Αίτηση αναστολής από ιδιωτική κλινική για να αποφύγει την καταβολή αμετάκλητης αποζημίωσης σε ασθενή που υπέστη βαρύτατη βλάβη

• Η πλευ­ρά της θι­γό­με­νης υπο­στη­ρί­ζει ότι η οφει­λή προ­έρ­χε­ται από βαριά αμέ­λεια και ότι, βάσει του πτω­χευ­τι­κού νόμου, εξαι­ρεί­ται ρητά από κάθε απαλ­λα­γή που ει­σή­γα­γε η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης. Ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος της κάνει λόγο για προ­σχη­μα­τι­κούς λό­γους και κα­τα­χρη­στι­κή δι­κο­νο­μι­κή τα­κτι­κή

Στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ει­σή­χθη αί­τη­μα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής επί αί­τη­σης ανα­στο­λής που κα­τέ­θε­σε ιδιω­τι­κή κλι­νι­κή, επι­διώ­κο­ντας να πα­γώ­σει την εκτέ­λε­ση αμε­τά­κλη­της δι­κα­στι­κής από­φα­σης με την οποία είχε υπο­χρε­ω­θεί να απο­ζη­μιώ­σει γυ­ναί­κα πο­λω­νι­κής κα­τα­γω­γής για βλάβη που της προ­κλή­θη­κε ύστε­ρα από χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση.

Η θι­γό­με­νη αντι­τά­χθη­κε στο αί­τη­μα μέσω του πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου της, κ. Γιάν­νη Κα­ρα­μι­χά­λη, ζη­τώ­ντας την απόρ­ρι­ψή του και υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η εται­ρεία επι­χει­ρεί να μην κα­τα­βά­λει ένα ποσό που, όπως δια­τεί­νε­ται, οφεί­λει στο ακέ­ραιο.

Πρό­κει­ται για υπό­θε­ση που εκ­κρε­μεί στα δι­κα­στή­ρια εδώ και πάνω από μία δε­κα­ε­τία και η οποία, μετά την τε­λε­σι­δι­κία της, έχει ει­σέλ­θει στο στά­διο της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης. Η ασθε­νής επι­δί­ω­ξε την εί­σπρα­ξη της απο­ζη­μί­ω­σης με επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση και κα­τα­σχε­τή­ριο εις χεί­ρας τρί­των, ενώ η κλι­νι­κή απά­ντη­σε με δια­δο­χι­κές ανα­κο­πές και αι­τή­σεις ανα­στο­λής.

Μια αμε­τά­κλη­τη από­φα­ση και ένα ποσό που πα­ρα­μέ­νει απλή­ρω­το

Η δια­φο­ρά κρί­θη­κε τε­λε­σι­δί­κως από εφε­τεια­κή από­φα­ση, η οποία επι­κύ­ρω­σε την πρω­τό­δι­κη κρίση. Η από­φα­ση κα­τέ­στη αμε­τά­κλη­τη για την κλι­νι­κή, καθώς της επι­δό­θη­κε στις 8 Οκτω­βρί­ου 2025 και η εται­ρεία δεν άσκη­σε αναί­ρε­ση εντός της νό­μι­μης προ­θε­σμί­ας.

Από το συ­νο­λι­κά επι­δι­κα­σθέν κε­φά­λαιο των 61.500 ευρώ, η κλι­νι­κή έχει ήδη κα­τα­βά­λει το προ­σω­ρι­νώς επι­δι­κα­σθέν ποσό των 20.000 ευρώ, ποσό 7.000 ευρώ σε εκτέ­λε­ση με­ρι­κού απο­γρά­φου, καθώς και τη δι­κα­στι­κή δα­πά­νη. Το υπό­λοι­πο κε­φά­λαιο δια­μορ­φώ­θη­κε έτσι στα 34.500 ευρώ, επί του οποί­ου υπο­λο­γί­ζο­νται τόκοι υπε­ρη­με­ρί­ας και επι­δι­κί­ας. Μετά και από μια εν­διά­με­ση κα­τα­βο­λή 20.709,08 ευρώ, το συ­νο­λι­κό ποσό που αξιώ­νει σή­με­ρα η θι­γό­με­νη ανέρ­χε­ται, κατά την πλευ­ρά της, σε 78.599,78 ευρώ.

