Το Εφετείο απέρριψε οριστικά αγωγές ποδηλάτισσας για τροχαίο τον Αύγουστο του 2019

• Παρά την αμε­τά­κλη­τη ποι­νι­κή κα­τα­δί­κη της οδη­γού σε 24 μήνες φυ­λά­κι­ση, το πο­λι­τι­κό δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δεί­χθη­κε η υπαι­τιό­τη­τά της, καθώς η πα­θού­σα επί μία εβδο­μά­δα μι­λού­σε δη­μό­σια για λευκό αυ­το­κί­νη­το και τη στο­χο­ποί­η­σε μόνο αφού εκεί­νη προ­σήλ­θε αυ­θόρ­μη­τα στην Τρο­χαία

Μια υπό­θε­ση που είχε συ­γκλο­νί­σει την το­πι­κή κοι­νω­νία το κα­λο­καί­ρι του 2019, όταν μια νεαρή πο­δη­λά­τισ­σα βρέ­θη­κε αι­μό­φυρ­τη στο οδό­στρω­μα επαρ­χια­κής οδού και ο οδη­γός που την πα­ρέ­συ­ρε εξα­φα­νί­στη­κε, έφτα­σε στο τέλος της πο­λι­τι­κής της δια­δρο­μής.

Το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο, με από­φα­ση που δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 7 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, απέρ­ρι­ψε την έφεση της πα­θού­σας κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης που είχε απορ­ρί­ψει τις δύο αγω­γές της σε βάρος ημε­δα­πής οδη­γού και της ασφα­λι­στι­κής της εται­ρεί­ας, κρί­νο­ντας ότι δεν απο­δεί­χθη­κε πως το αυ­το­κί­νη­το της συ­γκε­κρι­μέ­νης οδη­γού ήταν εκεί­νο που την έριξε στο οδό­στρω­μα.

Το εντυ­πω­σια­κό στοι­χείο είναι ότι η ίδια οδη­γός έχει ήδη κα­τα­δι­κα­στεί αμε­τά­κλη­τα από το ποι­νι­κό δι­κα­στή­ριο για το τρο­χαίο και για εγκα­τά­λει­ψη, με ποινή φυ­λά­κι­σης 24 μηνών με τριε­τή ανα­στο­λή. Το Εφε­τείο όμως υπεν­θύ­μι­σε ότι η ποι­νι­κή από­φα­ση δεν δε­σμεύ­ει το πο­λι­τι­κό δι­κα­στή­ριο και χα­ρα­κτή­ρι­σε το σκε­πτι­κό της κα­τα­δί­κης ου­δό­λως πει­στι­κό, καθώς επα­να­λάμ­βα­νε απλώς το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο χωρίς να εξη­γεί γιατί η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη κρί­θη­κε ένοχη.

Το ατύ­χη­μα ση­μειώ­θη­κε στις 20.15 της 2ας Αυ­γού­στου 2019, στο 5ο χι­λιό­με­τρο επαρ­χια­κής οδού, σε ευ­θεία δια­δρο­μή με επαρ­κή φω­τι­σμό, ξηρό οδό­στρω­μα και απε­ριό­ρι­στη ορα­τό­τη­τα. Η ημε­δα­πή πο­δη­λά­τισ­σα κι­νού­νταν με το κόκ­κι­νο πο­δή­λα­τό της στο δεξί άκρο του δρό­μου, όταν όχημα που κι­νού­νταν ομόρ­ρο­πα εκτέ­λε­σε δεξιό ελιγ­μό, συ­γκρού­στη­κε μαζί της και την έριξε στο οδό­στρω­μα. Όταν έφτα­σε η Τρο­χαία, η πα­θού­σα είχε ήδη δια­κο­μι­στεί στο νο­σο­κο­μείο και το πο­δή­λα­το είχε με­τα­κι­νη­θεί. Στην έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας το εμπλε­κό­με­νο όχημα κα­τα­γρά­φη­κε ως άγνω­στο Ι.Χ. λευ­κού χρώ­μα­τος με άγνω­στο οδηγό που εγκα­τέ­λει­ψε τον τόπο.

