«Ρόδος για τη Ζωή»: Δεκαπέντε χρόνια ελπίδας, αλληλεγγύης και αγώνα

Πώς ξεκί­νησε η ιδέα για το “Ρόδος για τη Ζωή” και ποιο ήταν το κίνητρο να θεσμο­θε­τη­θεί σε ετήσια δράση;

Ν.Ρ.: Η ιδέα ξεκί­νησε από την κ. Lynn Usher, η οποία μοι­ρά­στηκε τη σκέψη της με τον κ. Σάββα Σαβ­βα­ΐδη. Εκείνος ορα­μα­τί­στηκε τον τρόπο υλο­ποί­η­σης και έτσι, το 2010, γεν­νή­θηκε μια εθε­λο­ντική δράση που έμελλε να γίνει θεσμός. Η πρώτη ομάδα που πρω­το­στά­τησε απο­φά­σισε να συγκε­ντρω­θεί με φίλους και υπο­στη­ρι­κτές στην πλατεία Δημαρ­χείου, όλοι φορώ­ντας το ίδιο χρώμα μπλου­ζάκι, για να δηλώ­σουν ότι όλοι μαζί μπο­ρούμε να πετύ­χουμε περισ­σό­τερα. Η αρχική εκτί­μηση ήταν ότι θα συμ­με­τεί­χαν περίπου 200 άτομα. Κι όμως, την ημέρα της πρώτης διορ­γά­νω­σης εμφα­νί­στη­καν πάνω από 1.500 άνθρω­ποι! Ήταν μια στιγμή που συγκλό­νισε όλους όσοι απο­τέ­λε­σαν τον αρχικό πυρήνα του «Ρόδος για τη Ζωή». Τότε συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε τη βαθιά αγάπη του κόσμου για τον συνάν­θρωπο, την ανάγκη για ουσια­στική βοήθεια σε όσους δίνουν τη μάχη με τον καρκίνο και, πάνω απ’ όλα, την επι­θυ­μία όλων μας να ενώ­σουμε δυνά­μεις σε αυτόν τον αγώνα.

Α.Κ.: Εγώ συμ­με­τείχα στη δεύτερη χρονιά, όμως από την πρώτη στιγμή αισθάν­θηκα τη σημασία αυτής της δράσης και πόσο δυνατά αγγίζει την κοι­νω­νία μας. Έκτοτε το βιώνω ως ένα ετήσιο ραντε­βού, μια παρέα που συνα­ντιέ­ται κάθε χρόνο για έναν κοινό σκοπό. Άνθρω­ποι κάθε ηλικίας φορούν το ετήσιο μπλου­ζάκι και γίνο­νται μια γροθιά ελπίδας και αλλη­λεγ­γύης. Αυτή η αίσθηση ενό­τη­τας και προ­σφο­ράς είναι που κρατάει το «Ρόδος για τη Ζωή» ζωντανό όλα αυτά τα χρόνια.

Κυρία Ροχάνη, κύριε Κακλιέ, φέτος αλλά­ξατε ρόλους. Η πρώτη αυθόρ­μητη ερώτηση είναι η εξής: Δεν κου­ρα­στή­κατε τόσα χρόνια, γιατί όλο αυτό για να διορ­γα­νω­θεί απαιτεί σκληρή δουλειά και εξαι­ρε­τική συνερ­γα­σία;

Ν.Ρ.: Με τον Αντρέα γνω­ρι­στή­καμε το 2007 σε μια εθε­λο­ντική δράση και από τότε μοι­ρα­ζό­μα­στε τις ίδιες αξίες και την ίδια πίστη στον άνθρωπο. Για μένα, η αγάπη προς τον συνάν­θρωπο είναι αυτό που με κινη­το­ποιεί να συμ­με­τέχω σε φιλαν­θρω­πι­κές διορ­γα­νώ­σεις, όσο απαι­τη­τι­κές κι αν είναι.

