Νέα δίκη για κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικης κάτω των 12 και 14 ετών παρά την αθωωτική απόφαση σε πρώτο βαθμό

• Ο 52χρονος, που κρίθηκε αθώος από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Ρόδου, οδη­γεί­ται σε επα­νεκ­δί­καση στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου μετά την έφεση του Εισαγ­γε­λέα

Ο φάκελος μιας υπό­θε­σης με κατη­γο­ρίες που αγγί­ζουν τον πυρήνα των εγκλη­μά­των κατά της γενε­τή­σιας ελευ­θε­ρίας και της προ­στα­σίας των ανη­λί­κων ανοίγει ξανά, παρά την αθω­ω­τική ετυ­μη­γο­ρία του πρώτου βαθμού.

Η εισαγ­γε­λική έφεση κατά της από­φα­σης που απάλ­λαξε τον 52χρονο οδηγεί σε νέα δίκη, η οποία έχει ήδη προσ­διο­ρι­στεί για τις 2 Φεβρουα­ρίου 2026 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Στο επί­κε­ντρο της επα­νεκ­δί­κα­σης βρί­σκο­νται οι ίδιες βαριές κατη­γο­ρίες που είχαν τεθεί εξαρχής, δηλαδή καταγ­γε­λίες για γενε­τή­σιες πράξεις και κατά­χρηση σε βάρος ανή­λι­κης, με επι­μέ­ρους ανα­φο­ρές σε ηλι­κιακά όρια κάτω των 12 ετών και από 12 έως 14 ετών, καθώς και κατη­γο­ρία ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής απειλής.

Η επι­στροφή της υπό­θε­σης στο ακρο­α­τή­ριο, σε δεύτερο βαθμό, δεν απο­τε­λεί απλώς μια δια­δι­κα­στική συνέ­χεια. Συνιστά επα­νεκ­κί­νηση της ουσια­στι­κής κρίσης, με το δικα­στή­ριο να καλεί­ται να επα­νε­κτι­μή­σει την αξιο­πι­στία, τις χρο­νι­κές ακο­λου­θίες, τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που περι­γρά­φο­νται στις καταγ­γε­λίες και την συνο­λική απο­δει­κτική εικόνα.

Το γεγονός ότι η έφεση προ­έρ­χε­ται από τον Εισαγ­γε­λέα προσ­δί­δει ιδιαί­τερο βάρος, καθώς σημαί­νει ότι αμφι­σβη­τεί­ται το απο­τέ­λε­σμα της πρώτης από­φα­σης και ζητεί­ται νέα δικα­στική αξιο­λό­γηση.

Το πλαίσιο των καταγ­γε­λιών και τα χρονικά σημεία που περι­γρά­φο­νται

Σύμφωνα με το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, η εγκα­λούσα διέμενε στην Κω μαζί με την ανήλικη κόρη της, τον γιο που είχε απο­κτή­σει με τον κατη­γο­ρού­μενο, τον ίδιο τον κατη­γο­ρού­μενο και, για τα 2 τελευ­ταία έτη, με τη μητέρα του. Η συνθήκη της συμ­βί­ω­σης και η καθη­με­ρινή επαφή απο­τε­λούν κρίσιμα σημεία για την κατα­νό­ηση του πλαι­σίου μέσα στο οποίο καταγ­γέλ­λε­ται ότι εκτυ­λί­χθη­καν τα περι­στα­τικά.

Περι­γρά­φε­ται ότι η σχέση του κατη­γο­ρού­με­νου με την ανήλικη ήταν πολύ καλή, ότι την βοη­θούσε στο διά­βα­σμα, έπαιζαν και έβγαι­ναν βόλτες, λει­τουρ­γώ­ντας, όπως ανα­φέ­ρε­ται, ως πρόσωπο που ανα­πλή­ρωνε πατρικό πρότυπο. Μέσα σε αυτή την εικόνα οικειό­τη­τας και εμπι­στο­σύ­νης, απο­δί­δε­ται στον 52χρονο ότι εκμε­ταλ­λεύ­τηκε την εμπι­στο­σύνη της μητέρας, την απουσία του φυσικού πατέρα και την ευα­λω­τό­τητα της ανή­λι­κης.

Το πρώτο περι­στα­τικό τοπο­θε­τεί­ται χρονικά σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σμένο σημείο, πάντως από τον Ιούλιο 2017 και έπειτα, εντός της οικίας, όπου ανα­φέ­ρε­ται ότι ζήτησε από την ανήλικη ένα βράδυ να τον χαϊ­δέ­ψει ανάμεσα στα πόδια του. Περι­γρά­φε­ται επίσης ότι η μητέρα, που κοι­μό­ταν, ξύπνησε αιφ­νι­δίως, αντι­λή­φθηκε την πράξη και φέρεται να ζήτησε από την ανήλικη να στα­μα­τή­σει και να μην επα­να­λά­βει κάτι αντί­στοιχο, εφόσον της ζητηθεί ξανά.