Στο νο­σο­κο­μείο δια­πι­στώ­θη­κε σύγ­χυ­ση και πε­ρι­τραυ­μα­τι­κή αμνη­σία, συρ­ρά­φθη­κε εκτε­τα­μέ­νο τραύ­μα στα χείλη και κα­τα­γρά­φη­καν εκ­δο­ρές και εγκαύ­μα­τα τρι­βής στο πρό­σω­πο. Λίγες ώρες μετά την έξοδό της, τα ξη­με­ρώ­μα­τα της 3ης Αυ­γού­στου, η πα­θού­σα δη­μο­σί­ευ­σε στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης ότι ένα λευκό ενοι­κια­ζό­με­νο αυ­το­κί­νη­το της έκοψε τον δρόμο για να προ­σπε­ρά­σει ένα ταξί και ότι και οι δύο οδη­γοί την εγκα­τέ­λει­ψαν, ζη­τώ­ντας τη βο­ή­θεια όποιου γνώ­ρι­ζε κάτι. Το ίδιο βράδυ κα­τέ­θε­σε στην Τρο­χαία για άσπρο αυ­το­κί­νη­το με ένα ζευ­γά­ρι και δύο μικρά παι­διά μέσα, και την ίδια εκ­δο­χή έδωσε σε τη­λε­ο­πτι­κό σταθ­μό και σε σειρά ιστο­τό­πων.

Στο κά­λε­σμα αντα­πο­κρί­θη­κε την επο­μέ­νη μια ημε­δα­πή οδη­γός, η οποία της έστει­λε μή­νυ­μα ευ­χό­με­νη πε­ρα­στι­κά και εξη­γώ­ντας ότι βρι­σκό­ταν στο ση­μείο με το μαύρο αυ­το­κί­νη­τό της, πάνω στο οποίο μάλ­λον έπεσε η πο­δη­λά­τισ­σα όταν τη χτύ­πη­σαν. Είπε ότι αρ­χι­κά νό­μι­σε πως την είχε χτυ­πή­σει η ίδια, μέχρι που της είπαν τι συ­νέ­βη, ότι έφυγε επει­δή ήταν έγκυος και το παιδί της τρό­μα­ξε, ότι είδε από τον κα­θρέ­φτη το λευκό αυ­το­κί­νη­το να προ­σπερ­νά το ταξί και ότι βρήκε στο όχημά της ίχνος κόκ­κι­νης μπο­γιάς από το πο­δή­λα­το. Προ­σφέρ­θη­κε να κα­τα­θέ­σει και το ίδιο βράδυ προ­σήλ­θε στην Τρο­χαία, όπου δή­λω­σε ότι προ­σπέ­ρα­σε το πο­δή­λα­το, στάθ­μευ­σε σε πα­ρα­κεί­με­νη κάβα και τότε άκου­σε φωνές και τον ήχο σύ­γκρου­σης. Η συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή αυ­το­ψία στο όχημά της, στις 6 Αυ­γού­στου, δεν εντό­πι­σε καμία εμ­φα­νή ζημιά.

Στις 9 Αυ­γού­στου 2019 η πα­θού­σα επέ­στρε­ψε στην Τρο­χαία και κα­τέ­θε­σε ότι θυ­μή­θη­κε ένα μαύρο αυ­το­κί­νη­το, το οποίο ήταν εκεί­νο που της έκοψε τον δρόμο, κα­το­νο­μά­ζο­ντας για πρώτη φορά την οδηγό ως υπαί­τια. Σε νέα κα­τά­θε­ση πρό­σθε­σε ότι χτύ­πη­σε η ίδια με το χέρι της το μαύρο αυ­το­κί­νη­το. Με βάση αυτά ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη. Πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη σε βί­ντεο κά­με­ρας ασφα­λεί­ας, που διέ­τα­ξε το ποι­νι­κό δι­κα­στή­ριο, δεν απο­τύ­πω­σε καμία επαφή του πο­δη­λά­του με τα 4 οχή­μα­τα που το προ­σπερ­νούν, καθώς η στιγ­μή της σύ­γκρου­σης δεν κα­τα­γρά­φη­κε. Παρά ταύτα, η οδη­γός κη­ρύ­χθη­κε ένοχη, η έφεσή της απορ­ρί­φθη­κε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη και η κα­τα­δί­κη έγινε αμε­τά­κλη­τη, ενώ η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη δεν συ­μπε­ρι­λή­φθη­κε καν στα ανα­γνω­στέα έγ­γρα­φα της ποι­νι­κής δίκης.