Καθώς οι μέρες περνούν και πλη­σιά­ζει η μεγάλη εκδή­λωση, το βάρος μεγα­λώ­νει, όπως και η ευθύνη. Χρειά­ζε­ται σκληρή δουλειά, καλή συνεν­νό­ηση και πάνω απ’ όλα εμπι­στο­σύνη. Την ημέρα του αγώνα το άγχος, η κούραση, ακόμα και ο σωμα­τι­κός πόνος κορυ­φώ­νο­νται. Όμως, τη στιγμή που βλέπεις τον στόχο να επι­τυγ­χά­νε­ται, όλα αυτά χάνο­νται. Στη θέση τους μένει η χαρά, η συγκί­νηση και η περη­φά­νια ότι, για άλλη μια χρονιά, όλοι μαζί κατα­φέ­ραμε να βάλουμε το δικό μας λιθα­ράκι.

Α.Κ.: Ναι, η πρώτη μας γνω­ρι­μία με τη Νάντα ήταν το 2007 ως εθε­λο­ντές, και από τότε, σε όποια θέση κι αν βρε­θή­καμε, με όποιον ρόλο, πάντα δίνουμε το 100% των εαυτών μας. Προ­σω­πικά, νιώθω ότι όχι μόνο δεν κου­ρα­ζό­μα­στε, αλλά βρί­σκουμε κάθε χρόνο νέα κίνητρα για να οργα­νω­νό­μα­στε καλύ­τερα και να πετυ­χαί­νουμε ακόμα περισ­σό­τερα. Με την εμπει­ρία περιο­ρί­ζουμε αστο­χίες, μαθαί­νουμε και βελ­τιω­νό­μα­στε συνεχώς. Και βέβαια, μεγάλη μας επι­θυ­μία είναι να εντα­χθούν στον βασικό πυρήνα κι άλλα μέλη, με φρέσκες ιδέες και όρεξη, ώστε να συνε­χί­σει η δράση να εξε­λίσ­σε­ται δυνα­μικά.

Ποια ήταν τα σημα­ντι­κό­τερα ορόσημα της δεκα­πε­ντα­ε­τούς πορείας; Υπάρχει κάποια στιγμή που σας συγκί­νησε ιδιαί­τερα;

Ν.Ρ.: Ειλι­κρινά, δεν μπορώ να ξεχω­ρίσω μία μόνο στιγμή. Κάθε χρονιά έχει τη δική της αξία, το δικό της χρώμα, τη δική της μαγεία. Είναι σαν μικρά κομ­μά­τια ενός παζλ που ενώ­νο­νται για να φτιά­ξουν μια μεγάλη εικόνα αγάπης και προ­σφο­ράς.

Αν σκε­φτούμε ότι κάθε σκέψη, κάθε πράξη, κάθε προ­σφορά από έναν συμ­με­τέ­χο­ντα είναι μια σπίθα, τότε φαντα­στείτε τι γίνεται όταν αυτές οι σπίθες πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται με τις χιλιά­δες των ανθρώ­πων που συμ­με­τέ­χουν. Δημιουρ­γούν μια φωτιά. Φωτιά που ανα­ζω­πυ­ρώ­νε­ται από την αγάπη όλων μας για τον συνάν­θρωπο και επι­θυ­μούμε να κατα­κά­ψει τον καρκίνο. Αυτή η φωτιά είναι η δύναμή μας.

Α.Κ.: Για μένα, επειδή πέρα από το οργα­νω­τικό κομμάτι καλύπτω και το φωτο­γρα­φικό, υπάρ­χουν δύο στιγμές που πάντα με ανα­τρι­χιά­ζουν. Η πρώτη είναι οι σιω­πη­λές αγκα­λιές ανθρώ­πων που, χωρίς λόγια, μοιά­ζουν να λένε «τα κατα­φέ­ραμε, είμαστε εδώ». Δεν ξέρουμε τι κου­βα­λάει ο καθένας, τι ζει, τι αισθά­νε­ται, αλλά εκείνη η στιγμή είναι γεμάτη δύναμη. Η δεύτερη είναι τα χαρ­τά­κια «τρέχω για…», όπου ο καθένας αφιε­ρώ­νει γιατί συμ­με­τέ­χει, για ποιον φοράει το μπλου­ζάκι. Τα μηνύ­ματα αυτά είναι βαθιά συγκι­νη­τικά και δίνουν νόημα σε κάθε μας προ­σπά­θεια.

