«Δύο μήνες και πολύ σας είναι;» – Το Εργατικό Κέντρο Ρόδου απαιτεί απαντήσεις για τους εποχικούς εργαζόμενους»

Από το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Άκου­σον άκου­σον!

«Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει επί­δο­μα ανερ­γί­ας πάνω από δύο μήνες».

Αυτό δή­λω­σε ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος κ. Παύ­λος Μα­ρι­νά­κης. Και ας προ­σπα­θή­σει να μας πεί­σει ότι πρό­κει­ται για προ­σω­πι­κή του άποψη. Δεν μι­λά­με για μια τυ­χαία δή­λω­ση. Μι­λά­με για δή­λω­ση του κυ­βερ­νη­τι­κού εκ­προ­σώ­που και, ως εκ τού­του, για μια θέση που δη­μιουρ­γεί ξε­κά­θα­ρα πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη στην κυ­βέρ­νη­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση τόσο καιρό μι­λού­σε για πε­ντά­μη­νη επι­δό­τη­ση των επο­χι­κών ερ­γα­ζο­μέ­νων. Και σή­με­ρα ακού­με από τον κυ­βερ­νη­τι­κό εκ­πρό­σω­πο ότι το επί­δο­μα ανερ­γί­ας δεν πρέ­πει να ξε­περ­νά τους δύο μήνες.

Τε­λι­κά, ποιον κο­ροϊ­δεύ­ε­τε;

Τους ερ­γα­ζό­με­νους που δου­λεύ­ουν ολό­κλη­ρη τη σεζόν;

Τους αν­θρώ­πους που κρα­τούν όρθιο τον του­ρι­σμό της Ρόδου και των νη­σιών μας;

Τους ερ­γα­ζό­με­νους που κάθε κα­λο­καί­ρι δί­νουν τον κα­λύ­τε­ρό τους εαυτό και όταν τε­λειώ­νει η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με έναν δύ­σκο­λο χει­μώ­να;

Μάλ­λον κά­ποιοι βο­λεύ­τη­καν με τους με­τα­κλη­τούς και με ερ­γα­ζό­με­νους που ει­σά­γο­νται για να κα­λυ­φθούν οι ανά­γκες της του­ρι­στι­κής αγο­ράς και τώρα θε­ω­ρούν ότι μπο­ρούν να βά­λουν στην άκρη τους ντό­πιους ερ­γα­ζό­με­νους που τόσα χρό­νια κρα­τούν όρθιο τον του­ρι­σμό.

Και το πιο προ­κλη­τι­κό;

Βά­ζε­τε χέρι στα χρή­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Χρή­μα­τα που έχουν πλη­ρώ­σει οι ίδιοι μέσα από τον ιδρώ­τα και τις ασφα­λι­στι­κές τους ει­σφο­ρές. Και στη συ­νέ­χεια εμ­φα­νί­ζε­στε ως γεν­ναιό­δω­ροι, μοι­ρά­ζο­ντας πα­ρο­χές, κου­πό­νια και ενι­σχύ­σεις με χρή­μα­τα που δεν σας ανή­κουν.

Μας εί­πα­τε ότι τε­λεί­ω­σαν τα μνη­μό­νια….

Μας εί­πα­τε ότι επι­στρέ­φου­με στις προ μνη­μο­νί­ου συν­θή­κες…..

Μας υπο­σχε­θή­κα­τε πε­ντά­μη­νη επι­δό­τη­ση….

Και τώρα ακού­με: δύο μήνες!

 

Τι ακρι­βώς άλ­λα­ξε;

 

Κα­λού­με τους βου­λευ­τές της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας στα Δω­δε­κά­νη­σα να πά­ρουν θέση ΤΩΡΑ…

τους βου­λευ­τές που εκλέ­γο­νται σε έναν νομό όπου η οι­κο­νο­μία στη­ρί­ζε­ται κα­τε­ξο­χήν στον του­ρι­σμό.

Τι λένε για τη δή­λω­ση του κυ­βερ­νη­τι­κού εκ­προ­σώ­που;

Συμ­φω­νούν;

Δέ­χο­νται οι επο­χι­κοί ερ­γα­ζό­με­νοι της Ρόδου να πε­ριο­ρι­στούν σε δύο μήνες επί­δο­μα;

Θα υπε­ρα­σπι­στούν τους ερ­γα­ζό­με­νους του τόπου τους ή θα σιω­πή­σουν;

Τι θα απα­ντή­σουν στον ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λο, στον ερ­γα­ζό­με­νο στην εστί­α­ση, στον οδηγό, στον ερ­γα­ζό­με­νο στα του­ρι­στι­κά κα­τα­στή­μα­τα και σε κάθε επο­χι­κό ερ­γα­ζό­με­νο που θα προ­σπα­θή­σει να βγά­λει τον χει­μώ­να με την ακρί­βεια να καλ­πά­ζει, τα καύ­σι­μα να ανε­βαί­νουν και το κό­στος ζωής να γί­νε­ται κάθε μέρα δυ­σβά­στα­χτο;

Θα του πουν:

«Δύο μήνες και πολύ σου είναι»;

Ο επο­χι­κός ερ­γα­ζό­με­νος δεν ζητά ελε­η­μο­σύ­νη.

Ζητά το δι­καί­ω­μά του.

Ζητά τα χρή­μα­τα που έχει πλη­ρώ­σει.

Ζητά να ζήσει με αξιο­πρέ­πεια μέχρι να ξα­να­δου­λέ­ψει.

Και οι βου­λευ­τές του νομού δεν μπο­ρούν να κρυ­φτούν.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πή­δη­μα.

Κύ­ριοι βου­λευ­τές της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας στα Δω­δε­κά­νη­σα, πάρτε θέση ΤΩΡΑ.

Όχι αύριο.

Όχι μετά από κομ­μα­τι­κή σύ­σκε­ψη.

Όχι με μι­σό­λο­γα.

ΤΩΡΑ.

 

Γιατί όταν πρό­κει­ται για τα δι­καιώ­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων, η σιωπή δεν είναι ου­δε­τε­ρό­τη­τα.

Είναι πο­λι­τι­κή επι­λο­γή.

 

Και κάτι τε­λευ­ταίο προς κάθε κυ­βερ­νη­τι­κό εκ­πρό­σω­πο και κάθε κυ­βερ­νη­τι­κό πα­ρά­γο­ντα που μιλά εύ­κο­λα για τα χρή­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων:

Δο­κι­μά­στε, έστω για λίγο, να ζή­σε­τε με 1.200 ευρώ τον μήνα και όχι με τους μι­σθούς και τα προ­νό­μια που απέ­χουν έτη φωτός από την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του ερ­γα­ζό­με­νου.

Τότε ίσως κα­τα­λά­βε­τε τι ση­μαί­νουν δύο μήνες ανερ­γί­ας.

Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου δεν θα κάνει πίσω.

ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ ΕΠΙ­ΔΟ­ΜΑ ΑΝΕΡ­ΓΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΟ­ΧΙ­ΚΟΥΣ ΕΡ­ΓΑ­ΖΟ­ΜΕ­ΝΟΥΣ.

Όχι άλλη κο­ροϊ­δία.

Όχι άλλη υπο­χώ­ρη­ση στα δι­καιώ­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Όχι άλλα παι­χνί­δια με τα χρή­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων….