Φώτης Σκάλτσας: «Τα ρεκόρ των αφίξεων δεν μεταφράζονται σε θέσεις εργασίας»

Κύριε Σκάλτσα, βρι­σκό­μα­στε στην καρδιά της του­ρι­στι­κής περιό­δου και τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι η Ρόδος «βου­λιά­ζει» από κόσμο. Ποια είναι, όμως, η πραγ­μα­τική εικόνα από τη σκοπιά των εργα­ζο­μέ­νων;

Είναι αλήθεια ότι τα νούμερα που δημο­σιο­ποι­ή­θη­καν για το αερο­δρό­μιο της Ρόδου δεί­χνουν μια αύξηση των αφίξεων. Όλα αυτά ακού­γο­νται εξαι­ρε­τικά θετικά για την οικο­νο­μία. Όμως, οφεί­λουμε να ανα­ρω­τη­θούμε: πού καθρε­φτί­ζε­ται αυτό το success story; Η αλήθεια είναι σκληρή: στη­ρί­ζε­ται απο­κλει­στικά στις πλάτες των εργα­ζο­μέ­νων. Παρά την αύξηση των επι­σκε­πτών κατά 4,2%, δεν παρα­τη­ρούμε καμία αντί­στοιχη αύξηση στις θέσεις εργα­σίας. Το αντί­θετο μάλιστα. Στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας βλέ­πουμε μειώ­σεις προ­σω­πι­κού, απο­λύ­σεις και ένα κύμα οικειο­θε­λών παραι­τή­σεων από τον κλάδο. Τα προ­βλή­ματα συσ­σω­ρεύ­ο­νται και εντεί­νουν το μεγα­λύ­τερο «αγκάθι» του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού: την υπο­στε­λέ­χωση.

Από την πλευρά της εργο­δο­σίας, ωστόσο, ακού­γε­ται συχνά το επι­χεί­ρημα πως δόθηκαν πολλά κίνητρα.

Αν ήταν έτσι, τότε γιατί έχουμε αυτές τις δρα­μα­τι­κές ελλεί­ψεις προ­σω­πι­κού; Γιατί οι νέοι άνθρω­ποι γυρί­ζουν πλέον την πλάτη στον του­ρι­σμό; Γιατί δεν υπάρχει πια του­ρι­στική κουλ­τούρα στο νησί μας;

Θα σας πω κάτι βαρύ, αλλά είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα: Όταν θα απο­συρ­θεί η παλαιό­τερη γενιά εργα­ζο­μέ­νων —άνθρω­ποι πολύ πιο έμπει­ροι από μένα, που έχουν «ψηθεί» στη δουλειά— ο ροδια­κός και ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός, όπως τον ξέραμε, θα πάψει να υπάρχει. Σεβό­μα­στε απόλυτα κάθε άνθρωπο που έρχεται να εργα­στεί στο νησί για το μερο­κά­ματο, ανα­ζη­τώ­ντας καλύ­τε­ρες συν­θή­κες. Όμως, αυτή τη στιγμή βρι­σκό­μα­στε σε ένα επι­κίν­δυνο σταυ­ρο­δρόμι. Μοι­ρα­ζό­μα­στε τον ίδιο ήλιο, την ίδια θάλασσα και τις ίδιες κλι­μα­το­λο­γι­κές συν­θή­κες με άλλους αντα­γω­νι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Μεσο­γείου. Αυτό που μας δια­φο­ρο­ποιούσε πάντα ήταν η ελλη­νική φιλο­ξε­νία. Δυστυ­χώς, με τις παρού­σες συν­θή­κες, η αυθε­ντική ελλη­νική φιλο­ξε­νία οδη­γεί­ται με μαθη­μα­τική ακρί­βεια στον «τάφο».

Πολλοί υπο­στη­ρί­ζουν ότι οι αμοιβές των επο­χι­κών υπαλ­λή­λων κατά τη διάρ­κεια του καλο­και­ριού είναι αρκετά καλές. Ωστόσο, καλύ­πτουν μόνον 6 με 7 μήνες…

Αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος στην εξίσωση. Ακόμη κι αν οι απο­λα­βές ενός επο­χι­κού εργα­ζό­με­νου φαί­νο­νται ικα­νο­ποι­η­τι­κές για τους 6 ή 7 μήνες που εργά­ζε­ται —γιατί ο 8ος μήνας που λένε κάποιοι είναι ουσια­στικά ανύ­παρ­κτος— μην ξεχνάτε ότι αυτός ο άνθρω­πος έρχεται αντι­μέ­τω­πος με ένα σαρω­τικό κύμα ακρί­βειας.

Καλεί­ται να επι­βιώ­σει 12 μήνες, να βγάλει τον χειμώνα με τα χρήματα του καλο­και­ριού, ζώντας σε μία από τις ακρι­βό­τε­ρες περιο­χές της Ελλάδας, όπως είναι η Ρόδος. Εδώ ακριβώς ανα­δει­κνύ­ε­ται το πάγιο και δίκαιο αίτημά μας για το Ταμείο Ανερ­γίας.

Το επίδομα ανερ­γίας των επο­χι­κών περι­κό­πηκε δρα­μα­τικά το 2012, την περίοδο των μνη­μο­νίων. Φτάσαμε στο 2026, πέρασαν 14 ολό­κληρα χρόνια και καμία κυβέρ­νηση δεν άγγιξε το πρό­βλημα. Ακούμε διαρκώς για πλε­ο­νά­σματα, για έσοδα και “μαξι­λά­ρια”, αλλά για τους εργα­ζό­με­νους που φέρνουν αυτά τα έσοδα δεν υπάρχει καμία μέριμνα.

Το Υπουρ­γείο Εργα­σίας δεν έχει αντα­πο­κρι­θεί καθόλου στα αιτή­ματα για το επίδομα ανερ­γίας.