Ποια ιατρικά μηχα­νή­ματα έχουν προ­σφερ­θεί μέχρι σήμερα στο Νοσο­κο­μείο Ρόδου και πώς με βάση τις εκτι­μή­σεις των γιατρών έχουν βελ­τιώ­σει την ποιό­τητα της περί­θαλ­ψης;

Ν.Ρ.: Μετά από πολλές συζη­τή­σεις με την εκά­στοτε διοί­κηση του Νοσο­κο­μείου της Ρόδου κατα­λή­γουμε στην αγορά μηχα­νη­μά­των, που θα βοη­θή­σουν τους συναν­θρώ­πους μας. Ήδη έχουμε προ­μη­θεύ­σει με μηχα­νή­ματα το γαστρε­ντε­ρο­λο­γικό τμήμα, την ΩΡΛ, το τμήμα μαστού, το ακτι­νο­δια­γνω­στικό, το παθο­λο­γο­α­να­το­μικό τμήμα, το τμήμα επεμ­βα­τι­κής ακτι­νο­λο­γίας, την ογκο­λο­γική κλινική κ.ά. Ενδει­κτικά, να αναφέρω πως έχουμε προ­μη­θεύ­σει το νοσο­κο­μείο του νησιού μας με ένα ψηφιακό δερ­μα­το­σκό­πιο για την πρόληψη και τη διά­γνωση του καρ­κί­νου του δέρ­μα­τος, έναν εξει­δι­κευ­μένο ιατρικό εξο­πλι­σμό για τη σύγ­χρονη χει­ρουρ­γική αντι­με­τώ­πιση του καρ­κί­νου του προ­στάτη, ένα υστε­ρο­σκό­πιο για τη λήψη βιοψίας από τον τράχηλο και τη μήτρα για τη διά­γνωση του καρ­κί­νου, ένα κολο­νο­σκό­πιο για την πρόληψη και διά­γνωση του καρ­κί­νου του εντέρου, ένα ρινο­λα­ρυγ­γο­σκό­πιο για τη διά­γνωση και πρόληψη κάποιων μορφών καρ­κί­νου του στο­μα­το­φά­ρυγγα, έναν υπε­ρη­χο­το­μο­γράφο για την έγκαιρη διά­γνωση του καρ­κί­νου του μαστού, την ανα­βάθ­μιση του ακτι­νο­λο­γι­κού τμή­μα­τος, την αγορά μηχα­νη­μά­των και σχεδόν την πλήρη ανα­βάθ­μιση του παθο­λο­γο­α­να­το­μι­κού εργα­στη­ρίου του νοσο­κο­μείου μας το οποίο αφορά τις βιοψίες, ένα νέο σύστημα υπε­ρη­χο­το­μο­γρα­φίας το οποίο δια­θέ­τει την τεχνική Shearwave ελα­στο­γρα­φία πραγ­μα­τι­κού χρόνου, καρέ­κλες χημειο­θε­ρα­πείας, μια θερ­μο­κοι­τίδα, έναν φορητό υπε­ρη­χο­το­μο­γράφο της Μονάδας Επεμ­βα­τι­κής Ακτι­νο­λο­γίας, ένα μηχά­νημα Fibroscan, το οποίο συν­δέ­ε­ται με την πρόληψη ηπα­το­κυτ­τα­ρι­κού καρ­κι­νώ­μα­τος και ένα σύστημα υπε­ρή­χων απο­τε­λού­μενο από μαχαι­ρί­διο αναρ­ρό­φη­σης όγκων και οστε­ο­τόμο.

Α.Κ.: Εγώ δεν θα ανα­φερθώ στα μηχα­νή­ματα, αλλά περισ­σό­τερο στα οφέλη που έχουν για τους ίδιους τους ασθε­νείς. Η χρήση σύγ­χρο­νων μηχα­νη­μά­των βελ­τιώ­νει σίγουρα την ποιό­τητα της πρό­λη­ψης και της θερα­πείας, αλλά εξίσου σημα­ντικό είναι το γεγονός πως γλι­τώ­νει τον ασθενή και την οικο­γέ­νειά του από συνε­χό­μενα ταξίδια στην Αθήνα ή την Κρήτη. Το οικο­νο­μικό βάρος των εισι­τη­ρίων και της δια­μο­νής είναι μεγάλο, όμως εξίσου βαρύ είναι και το ψυχο­λο­γικό κομμάτι. Είναι δια­φο­ρε­τικό να τελειώ­νεις τη θερα­πεία σου και να επι­στρέ­φεις στο σπίτι σου, στην οικο­γέ­νεια και τους φίλους σου, παρά να ζεις όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία σε έναν ξένο τόπο. Στα μηχα­νή­ματα να συμπλη­ρώσω και τις κάσκες που ως στόχο έχουν την αποφυγή ή ελάτ­τωση της απώ­λειας μαλλιών, πράγμα που δείχνει πως σκε­φτό­μα­στε, όχι μόνο το ιατρικό, αλλά και το ψυχο­λο­γικό κομμάτι, που είναι εξίσου καθο­ρι­στικό στην πορεία ενός ασθε­νούς.

