Ανοίγει ξανά στις 2 Νοεμβρίου ο φάκελος της κακοποίησης ανήλικης μετά από εισαγγελική έφεση

• Η Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου προσ­διό­ρισε για τις 2 Νοεμ­βρίου 2026 την εκδί­καση της εφέσεως ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, με τον 52χρονο ημεδαπό να οδη­γεί­ται σε επα­νεκ­δί­καση και με τις κατα­θέ­σεις, την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη και τα ιατρο­δι­κα­στικά δεδο­μένα να επι­στρέ­φουν στο μικρο­σκό­πιο

Μια υπόθεση που είχε φαι­νο­με­νικά κλείσει με αθω­ω­τική κρίση ξανα­ζω­ντα­νεύει δικα­στικά. Η εκδί­καση της εφέσεως που άσκησε η εισαγ­γε­λική αρχή κατά της από­φα­σης η οποία απάλ­λαξε έναν 52χρονο ημεδαπό από βαριές κατη­γο­ρίες σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης ανή­λι­κης προσ­διο­ρί­στηκε, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», για τις 2 Νοεμ­βρίου 2026 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Πρό­κει­ται για μια εξέλιξη που δεν λει­τουρ­γεί ως απλή τυπική συνέ­χεια της πρώτης δίκης, αλλά ως ουσια­στική επα­νεκ­κί­νηση ολό­κλη­ρης της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σίας.

Το βάθος της παρέμ­βα­σης της Εισαγ­γε­λίας φαί­νε­ται από το ίδιο το περιε­χό­μενο της εφέσεως. Η εισαγ­γε­λική πλευρά δεν αρκεί­ται σε μια γενι­κό­λογη δια­φω­νία με την απαλ­λα­κτική κρίση. Αμφι­σβη­τεί ευθέως τον τρόπο με τον οποίο το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο αξιο­λό­γησε τις κατα­θέ­σεις, την ψυχο­λο­γική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη και τα ιατρο­δι­κα­στικά ευρή­ματα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ορθή στάθ­μιση του υλικού θα οδη­γούσε σε ενοχή και όχι σε αθώωση.

Μια αθώωση που δεν ήταν ομόφωνη

Το στοι­χείο που προσ­δί­δει ιδιαί­τερο βάρος στην έφεση είναι ο τρόπος με τον οποίο κρίθηκε ο κατη­γο­ρού­με­νος σε πρώτο βαθμό. Η αθώωση δεν υπήρξε ομόφωνη, αλλά κατά πλειο­ψη­φία, με 2 μέλη του δικα­στη­ρίου να έχουν δια­φω­νή­σει και να έχουν κρίνει ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος έπρεπε να κηρυ­χθεί ένοχος. Αυτή η εσω­τε­ρική διά­σταση στο ίδιο το σώμα που εξέδωσε την απόφαση απο­τυ­πώ­νει ότι το απο­δει­κτικό υλικό δεν δια­βά­στηκε μονο­σή­μα­ντα ούτε καν μέσα στην αίθουσα του ακρο­α­τη­ρίου.

Η έφεση, που ασκή­θηκε στις 14 Νοεμ­βρίου 2023 κατά της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης της 6ης Νοεμ­βρίου 2023, ζητεί την εξα­φά­νιση της κρίσης του πρώτου βαθμού και την κήρυξη του κατη­γο­ρου­μέ­νου ενόχου για το σύνολο των απο­δι­δό­με­νων πράξεων. Πρό­κει­ται για ευθεία αμφι­σβή­τηση της αξιο­λό­γη­σης που προη­γή­θηκε και για αίτημα να επα­νε­ξε­τα­στούν εκ βάθρων η αξιο­πι­στία, η συνοχή και η βαρύ­τητα όσων προ­έ­κυ­ψαν στη δια­δι­κα­σία.