Πα­ράλ­λη­λα, η πα­θού­σα ζή­τη­σε με δύο αγω­γές, το 2020 και το 2023, συ­νο­λι­κά 206.843 ευρώ για έξοδα φρο­ντί­δας, δια­τρο­φής, εξε­τά­σε­ων και επι­σκευ­ής του πο­δη­λά­του, για ηθική βλάβη και για μό­νι­μη πα­ρα­μόρ­φω­ση. Το Πρω­το­δι­κείο τις απέρ­ρι­ψε τον Δε­κέμ­βριο του 2025 και η έφεση συ­ζη­τή­θη­κε στις 24 Απρι­λί­ου 2026.

Ο εφέ­της στά­θη­κε στο ό,τι από τη στιγ­μή που βγήκε από το νο­σο­κο­μείο η πα­θού­σα δια­τυ­μπά­νι­ζε πα­ντού ότι την χτύ­πη­σε λευκό αυ­το­κί­νη­το. Έκρι­νε ότι, παρά την αμνη­σία, μπο­ρού­σε μέσα σε ελά­χι­στο χρόνο να θυ­μη­θεί λε­πτο­μέ­ρειες για το λευκό όχημα και το ταξί, τις οποί­ες επι­βε­βαί­ω­σε άλ­λω­στε και η ίδια η οδη­γός, και ότι δεν απο­δει­κνύ­ε­ται ια­τρι­κά πως η αμνη­σία την εμπό­δι­σε να θυ­μη­θεί μαύρο αυ­το­κί­νη­το. Το στοι­χείο αυτό εμ­φα­νί­στη­κε μόνο μετά την αυ­θόρ­μη­τη επι­κοι­νω­νία της οδη­γού και την ανα­φο­ρά της για κόκ­κι­νη μπο­γιά, ίχνος που είχε φύγει με απλή κί­νη­ση του δα­χτύ­λου. Κατά το δι­κα­στή­ριο, είναι αμ­φί­βο­λο αν η ενά­γου­σα θα είχε ανα­φέ­ρει ποτέ μαύρο αυ­το­κί­νη­το χωρίς αυτή την επι­κοι­νω­νία, γε­γο­νός που κα­θι­στά μη πει­στι­κές τις με­τα­γε­νέ­στε­ρες κα­τα­θέ­σεις της.

Η τε­χνι­κή έκ­θε­ση μη­χα­νι­κού που προ­σκό­μι­σε η ενά­γου­σα κρί­θη­κε ανα­ξιό­πι­στη, επει­δή θε­ω­ρού­σε από την πρώτη σε­λί­δα δε­δο­μέ­νο ότι η οδη­γός ήταν η εμπλε­κό­με­νη, δη­λα­δή ακρι­βώς το ζη­τού­με­νο. Η κα­τά­θε­ση του πρώην συ­ζύ­γου της κρί­θη­κε χωρίς αξία, αφού δεν βρι­σκό­ταν στο ση­μείο. Το Εφε­τείο διόρ­θω­σε μόνο την αι­τιο­λο­γία της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, κρί­νο­ντας ότι οι αγω­γές απορ­ρί­πτο­νται ως ου­σια­στι­κά αβά­σι­μες και όχι για έλ­λει­ψη πα­θη­τι­κής νο­μι­μο­ποί­η­σης. Η έφεση απορ­ρί­φθη­κε, το πα­ρά­βο­λο των 100 ευρώ ει­σά­γε­ται στο δη­μό­σιο τα­μείο και η εκ­κα­λού­σα κα­τα­δι­κά­στη­κε σε δι­κα­στι­κά έξοδα 600 ευρώ.