Πόσο σημα­ντική είναι η συμβολή των εθε­λο­ντών και των χορηγών στην επι­τυ­χία της δράσης;

Ν.Ρ.: Ο εθε­λο­ντι­σμός για μένα είναι κάτι εθι­στικό. Αν κάποιος συμ­με­τά­σχει έστω και μία φορά, και νιώσει ότι βοήθησε τον συνάν­θρωπό του ανι­διο­τε­λώς, τότε δύσκολα μπορεί να στα­μα­τή­σει. Είναι ένα συναί­σθημα που σε κερ­δί­ζει για πάντα.

Θα σας δώσω ένα παρά­δειγμα: μια μικρή παρέα παιδιών ξεκί­νησε να έρχεται με τους γονείς τους όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Έξι χρόνια μετά, αυτά τα παιδιά είναι πλέον ενεργοί εθε­λο­ντές και συνε­χί­ζουν με την ίδια αγάπη. Αυτό το συναί­σθημα της προ­σφο­ράς είναι σαν φάρμακο, διότι γεμίζει και θερα­πεύει την ψυχή του εθε­λο­ντή.

Κάθε εθε­λο­ντής, ανε­ξάρ­τητα από ηλικία ή ρόλο, είναι πολύ­τι­μος. Είτε είναι μου­σι­κός που προ­σφέ­ρει τη μουσική του, είτε βρί­σκε­ται στην ομάδα ασφά­λειας, είτε στη­ρί­ζει τις υγειο­νο­μι­κές ομάδες, είτε απλώς μετα­φέ­ρει πράγ­ματα, πουλάει ή αγο­ρά­ζει ένα μπλου­ζάκι. Όλοι μαζί απο­τε­λούν κρίκους μιας αλυ­σί­δας που λέγεται «Ρόδος για τη Ζωή». Και αυτή η αλυσίδα μεγα­λώ­νει κάθε χρόνο. Όσο περισ­σό­τε­ροι, τόσο πιο δυνατοί. Σε αυτή την αλυσίδα συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και οι χορηγοί – υπο­στη­ρι­κτές μας, οι οποίοι κάθε χρόνο ανι­διο­τε­λώς βρί­σκο­νται στο πλευρό της «Ρόδος για τη Ζωή».

Α.Κ.: Για μένα, οι εθε­λο­ντές είναι το οξυγόνο αυτής της εκδή­λω­σης. Χωρίς αυτούς, πολύ απλά, «Ρόδος για τη Ζωή» δεν θα υπήρχε. Είτε αφιε­ρώ­νουν πολύ χρόνο, είτε λίγες ώρες, η συμβολή τους είναι ανε­κτί­μητη. Υπάρ­χουν εθε­λο­ντές που για εβδο­μά­δες δου­λεύ­ουν στην αποθήκη ή στο περί­πτερο, τα βασικά μας σημεία πώλησης, μιλώ­ντας και προ­ω­θώ­ντας καθη­με­ρινά την εκδή­λωση. Άλλοι βοηθούν στη διορ­γά­νωση, στις μετα­φο­ρές, στη διάδοση του μηνύ­μα­τος, έχουμε την ομάδα ασφα­λείας της εκδή­λω­σης. Κάθε μορφή συμ­με­το­χής μετράει. Ας μην ξεχνάμε όμως και τον κόσμο που στη­ρί­ζει αγο­ρά­ζο­ντας τη μπλούζα, είναι και αυτός ένας εθε­λο­ντής με τον τρόπο του, αφού βάζει το δικό του λιθα­ράκι στην προ­σπά­θεια. Γι’ αυτό και λέμε ότι η εκδή­λωση δεν είναι απλώς δική μας, είναι μια γιορτή όλου του νησιού. Θέλω πραγ­μα­τικά να ευχα­ρι­στήσω όλους όσοι έχουν σταθεί δίπλα μας αυτά τα χρόνια, αλλά και να καλέσω ακόμα περισ­σό­τερο κόσμο να εντα­χθεί στην οικο­γέ­νεια του «Ρόδος για τη Ζωή». Όσο περισ­σό­τε­ροι, τόσο πιο δυνατή γίνεται η φωνή μας.

