Γιώργος Χατζημάρκος: Τα νησιά μας άντεξαν και θα συνεχίσουν να αντέχουν στις κρίσεις γιατί αποδείξαμε πως όταν έρχονται δεν κρυβόμαστε

«Τα νησιά μας άντεξαν και θα συνε­χί­σουν να αντέ­χουν. Όχι γιατί οι κρίσεις θα στα­μα­τή­σουν να έρχο­νται, αλλά γιατί απο­δεί­ξαμε ότι όταν έρχο­νται, δεν κρυ­βό­μα­στε, τις κοιτάμε στα μάτια. Με σχέδιο, με συνερ­γα­σίες, με ψυχραι­μία, με ανθρω­πιά και, πάνω από όλα, με το θάρρος της ευθύνης»

Αυτό υπο­γράμ­μισε σε ανάρ­τηση του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου και πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ  κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος με αφορμή την εκδή­λωση που οργά­νωσε η Ένωση Του­ρι­στι­κών Γρα­φείων Δωδε­κα­νή­σου.

«Τέσσερα, μόνο, παρα­δείγ­ματα: ​Από το προσφυγικό-μεταναστευτικό του 2015 και τον σεισμό της Κω το 2017, μέχρι την πρω­το­φανή παν­δη­μία του 2020 και τη μεγάλη δασική πυρ­κα­γιά της Ρόδου το 2023, τα νησιά μας δοκι­μά­στη­καν όσο λίγες περιο­χές στην Ευρώπη. Τέσ­σε­ρις εντελώς δια­φο­ρε­τι­κές απειλές με έναν κοινό παρο­νο­μα­στή: την ανάγκη να προ­στα­τεύ­σουμε πρώτα τον άνθρωπο και, ταυ­τό­χρονα, να δια­φυ­λά­ξουμε αξίες αλλά και φήμη, τη λει­τουρ­γία και την οικο­νο­μία του τόπου μας.

Σε αυτή τη δια­δρομή έμαθα καλά τι σημαί­νει “η μοναξιά της από­φα­σης” υπο­γράμ­μισε ο κ. Χατζη­μάρ­κος.

Η ανάρ­τηση του ανα­λυ­τικά:

“Του­ρι­σμός σε εποχή κρίσεων: ποιος αντέχει και γιατί ;”  ​Στο εξαι­ρε­τικά επί­καιρο ερώτημα που έθεσε η Ένωση Του­ρι­στι­κών Γρα­φείων Δωδε­κα­νή­σου, στην εκδή­λωσή που οργά­νωσε στη Ρόδο—ταυ­τό­χρονα και με την έκδοση ενός βιβλίου επι του θέματος—, επέλεξα να μιλήσω μέσα απο τα βιώματα μου, μέσα από τα όσα ζήσαμε και δια­χει­ρι­στή­καμε μαζί.

​Γιατί η κρίση δεν είναι ένα άψυχο κεφά­λαιο σε εγχει­ρί­διο διοί­κη­σης. Είναι η στιγμή που ο χρόνος συμπυ­κνώ­νε­ται, ο κίν­δυ­νος είναι πραγ­μα­τι­κός, τα δεδο­μένα είναι συνήθως ελά­χι­στα, οι ανάγκες τερά­στιες, η λήψη από­φα­σης ή σειράς απο­φά­σεων εξαι­ρε­τικά πιε­στική και η ευθύνη απόλυτη.

Τέσσερα, μόνο, παρα­δείγ­ματα: ​Από το προσφυγικό-μεταναστευτικό του 2015 και τον σεισμό της Κω το 2017, μέχρι την πρω­το­φανή παν­δη­μία του 2020 και τη μεγάλη δασική πυρ­κα­γιά της Ρόδου το 2023, τα νησιά μας δοκι­μά­στη­καν όσο λίγες περιο­χές στην Ευρώπη. Τέσ­σε­ρις εντελώς δια­φο­ρε­τι­κές απειλές με έναν κοινό παρο­νο­μα­στή: την ανάγκη να προ­στα­τεύ­σουμε πρώτα τον άνθρωπο και, ταυ­τό­χρονα, να δια­φυ­λά­ξουμε αξίες αλλά και φήμη, τη λει­τουρ­γία και την οικο­νο­μία του τόπου μας.

​Σε αυτή τη δια­δρομή έμαθα καλά τι σημαί­νει “η μοναξιά της από­φα­σης”. Την ώρα της μάχης, εκεί που ο “θόρυβος” της εύκολης κρι­τι­κής και της μικρο­πο­λι­τι­κής περισ­σεύει, εσύ οφεί­λεις να μείνεις προ­ση­λω­μέ­νος στο τιμόνι. Για τον άνθρωπο που κιν­δυ­νεύει, για την κοι­νω­νία που περι­μέ­νει ασφά­λεια.

​Και μια μεγάλη αλήθεια της δια­χεί­ρι­σης κρίσεων είναι και αυτή: Η πιο μεγάλη επι­τυ­χία είναι ίσως η κρίση που δεν μαθεύ­τηκε ποτέ. Το ατύχημα που απο­φεύ­χθηκε, ο πανικός που δεν ξεσπάσε, το πρό­βλημα που λύθηκε έγκαιρα, πριν γίνει τίτλος.

​Ποιος αντέχει, λοιπόν;

Αντέχει όποιος προ­ε­τοι­μά­ζε­ται χωρίς να επα­να­παύ­ε­ται. Όποιος συνερ­γά­ζε­ται με ειλι­κρί­νεια και σεβασμό. Όποιος γυρίζει την πλάτη του στα μικρο­πο­λι­τικά οφέλη. Όποιος απο­φα­σί­ζει χωρίς να κρύ­βε­ται από το πολι­τικό κόστος.

​Τα νησιά μας άντεξαν και θα συνε­χί­σουν να αντέ­χουν. Όχι γιατί οι κρίσεις θα στα­μα­τή­σουν να έρχο­νται, αλλά γιατί απο­δεί­ξαμε ότι όταν έρχο­νται, δεν κρυ­βό­μα­στε, τις κοιτάμε στα μάτια. Με σχέδιο, με συνερ­γα­σίες, με ψυχραι­μία, με ανθρω­πιά και, πάνω από όλα, με το θάρρος της ευθύνης.

​Θερμά συγ­χα­ρη­τή­ρια στην Ένωση Του­ρι­στι­κών Γρα­φείων Δωδε­κα­νή­σου για την άψογη διορ­γά­νωση και τη γόνιμη συζή­τηση.

Καλη­μέρα.