Έχουμε κατα­θέ­σει επα­νει­λημ­μένα πλήρως κοστο­λο­γη­μέ­νες προ­τά­σεις και τρο­πο­λο­γίες που απο­δει­κνύ­ουν ότι η επέ­κταση του επι­δό­μα­τος δεν επι­βα­ρύ­νει τον κρατικό κορβανά. Το κόστος είναι ελά­χι­στο μπροστά στα οφέλη.

Πρό­σφατα, στο πλαίσιο των κινη­το­ποι­ή­σεων της ΠΟΕΕΤ, συμ­με­τείχα προ­σω­πικά σε συνά­ντηση με τον γενικό γραμ­μα­τέα του Υπουρ­γείου Εργα­σίας. Η εμπει­ρία ήταν, για να το πω όσο πιο ευγε­νικά γίνεται, απο­καρ­διω­τική. Δεν υπήρχε καμία διάθεση για ουσια­στικό διάλογο. Μας αντι­με­τώ­πι­σαν με την ίδια μόνιμη άρνηση.

Ανα­ρω­τη­θείτε όμως: Αν το επίδομα ανερ­γίας είχε επε­κτα­θεί, εξα­σφα­λί­ζο­ντας μια αξιο­πρεπή δια­βί­ωση για τον χειμώνα, πόσοι περισ­σό­τε­ροι Έλληνες θα επέ­στρε­φαν στον του­ρι­σμό; Πόσο πιο εύκολα θα καλύ­πτο­νταν αυτές οι χιλιά­δες κενές θέσεις εργα­σίας; Αντί να λύσουν αυτό το βασικό ζήτημα, οι κυβερ­νώ­ντες εφευ­ρί­σκουν συνεχώς «παρα­θυ­ρά­κια».

Πέρυσι ζήσατε και μια μεγάλη ταλαι­πω­ρία με την εφαρ­μογή των προ­πλη­ρω­μέ­νων καρτών για τα επι­δό­ματα.

Αυτό που ζήσαμε πέρυσι ήταν ένα κανο­νικό «αλαλούμ». Φτάσαμε στον Ιανουά­ριο και τον Φεβρουά­ριο και οι εργα­ζό­με­νοι δεν είχαν πάρει τα χρήματα που δικαιού­νταν, ενώ όταν τελικά τα πήραν, μπο­ρού­σαν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν μόνο τα μισά σε μετρητά, ενώ τα άλλα μισά ήταν «κλει­δω­μένα» στην κάρτα.

Θέλουμε να είμαστε καλό­πι­στοι και να δεχτούμε ότι φέτος τα τεχνικά προ­βλή­ματα της πρώτης χρονιάς δεν θα επα­να­λη­φθούν. Όμως η ουσία παρα­μέ­νει: Γιατί το κράτος να μου επι­βάλ­λει τον τρόπο με τον οποίο θα δια­χει­ρι­στώ τα δικά μου, δεδου­λευ­μένα χρήματα;

Είναι λυπηρό για μια πολι­τεία που θέλει να αυτο­α­πο­κα­λεί­ται «ευνο­μού­μενη» και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι εκσυγ­χρο­νί­ζει τις υπη­ρε­σίες της, να προ­βαί­νει σε πρό­χει­ρους σχε­δια­σμούς στο πόδι, οι οποίοι τελικά δυσκο­λεύ­ουν αντί να διευ­κο­λύ­νουν τη ζωή των πολιτών.

Να περι­μέ­νουμε νέες κινη­το­ποι­ή­σεις το επόμενο διά­στημα από την ΠΟΕΕΤ;

Η ΠΟΕΕΤ παίρνει τις κεντρι­κές απο­φά­σεις και τα κατά τόπους σωμα­τεία ακο­λου­θούν τις οδηγίες της. Θέλω να ξεκα­θα­ρίσω κάτι: Ως Ομο­σπον­δία έχουμε απο­δεί­ξει ότι λει­τουρ­γούμε με τερά­στια υπευ­θυ­νό­τητα. Δεν επι­διώ­κουμε την κατα­στρο­φο­λο­γία ούτε θέλουμε να ταλαι­πω­ρή­σουμε τους επι­σκέ­πτες της χώρας μας ή τους συνα­δέλ­φους μας. Δεν είμαστε δογ­μα­τι­κοί.

Η απεργία, ωστόσο, βρί­σκε­ται πάντα στο τραπέζι σε κάθε μας συνε­δρί­αση. Προ­σπα­θούμε να εξα­ντλή­σουμε όλα τα θεσμικά μέσα και τα περι­θώ­ρια δια­λό­γου πριν προ­χω­ρή­σουμε σε δυνα­μι­κές δράσεις. Δεν έχουμε ακόμη ανα­κοι­νώ­σιμη ημε­ρο­μη­νία, αλλά το επόμενο διά­στημα θα συγκε­κρι­με­νο­ποι­ή­σουμε τις απο­φά­σεις μας.

Κρα­τή­στε όμως αυτό: Αν οι θεσμι­κές μας ενέρ­γειες συνε­χί­σουν να πέφτουν στο κενό και δεν δούμε άμεσα απο­τε­λέ­σματα, οι επό­με­νες κινη­το­ποι­ή­σεις μας δεν θα είναι απλώς μια επα­νά­ληψη των προη­γού­με­νων. Θα έχουν εντελώς δια­φο­ρε­τική μορφή, πολύ πιο δυνα­μική και, αν μου επι­τρέ­πε­ται ο όρος, πολύ πιο «επι­κίν­δυνη» για την ομαλή ροή της του­ρι­στι­κής αγοράς. Δεν έχουμε άλλα περι­θώ­ρια να κάνουμε πίσω.