Μια απόφαση που θα κριθεί το 2056

Το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου καλεί­ται την Τρίτη να πάρει τη σημα­ντι­κό­τερη ίσως απόφαση ακί­νη­της περιου­σίας της δεκα­ε­τίας: να δεσμεύ­σει το «Ξενο­δο­χείο των Ρόδων» για 30 ακόμη χρόνια με μίσθωμα κλει­δω­μένο στα 625.000 ευρώ ετησίως, χωρίς κανέναν μηχα­νι­σμό ανα­προ­σαρ­μο­γής. Η αύξηση από τα σημε­ρινά 460.000 ευρώ φαί­νε­ται σήμερα ικα­νο­ποι­η­τική, όμως το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι αξίζει το ακίνητο το 2027 αλλά τι θα αξίζει το 2040 και το 2056, όταν το ποσό αυτό θα έχει απο­μεί­νει ονο­μα­στικά ίδιο και πραγ­μα­τικά συρ­ρι­κνω­μένο. Η ταυ­τό­χρονη κατάρ­γηση του εγγυ­η­μέ­νου ελά­χι­στου μισθώ­μα­τος, της μονα­δι­κής δικλεί­δας που είχε προ­βλέ­ψει η σύμβαση του 1997, αφαιρεί από τον Δήμο κάθε εργα­λείο προ­στα­σίας των εσόδων του σε βάθος χρόνου.

Στον αντί­ποδα, η συμ­φω­νία φέρνει απτά ανταλ­λάγ­ματα: παραί­τηση της εται­ρείας από αμε­τά­κλητη απαί­τηση 2.422.759 ευρώ, επεν­δύ­σεις 6.000.000 ευρώ σε ένα δια­τη­ρη­τέο κτήριο μέχρι το τέλος του 2028 και υπο­χρε­ω­τική συλ­λο­γική σύμβαση εργα­σίας με ρήτρα καταγ­γε­λίας, πρό­βλεψη που σπάνια συναντά κανείς σε δημο­τι­κές μισθώ­σεις. Το ζητού­μενο είναι αν οι δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι θα ζυγί­σουν τα άμεσα οφέλη απέ­να­ντι στο κόστος της τρια­κο­ντα­ε­τούς ακαμ­ψίας, σε μια δια­πραγ­μά­τευση που ολο­κλη­ρώ­νε­ται 5 μόλις μήνες πριν τη λήξη, όταν το ίδιο το συμ­φω­νη­τικό όριζε πως έπρεπε να έχει κλείσει του­λά­χι­στον 1 χρόνο νωρί­τερα.

Οι συμ­βά­σεις που κρατούν 60 χρόνια δεν κρί­νο­νται από το χει­ρο­κρό­τημα της πρώτης βραδιάς αλλά από τους λογα­ρια­σμούς της τελευ­ταίας.