα­τική», οι υπο­θέ­σεις που απα­σχό­λη­σαν την Εισαγ­γε­λία ήταν 14. Στο ακρο­α­τή­ριο κατέ­θε­σαν 19 μάρ­τυ­ρες, ενώ τα θύματα που απο­ζη­μιώ­θη­καν από την τράπεζα δεν εμφα­νί­στη­καν στη δίκη, ένα στοι­χείο που έχει τη δική του ανά­γνωση. Από τη μία, η απο­ζη­μί­ωση μπορεί να λει­τουρ­γεί ως πρα­κτική απο­κα­τά­σταση. Από την άλλη, η απουσία στο ακρο­α­τή­ριο συχνά αφαιρεί από μια υπόθεση το ζωντανό ανθρώ­πινο ίχνος, εκείνο που μετα­φέ­ρει στο δικα­στή­ριο την ψυχο­λο­γία της εξα­πά­τη­σης και τον αντί­κτυπο στην καθη­με­ρι­νό­τητα.

Οι 3 φερό­με­νοι τρόποι υπε­ξαί­ρε­σης και η οικο­νο­μία της εξα­πά­τη­σης

Στην καρδιά της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται η περι­γραφή 3 δια­φο­ρε­τι­κών μεθο­δεύ­σεων μέσω των οποίων φέρεται να ιδιο­ποι­ή­θηκε χρήματα πελατών.

Η πρώτη μεθό­δευση, σύμφωνα με τις καταγ­γε­λίες, βασί­στηκε σε πελάτες που είχαν απόλυτη εμπι­στο­σύνη στο πρόσωπό του. Φέρεται να τους έπειθε να ανα­νε­ώ­νουν προ­θε­σμια­κές κατα­θέ­σεις, προ­σφέ­ρο­ντας επι­τό­κια πέρα από όσα προ­έ­βλε­παν τα επεν­δυ­τικά προ­γράμ­ματα. Στην ίδια εκδοχή, τους εφο­δί­αζε με πλα­στούς τίτλους προ­θε­σμια­κών κατα­θέ­σεων και πλαστά βιβλιά­ρια κατα­θέ­σεων συν­δε­δε­μένα με αυτούς. Το κρίσιμο στοι­χείο εδώ είναι η κατα­σκευή μιας εικόνας κανο­νι­κό­τη­τας μέσω εγγρά­φων, ώστε οι κατα­θέ­τες να πιστεύ­ουν ότι η κατά­θεσή τους βρί­σκε­ται εκεί που πρέπει. Παράλ­ληλα, φέρεται να κάλυπτε τις υπε­ξαι­ρέ­σεις με ανα­λή­ψεις και μετα­φο­ρές χρη­μά­των σε άλλους λογα­ρια­σμούς, δημιουρ­γώ­ντας μια σκιά συναλ­λα­γών που δυσκο­λεύει την άμεση ανί­χνευση.

Η δεύτερη μεθό­δευση, όπως έχει απο­δο­θεί, φαί­νε­ται να αξιο­ποί­ησε κοι­νω­νι­κές σχέσεις εκτός τρα­πε­ζι­κού χώρου. Κυρίως άτομα με τα οποία είχε ανα­πτύ­ξει δεσμούς σε αθλη­τικό σύλλογο όπου είχε δια­τε­λέ­σει πρό­ε­δρος, φέρεται να πεί­στη­καν να του εμπι­στευ­θούν κατα­θέ­σεις για επέν­δυση σε ομόλογα δήθεν του εξω­τε­ρι­κού με εξω­πραγ­μα­τι­κές απο­δό­σεις. Η δρα­στη­ριό­τητα αυτή, σύμφωνα με τις καταγ­γε­λίες, έγινε εκτός τρά­πε­ζας, αν και συνα­ντή­σεις φέρεται να πραγ­μα­το­ποιού­νταν και στο γραφείο του. Η διπλή αυτή συνθήκη, εκτός τρα­πε­ζι­κού πλαι­σίου αλλά με τρα­πε­ζικό περι­βάλ­λον, δημιουρ­γεί μια γκρίζα ζώνη που σε επίπεδο κοι­νω­νι­κής εμπι­στο­σύ­νης λει­τουρ­γεί ισχυρά, καθώς ο χώρος του γρα­φείου παρα­πέ­μπει σε θεσμικό κύρος ακόμη και όταν η πράξη δεν είναι θεσμική.

Σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή εντάσ­σο­νται και οι μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές 6μηνης διάρ­κειας, από λογα­ρια­σμό του σε άλλη τράπεζα, στις οποίες φέρεται να ενσω­μά­τωνε τον τόκο, ως μέσο εξα­σφά­λι­σης προς τα πρόσωπα που του εμπι­στεύ­ο­νταν χρήματα.

Σε 3 περι­πτώ­σεις που έχουν γίνει γνωστές, οι επι­τα­γές αυτές ήταν ακά­λυ­πτες. Ο ίδιος, πριν απο­κα­λυ­φθεί το σκάν­δαλο και ξετυ­λι­χθεί το κουβάρι των καταγ­γε­λιών, φέρεται να είχε δικαιο­λο­γή­σει το γεγονός επι­κα­λού­με­νος σοβαρή ασθέ­νεια από την οποία δήθεν έπασχε.

Η τρίτη μεθό­δευση προ­έ­κυψε, σύμφωνα πάντα με τις καταγ­γε­λίες, από καταγ­γε­λία ξενο­δό­χου. Στο πλαίσιο των ρευ­στο­ποι­ή­σεων κατα­θέ­σεων και του φόβου για την κατάρ­ρευση του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος περί τα τέλη Ιουνίου, φέρεται να έπεισε τον ξενο­δόχο, που επέμενε στο σπάσιμο προ­θε­σμια­κής κατά­θε­σης σε ευρώ, να επεν­δύ­σει τα χρήματά του σε επεν­δυ­τικό πρό­γραμμα με μεγάλες απο­δό­σεις στο εξω­τε­ρικό. Εδώ το περι­βάλ­λον της εποχής παίζει κομβικό ρόλο. Όταν η κοι­νω­νία βρί­σκε­ται σε κλίμα αβε­βαιό­τη­τας, η υπό­σχεση μιας υψηλής από­δο­σης και μιας υπο­τι­θέ­με­νης διε­θνούς δια­σφά­λι­σης γίνεται πιο πει­στική, ειδικά αν μετα­φέ­ρε­ται από πρόσωπο με θεσμικό ρόλο.

Η αντί­φαση που «καίει» το αφήγημα, από μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρίας σε πρω­τα­γω­νι­στή καταγ­γε­λιών

Από τα πιο συγκλο­νι­στικά στοι­χεία της υπό­θε­σης, όπως έχει κατα­γρα­φεί, είναι ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε υπάρξει κύριος μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρίας σε άλλο τρα­πε­ζικό σκάν­δαλο που εκτυ­λί­χθηκε στο κεντρικό υπο­κα­τά­στημα της Λαϊκής Τρά­πε­ζας στη Ρόδο και είχε συγκλο­νί­σει το νησί. Η ιστορία αυτή προ­σθέ­τει μια έντονη αντί­φαση που δύσκολα περνά απα­ρα­τή­ρητη, καθώς ένας άνθρω­πος που παρου­σιά­στηκε τότε ως πρόσωπο που συνέ­δραμε στην κάθαρση, αργό­τερα βρί­σκε­ται να κατη­γο­ρεί­ται ότι ακο­λού­θησε πρα­κτι­κές ακόμη πιο επι­βα­ρυ­ντι­κές.

Η δημόσια αίσθηση που γεν­νά­ται από αυτή την αντί­φαση είναι βαθιά πολι­τική με την κοι­νω­νική έννοια του όρου. Τρο­φο­δο­τεί την υποψία ότι οι μηχα­νι­σμοί ελέγχου είτε δεν επαρ­κούν είτε ενερ­γο­ποιού­νται επι­λε­κτικά. Και ταυ­τό­χρονα δείχνει πόσο εύκολα ένα τρα­πε­ζικό πρόσωπο μπορεί να μετα­κι­νη­θεί από τον ρόλο του μάρτυρα στην εικόνα του πρω­τα­γω­νι­στή, χωρίς να έχει υπάρξει εγκαί­ρως ένα απο­τε­λε­σμα­τικό φίλτρο πρό­λη­ψης.