Τι δυσκο­λίες αντι­με­τω­πί­σατε όλα αυτά τα χρόνια, είτε στην οργά­νωση είτε στη συγκέ­ντρωση πόρων;

Ν.Ρ.: Οι δυσκο­λίες ήταν και είναι πολλές. Καταρ­χάς, η επιλογή του μηχα­νή­μα­τος που θα αγο­ρα­στεί κάθε χρόνο δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση, αφού οι ανάγκες του νοσο­κο­μείου της Ρόδου είναι μεγάλες. Παράλ­ληλα, όλα πρέπει να γίνουν σε πολύ σύντομο χρονικό διά­στημα. Ουσια­στικά ξεκι­νάμε την προ­ε­τοι­μα­σία λίγους μήνες πριν την εκδή­λωση, οπότε, όπως κατα­λα­βαί­νετε, δεν είναι εύκολο να οργα­νω­θούν εκδη­λώ­σεις, να συντο­νι­στούν οι εθε­λο­ντές και να κινη­το­ποι­η­θεί ο κόσμος.

Όσο για τη συγκέ­ντρωση των πόρων, η αγωνία μας δεν τελειώ­νει μέχρι να έρθει η στιγμή που η υπεύ­θυνη οικο­νο­μι­κών, η Φράνσις Νιωτή, θα μας πει ότι «πιάσαμε τον στόχο». Ή μέχρι να μας ενη­με­ρώ­σει η Δέσποινα Καρ­πα­θάκη ότι η αποθήκη γέμισε με άδειες κούτες από μπλου­ζά­κια που που­λή­θη­καν. Εκείνη τη στιγμή η πίεση δίνει τη θέση της στη χαρά και στη συγκί­νηση.

Και το πιο όμορφο είναι ότι, σχεδόν κάθε χρόνο, δεν πετυ­χαί­νουμε απλώς τον στόχο αλλά τον ξεπερ­νάμε. Έτσι, κατα­φέρ­νουμε να καλύ­πτουμε και άλλες ανάγκες, όπως ήταν η αγορά μηχανής για το ΕΚΑΒ ή ακόμα και οι κάσκες για τους ασθε­νείς που υπο­βάλ­λο­νται σε χημειο­θε­ρα­πείες. Αυτές οι «υπερ­βά­σεις» είναι για εμάς η μεγα­λύ­τερη επι­βρά­βευση.

Α.Κ.: Για μένα, κάθε χρόνο, η μεγα­λύ­τερη ανη­συ­χία είναι η στέγη. Ο χώρος που θα είναι δια­θέ­σι­μος για την απο­θή­κευση των ειδών μας. Πάντα κατα­φέρ­νουμε να βρούμε μια λύση, είτε μέσω των τοπικών φορέων, είτε μέσω ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λίας, αλλά είναι αγχω­τικό να μην έχεις μια σταθερή βάση όταν περι­μέ­νεις 15.000 μπλού­ζες.

Στο κομμάτι των πωλή­σεων, στην αρχή υπάρχει το άγχος: θα κατα­φέ­ρουμε να δια­θέ­σουμε όλες αυτές τις μπλού­ζες; Και ύστερα, λίγο πριν τελειώ­σει η εκδή­λωση, το άγχος αντι­στρέ­φε­ται: πώς θα εξη­γή­σουμε στον Τέρη ότι δεν έχουμε κρα­τή­σει μία για εκείνον γιατί εξα­ντλή­θη­καν; Αυτές οι εναλ­λα­γές συναι­σθη­μά­των είναι κομμάτι της δια­δρο­μής. Αλλά στο τέλος, αυτό που μένει, είναι ότι πάντα βρί­σκουμε τον τρόπο να φτά­νουμε στον στόχο μας και να νιώ­θουμε όλοι περή­φα­νοι. Να προ­σθέ­σουμε και το άγχος πως τα προη­γού­μενα δύο χρόνια, οι προ­βλέ­ψεις για τον καιρό δεν ήταν υπέρ μας. Μέχρι βέβαια να ξημε­ρώ­σει για να δούμε και πάλι τον ήλιο της πρώτης Κυρια­κής του Νοεμ­βρίου και να πιστέ­ψουμε πως μία ανώτερη δύναμη χαρίζει τον καθαρό ουρανό σε αυτή την εκδή­λωση.