Το επι­χεί­ρη­μα της εξυ­γί­αν­σης και η απά­ντη­ση της θι­γό­με­νης

Στον πυ­ρή­να της δια­μά­χης βρί­σκε­ται η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης που είχε επι­κυ­ρώ­σει το πτω­χευ­τι­κό δι­κα­στή­ριο για την κλι­νι­κή. Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη απαί­τη­ση υπά­γε­ται στη ρύθ­μι­ση αυτή και ότι, ως εκ τού­του, οφεί­λει μόνο το 15% του ποσού, το οποίο και έχει ήδη απο­δώ­σει.

Η πλευ­ρά της θι­γό­με­νης απα­ντά ότι η απαί­τη­ση προ­έρ­χε­ται από αδί­κη­μα, και συ­γκε­κρι­μέ­να από σω­μα­τι­κή βλάβη που τε­λέ­στη­κε με βαριά αμέ­λεια. Επι­κα­λεί­ται διά­τα­ξη του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα σύμ­φω­να με την οποία ο οφει­λέ­της δεν απαλ­λάσ­σε­ται από οφει­λές που γεν­νή­θη­καν από πράξη τε­λε­σθεί­σα με δόλο ή βαριά αμέ­λεια. Η ρύθ­μι­ση αυτή, ση­μειώ­νει ο δι­κη­γό­ρος, θε­ω­ρή­θη­κε τόσο κρί­σι­μη ώστε με­τα­φέρ­θη­κε αυ­τού­σια και στον νε­ό­τε­ρο πτω­χευ­τι­κό νόμο.

Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της θι­γό­με­νης, η βαριά αμέ­λεια του χει­ρουρ­γού κρί­θη­κε τε­λε­σι­δί­κως από την εφε­τεια­κή από­φα­ση, ενώ η ευ­θύ­νη βα­ρύ­νει και την κλι­νι­κή δια της σχέ­σης πρό­στη­σης, καθώς ο ια­τρός λει­τουρ­γού­σε στο πλαί­σιο της δρα­στη­ριό­τη­τας του ιδρύ­μα­τος. Με βάση το σκε­πτι­κό αυτό, η εται­ρεία φέ­ρε­ται να ευ­θύ­νε­ται εις ολό­κλη­ρον με τον ιατρό για το σύ­νο­λο της απο­ζη­μί­ω­σης και όχι μόνο για το πο­σο­στό που προ­βλέ­πει η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης.

Ο κ. Κα­ρα­μι­χά­λης προ­βάλ­λει ότι οι δια­τά­ξεις του πτω­χευ­τι­κού δι­καί­ου είναι ανα­γκα­στι­κού δι­καί­ου και δη­μό­σιας τάξης και ότι καμία δι­κα­στι­κή από­φα­ση, ούτε η ίδια η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης, δεν μπο­ρεί να απο­κλεί­σει την εφαρ­μο­γή τους. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η από­φα­ση που επι­κύ­ρω­σε την εξυ­γί­αν­ση δεν ανα­φέ­ρε­ται που­θε­νά σε μη εφαρ­μο­γή της εν λόγω εξαί­ρε­σης, καθώς, αν συ­νέ­βαι­νε αυτό, η ίδια η συμ­φω­νία θα πα­ρα­βί­α­ζε δια­τά­ξεις ανα­γκα­στι­κού δι­καί­ου. Η στάση της εται­ρεί­ας χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από την πλευ­ρά της ασθε­νούς ως επι­λε­κτι­κή εφαρ­μο­γή του νόμου, με την έν­νοια ότι απο­δέ­χε­ται όσες δια­τά­ξεις την ευ­νο­ούν και απορ­ρί­πτει όσες την επι­βα­ρύ­νουν.

Το ζή­τη­μα του επι­κεί­με­νου κιν­δύ­νου

Ένας από τους βα­σι­κούς άξο­νες της αντι­πα­ρά­θε­σης αφορά το κατά πόσο η κλι­νι­κή κιν­δυ­νεύ­ει πραγ­μα­τι­κά αν προ­βεί στην κα­τα­βο­λή. Η πλευ­ρά της θι­γό­με­νης υπο­στη­ρί­ζει ότι ο επι­κεί­με­νος κίν­δυ­νος έχει νόημα μόνο όταν υπάρ­χει πι­θα­νό­τη­τα ανα­τρο­πής της από­φα­σης σε ανώ­τε­ρο βαθμό, κάτι που εδώ απο­κλεί­ε­ται, αφού η από­φα­ση είναι ήδη αμε­τά­κλη­τη για την εται­ρεία.