Η απο­λο­γία και το επι­χεί­ρημα της πίεσης για απο­τε­λέ­σματα

Απο­λο­γού­με­νος, ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι όταν τοπο­θε­τή­θηκε διευ­θυ­ντής υπήρχε μεγάλη πίεση να απο­δεί­ξει την αξία του και ταυ­τό­χρονα απαί­τηση της διεύ­θυν­σης της τρά­πε­ζας να κρα­τή­σει όλους τους πελάτες και να τους αυξήσει. Περιέ­γραψε περι­βάλ­λον έντονου αντα­γω­νι­σμού επι­το­κίων και προ­σφο­ρών μεταξύ τρα­πε­ζών, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι το έργο του δεν ήταν εύκολο.

Στο πιο χαρα­κτη­ρι­στικό σημείο, όπως έχει απο­δο­θεί, ανέφερε ότι τον έπιασε αυτό που ο ίδιος απο­κά­λεσε επαγ­γελ­μα­τική δια­στροφή, δηλαδή μια εμμονή να κρα­τή­σει τους πελάτες και να προ­σελ­κύ­σει άλλους, υπο­σχό­με­νος επι­τό­κια κατά πολύ ανώτερα της αγοράς. Υπο­στή­ριξε ακόμη, εκφρά­ζο­ντας λύπη για τα θύματα, ότι δεν έφαγε τα χρήματα που αφαί­ρεσε αλλά τα διέθεσε σε φακε­λά­κια σε πελάτες ως πανω­τό­κια, ώστε να τους κρα­τή­σει στο κατά­στημα και να δια­σφα­λί­σει τη δια­τή­ρηση της διευ­θυ­ντι­κής του θέσης και την επαγ­γελ­μα­τική του ανέλιξη.

Πρό­κει­ται για ισχυ­ρι­σμό που επι­χει­ρεί να μετα­τρέ­ψει την υπε­ξαί­ρεση σε μια στρεβλή, αυτο­συ­ντη­ρού­μενη πρα­κτική, όπου το χρήμα δεν παρου­σιά­ζε­ται ως προ­σω­πική πολυ­τέ­λεια αλλά ως καύσιμο δια­τή­ρη­σης πελα­τείας. Ωστόσο, ακόμη και ως αφήγημα, αφήνει ένα κρίσιμο κενό. Αν η αγορά επι­το­κίων ήταν πράγ­ματι τόσο αντα­γω­νι­στική, η λει­τουρ­γία των ελέγχων και των συστη­μά­των κατα­γρα­φής θα έπρεπε να απο­τυ­πώ­νει τις απο­κλί­σεις. Το γεγονός ότι η υπόθεση φτάνει σε κακουρ­γη­μα­τι­κές κρίσεις δείχνει πως το δικα­στή­ριο πρω­το­δί­κως δεν πεί­στηκε ότι επρό­κειτο για απλή υπερ­βάλ­λουσα εμπο­ρική πρα­κτική.

Ο ίδιος, σύμφωνα με όσα έχουν κατα­γρα­φεί, υπο­στή­ριξε ότι ποσό περίπου 270.000 ευρώ χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για τις σπουδές των παιδιών του και την οικο­γέ­νειά του και ότι δεν χρη­σι­μο­ποί­ησε χρήματα για την εξό­φληση στε­γα­στι­κού δανείου ή καρτών, κάνο­ντας ανα­φο­ρές σε οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες. Η υπε­ρά­σπιση σε τέτοιες υπο­θέ­σεις συχνά προ­σπα­θεί να εντάξει την πράξη σε προ­σω­πικό αδιέ­ξοδο ή σε μηχα­νι­σμό πίεσης.

Το δικα­στή­ριο όμως πρω­το­δί­κως έκρινε χωρίς ελα­φρυ­ντικά, κάτι που προϊ­δε­ά­ζει για το πώς αξιο­λο­γή­θη­καν αυτοί οι ισχυ­ρι­σμοί.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης παρί­στα­ται ο δικη­γό­ρος Άκης Δημη­τριά­δης.

Ως συνή­γο­ροι υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας για την Τράπεζα Πει­ραιώς παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι Χαρά Παπα­δο­πού­λου και Γιάννης Καρα­τζα­φέ­ρης.

Για θύματα παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι Μιχάλης Καντι­δε­νός και Ελ. Κορ­δέλλα.