Στη συνέ­χεια, γίνεται αναφορά σε περίοδο τέλους θέρους 2018, όταν η ανήλικη, σύμφωνα με την περι­γραφή, πήγαινε για ύπνο στο κρεβάτι όπου κοι­μό­ταν η μητέρα με τον κατη­γο­ρού­μενο, ξάπλωνε ανάμεσά τους και φέρεται να ξυπνούσε τη νύχτα αντι­λαμ­βα­νό­μενη ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος την χάιδευε στο σώμα με τρόπο που την έκανε να αισθά­νε­ται άβολα.

Ακο­λου­θούν ανα­φο­ρές για τις αρχές Ιουλίου 2019 και για χρονικό διά­στημα από τα μέσα Οκτω­βρίου 2019 έως και τις 4 Νοεμ­βρίου 2019, με περι­γρα­φές νυχτε­ρι­νών ωρών κατά τις οποίες η ανήλικη κοι­μό­ταν ανάμεσα στη μητέρα και στον κατη­γο­ρού­μενο και φέρεται να υπήρξαν θωπείες. Η 4η Νοεμ­βρίου 2019 περι­γρά­φε­ται ως ημε­ρο­μη­νία κατά την οποία φέρεται να την άγγιξε στα γεν­νη­τικά όργανα ενώ κοι­μό­ταν, γεγονός που, σύμφωνα με την καταγ­γε­λία, την έκανε να ξυπνή­σει ταραγ­μένη.

Η αλυσίδα των απο­κα­λύ­ψεων και η καταγ­γε­λία

Στο ιστο­ρικό της υπό­θε­σης ανα­φέ­ρε­ται ότι η ανήλικη, θέλο­ντας να στα­μα­τή­σει αυτό που περι­γρά­φε­ται ότι συνέ­βαινε, απο­φά­σισε να μιλήσει το πρωί της 4ης Νοεμ­βρίου 2019 σε 3 συμ­μα­θή­τριές της. Από αυτές, η μία φέρεται να μετέ­φερε όσα άκουσε στη μητέρα της και εκείνη ενη­μέ­ρωσε την εγκα­λούσα, οδη­γώ­ντας στην εξέλιξη της υπό­θε­σης σε καταγ­γε­λία και δικα­στική διε­ρεύ­νηση.

Το στοι­χείο αυτό, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο φέρεται να έγινε η πρώτη εκμυ­στή­ρευση και η δια­δρομή της πλη­ρο­φο­ρίας έως την εγκα­λούσα, απο­τε­λεί κλασικό πεδίο έντονης αντι­πα­ρά­θε­σης σε τέτοιου τύπου δίκες, καθώς συν­δέ­ε­ται με την αξιο­λό­γηση της συνέ­πειας των περι­γρα­φών, της χρο­νι­κής αλλη­λου­χίας και της συνοχής των μαρ­τυ­ρι­κών κατα­θέ­σεων.

Η θέση του κατη­γο­ρού­με­νου και ο ισχυ­ρι­σμός της πλήρους άρνησης

Ο 52χρονος, κατά την απο­λο­γία του, αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τις κατη­γο­ρίες. Υπο­στή­ριξε ότι ουδέ­ποτε παρε­νό­χλησε σεξουα­λικά την ανήλικη και ότι οι πράξεις για τις οποίες καταγ­γέλ­λε­ται απο­τε­λούν, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, κατα­σκευα­σμένη ιστορία με σκοπό να μπο­ρέ­σει η εγκα­λούσα να φύγει στο εξω­τε­ρικό παίρ­νο­ντας μαζί της το ανήλικο τέκνο τους.

Η γραμμή αυτή, που στη­ρί­ζε­ται στην απόλυτη άρνηση και στην απόδοση κινή­τρου στην άλλη πλευρά, είναι από εκείνες που σε μια εφε­τειακή δια­δι­κα­σία απο­κτούν νέα βαρύ­τητα, καθώς το δικα­στή­ριο καλεί­ται να σταθ­μί­σει ξανά όχι μόνο τα λεγό­μενα αλλά και τη συνο­λική εικόνα που σχη­μα­τί­ζε­ται από όλες τις πηγές της δια­δι­κα­σίας.

Στην πρώτη δια­δι­κα­σία, ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του 52χρονου παρέστη ο Μανώλης Χατζηά­μα­λος, ενώ ως συνή­γο­ρος για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο Δημή­τρης Δρόσος.