Οι κατη­γο­ρίες που παρα­μέ­νουν στο επί­κε­ντρο

Στο κέντρο της επα­νεκ­δί­κα­σης βρί­σκο­νται οι ίδιες κατη­γο­ρίες που είχαν τεθεί εξαρχής. Αφορούν γενε­τή­σιες πράξεις και κατά­χρηση σε βάρος ανή­λι­κης, με επι­μέ­ρους ανα­φο­ρές σε ηλι­κιακά όρια κάτω των 12 ετών και από 12 έως 14 ετών, καθώς και κατη­γο­ρία ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής απειλής η οποία χρονικά τοπο­θε­τεί­ται στις 5 Νοεμ­βρίου 2019. Σύμφωνα με όσα απο­δί­δο­νται, τα φερό­μενα ως περι­στα­τικά τοπο­θε­τού­νται σε διά­στημα που εκτεί­νε­ται από τον Ιούλιο του 2017 έως τις αρχές Νοεμ­βρίου του 2019, με αφορμή τη συνή­θεια του κατη­γο­ρου­μέ­νου, της συντρό­φου του και της ανή­λι­κης να κοι­μού­νται στο ίδιο κρεβάτι.

Η εισαγ­γε­λική πλευρά δεν στέ­κε­ται σε μια αόριστη επί­κληση εσφαλ­μέ­νης κρίσης. Αντί­θετα, κατα­γρά­φει συγκε­κρι­μένα σημεία τα οποία, κατά την εκτί­μησή της, παρα­βλέ­φθη­καν ή υπο­βαθ­μί­στη­καν, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι, εάν σταθ­μί­ζο­νταν σωστά, η εικόνα θα ήταν δια­φο­ρε­τική.

Το κρίσιμο πεδίο της αξιο­λό­γη­σης  των κατα­θέ­σεων

Ο πυρήνας των λόγων της εφέσεως εδρά­ζε­ται στη θέση ότι η πλειο­ψη­φία του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου δεν αξιο­λό­γησε με επάρ­κεια, ή δεν εκτί­μησε καθόλου, τις 2 ανωμοτί κατα­θέ­σεις της ανή­λι­κης, με ημε­ρο­μη­νίες 7 Νοεμ­βρίου 2019 και 23 Ιανουα­ρίου 2020. Η εισαγ­γε­λική προ­σέγ­γιση δίνει έμφαση στο ό,τι οι περι­γρα­φές χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από σαφή­νεια και απουσία αντι­φά­σεων, με λεπτο­μέ­ρειες τόσο για τις φερό­με­νες πράξεις όσο και για τις συναι­σθη­μα­τι­κές αντι­δρά­σεις της ανή­λι­κης.

Η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που, κατά την έφεση, έμεινε ανα­ξιο­ποί­ητη

Καθο­ρι­στι­κός λόγος της εφέσεως είναι η μη αξιο­λό­γηση της ψυχο­λο­γι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης που συντά­χθηκε στις 30 Ιανουα­ρίου 2020. Σύμφωνα με την εισαγ­γε­λική θέση, η έκθεση περι­γρά­φει ένα παιδί με πολύ καλή αντί­ληψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, με ώριμη για την ηλικία του σκέψη και επαρκή λόγο, χωρίς ενδεί­ξεις ενεργού ψυχο­πα­θο­λο­γίας και χωρίς τάση κατα­σκευής ιστο­ριών ή φαντα­σιώ­σεων. Πρό­κει­ται, κατά την έφεση, για στοι­χείο που μειώνει τις αμφι­βο­λίες ως προς την αξιο­πι­στία των καταγ­γε­λιών και το οποίο όφειλε να σταθ­μι­στεί.