Τι χρώμα θα «πάρει» φέτος η πλατεία Ελευ­θε­ρίας και ποιο συναί­σθημα κυριαρ­χεί όταν βλέπετε χιλιά­δες λαού να τρέχει/περπατά για τον ίδιο σκοπό;

Ν.Ρ.: Φέτος, την Κυριακή 2 Νοεμ­βρίου, η πλατεία Ελευ­θε­ρίας θα πλημ­μυ­ρί­σει με ένα χρώμα δροσερό, φωτεινό, που συμ­βο­λί­ζει την ελπίδα και την ανα­νέ­ωση, ακριβώς δηλαδή ό,τι πρε­σβεύει η «Ρόδος για τη Ζωή», με το χρώμα της μέντας.

Το συναί­σθημα που κυριαρ­χεί όταν βλέ­πουμε χιλιά­δες ανθρώ­πους να τρέχουν ή να περ­πα­τούν για τον ίδιο σκοπό είναι απε­ρί­γρα­πτο. Ειδικά όταν βλέ­πουμε ανθρώ­πους όλων των ηλικιών να φορούν στην πλάτη το γνωστό χαρτί «Τρέχω για…» νιώ­θουμε απόλυτη ικα­νο­ποί­ηση, βαθιά συγκί­νηση και μια τερά­στια δύναμη για να συνε­χί­σουμε. Κάθε φορά που ο κόσμος αντα­πο­κρί­νε­ται έτσι, νιώ­θουμε ότι πετύ­χαμε ξανά τον στόχο μας. Και την ίδια στιγμή γεν­νιέ­ται μέσα μας η ανάγκη να το ξανα­κά­νουμε, να υπάρξει και επόμενη χρονιά, γιατί η Ρόδος το έχει αγκα­λιά­σει και το έχει κάνει δικό της.

Α.Κ.: Το χρώμα είναι πράγ­ματι υπέροχο, τόσο στα μπλου­ζά­κια όσο και στα υπό­λοιπα είδη, δίνει μια ζωντά­νια που ται­ριά­ζει με το μήνυμα της δράσης. Σε όλα όσα περιέ­γραψε η Νάντα, εγώ θα προ­σθέσω την ανα­κού­φιση: το συναί­σθημα ότι όλα πήγαν καλά. Ακο­λου­θεί πάντα κι ένας μικρός προ­βλη­μα­τι­σμός: τι θα κάνουμε αύριο χωρίς το «Ρόδος για τη Ζωή»; Και μετά, εκεί που κοιτάς χιλιά­δες ανθρώ­πους να κινού­νται σαν ένα, νιώθεις κάτι μονα­δικό. Από τη μεριά μου, κατα­γρά­φο­ντας στιγμές και μέσα από τον φωτο­γρα­φικό φακό, χαμό­γελα, δάκρυα, χει­ρο­κρο­τή­ματα, αγκα­λιές, τα «τρέχω για». Όλα αυτά είναι εικόνες που δεν ξεθω­ριά­ζουν. Είναι η πιο δυνατή επι­βε­βαί­ωση ότι αυτό που κάνουμε έχει νόημα, ότι αξίζει κάθε λεπτό που έχεις αφιε­ρώ­σει, κάθε στιγμή αγωνίας που έχεις βιώσει.

Ν.Ρ.: Μην ξεχνάμε πως για να πετύχει η εκδή­λωση θα πρέπει να προ­μη­θευ­τείτε όλοι τις μπλού­ζες από το περί­πτερό μας στον πεζό­δρομο Πλα­στήρα, το οποίο λει­τουρ­γεί από Δευτέρα έως και Παρα­σκευή 10:30-13:00 και 17:30-20:00 και τα Σάββατα 10:00-14:30 ή να κάνετε τις ομα­δι­κές σας παραγ­γε­λίες στο τηλέ­φωνο 6943808733 ή στο mail στο [email protected]. Ραντε­βού όλοι την Κυριακή 2 Νοεμ­βρίου στην πλατεία Δημαρ­χείου.