Το δεύτερο πεδίο τριβής αφορά την ιατρο­δι­κα­στική έκθεση κλι­νι­κής εξέ­τα­σης της 8ης Νοεμ­βρίου 2019. Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, η πλειο­ψη­φία του δικα­στη­ρίου φέρεται να εκτί­μησε ότι η ύπαρξη άθικτου παρ­θε­νι­κού υμένα απο­κλείει ακόμη και την παρα­μι­κρή διείσ­δυση, οδη­γού­μενη έτσι σε αμφι­σβή­τηση της σχε­τι­κής καταγ­γε­λίας. Η εισαγ­γε­λική έφεση απορ­ρί­πτει αυτή τη συλ­λο­γι­στική ως μη ορθή απο­δει­κτική ανά­γνωση, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το συμπέ­ρα­σμα δεν αντα­να­κλά κατ’ ανάγκη το σύνολο της εικόνας που προ­έ­κυψε.

Η απειλή και η κατά­θεση που, κατά την έφεση, παρα­με­ρί­στηκε

Στους λόγους της εφέσεως περι­λαμ­βά­νε­ται και η θέση ότι δεν εκτι­μή­θηκε καθόλου η κατά­θεση της μητέρας, η οποία προ­σήλθε στο ακρο­α­τή­ριο ως παθούσα στην πράξη της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής απειλής. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, στις 5 Νοεμ­βρίου 2019 δέχθηκε απειλή που της προ­κά­λεσε τρόμο, σε ένα περι­βάλ­λον όπου, όπως φέρεται να κατέ­θε­σαν μάρ­τυ­ρες, τα περι­στα­τικά έντασης ήταν συχνά. Η εισαγ­γε­λική πλευρά αντι­με­τω­πί­ζει το σημείο αυτό ως στοι­χείο που έπρεπε να κριθεί αυτο­τε­λώς, ανε­ξάρ­τητα από την κύρια δέσμη των καταγ­γε­λιών.

Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή και τα σημεία που  αμφι­σβη­τεί η Εισαγ­γε­λία

Η υπε­ρά­σπιση, όπως ανα­πτύ­χθηκε, στη­ρί­χθηκε σε πλήρη άρνηση. Ο κατη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι η καταγ­γε­λία ήταν κατα­σκευα­σμένη, με κίνητρο, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, ένα σχέδιο της αλλο­δα­πής συντρό­φου του να απο­χω­ρή­σει στο εξω­τε­ρικό μαζί με τα παιδιά, ανάμεσά τους και ο ανή­λι­κος γιος που είχαν απο­κτή­σει από κοινού. Υπο­στή­ριξε επίσης ότι είχε ζητήσει επα­νει­λημ­μένα να κοι­μά­ται η ανήλικη σε χωριστό κρεβάτι.

Η έφεση επι­χει­ρεί να απο­δο­μή­σει την εσω­τε­ρική λογική αυτών των ισχυ­ρι­σμών. Παρα­θέ­τει σημεία που, κατά την εισαγ­γε­λική εκτί­μηση, τους απο­δυ­να­μώ­νουν, μεταξύ των οποίων το ό,τι ο ίδιος ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να απά­ντησε, ύστερα από ερώτηση στο ακρο­α­τή­ριο, ότι ποτέ δεν ζήτησε τη μετα­κί­νηση της ανή­λι­κης σε άλλο υπνο­δω­μά­τιο. Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι η σύντρο­φός του παρέ­μεινε για χρόνια στη χώρα προτού επι­στρέ­ψει στην πατρίδα της, στοι­χείο που, κατά την εισαγ­γε­λική ανά­γνωση, αναιρεί τον ισχυ­ρι­σμό περί προ­σχε­δια­σμέ­νης φυγής. Σύμφωνα πάντα με την έφεση, η απο­κά­λυψη των καταγ­γελ­λο­μέ­νων δεν έγινε απευ­θείας στη μητέρα, αλλά προη­γή­θηκε εξο­μο­λό­γηση της ανή­λι­κης σε συμ­μα­θή­τριές της, γεγονός που, κατά την ίδια θέση, δεν συμ­βα­δί­ζει με την εκδοχή μιας κατα­σκευα­σμέ­νης ιστο­ρίας.