Ο δι­κη­γό­ρος επι­ση­μαί­νει ότι σε προη­γού­με­νη συ­ζή­τη­ση ο γε­νι­κός διευ­θυ­ντής της κλι­νι­κής, εξε­τα­ζό­με­νος ως μάρ­τυ­ρας, φέ­ρε­ται να δή­λω­σε ότι η εται­ρεία δια­θέ­τει χρή­μα­τα για την κά­λυ­ψη άλλων ια­τρι­κών σφαλ­μά­των, γε­γο­νός που, κατά την πλευ­ρά της ασθε­νούς, αναι­ρεί τον ισχυ­ρι­σμό περί κιν­δύ­νου βιω­σι­μό­τη­τας ει­δι­κά για τη δική της απαί­τη­ση. Στο ίδιο πλαί­σιο ανα­φέ­ρε­ται ότι πα­ρα­μέ­νει δε­σμευ­μέ­νο στους λο­γα­ρια­σμούς της εται­ρεί­ας ποσό 91.617,88 ευρώ, υπερ­βαί­νον το ζη­τού­με­νο, χωρίς η κλι­νι­κή να έχει υπο­στεί ου­σια­στι­κή ζημία, κάτι που κατά τη θι­γό­με­νη κα­τα­δει­κνύ­ει επαρ­κή ρευ­στό­τη­τα.

Η ασθε­νής αντι­πα­ρα­βάλ­λει τη δική της κα­τά­στα­ση, κά­νο­ντας λόγο για επι­χεί­ρη­ση με μη­νιαίο τζίρο που υπερ­βαί­νει τα 2.000.000 ευρώ ένα­ντι ενός αν­θρώ­που χωρίς ει­σό­δη­μα. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, ο πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος βα­ραί­νει την ίδια, καθώς η πε­ραι­τέ­ρω κα­θυ­στέ­ρη­ση της απο­ζη­μί­ω­σης απει­λεί την οι­κο­νο­μι­κή της επι­βί­ω­ση.

Ση­μα­ντι­κό μέρος της αί­τη­σης ανα­στο­λής στρέ­φε­ται κατά του τρό­που υπο­λο­γι­σμού των τόκων, τον οποίο η κλι­νι­κή χα­ρα­κτη­ρί­ζει αδια­φα­νή και αό­ρι­στο.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Η δια­φο­ρά ανά­γε­ται στον Σε­πτέμ­βριο του 2009. Η θι­γό­με­νη, μαία στο επάγ­γελ­μα, που ζούσε και ερ­γα­ζό­ταν μό­νι­μα στην πε­ριο­χή, δια­γνώ­στη­κε με χο­λο­λι­θί­α­ση και υπο­βλή­θη­κε σε λα­πα­ρο­σκο­πι­κή χο­λο­κυ­στε­κτο­μή την 1 Σε­πτεμ­βρί­ου 2009 στην εν λόγω κλι­νι­κή. Κατά την επέμ­βα­ση, σύμ­φω­να με όσα κρί­θη­καν τε­λε­σι­δί­κως, ο θε­ρά­πων χει­ρουρ­γός απέ­κο­ψε εξ ολο­κλή­ρου τον κε­ντρι­κό χο­λη­δό­χο πόρο, με συ­νέ­πεια πο­σό­τη­τα χολής 500 έως 600 χι­λιο­στό­λι­τρα ημε­ρη­σί­ως να εκ­χέ­ε­ται στα εσω­τε­ρι­κά της όρ­γα­να επί εβδο­μά­δες.

Η ασθε­νής υπο­στη­ρί­ζει ότι ο ια­τρός αντι­λή­φθη­κε εξαρ­χής τη σο­βα­ρό­τη­τα της βλά­βης, καθώς ση­μεί­ω­σε ιδιο­χεί­ρως στο εξι­τή­ριο την έν­δει­ξη για πα­ρα­πο­μπή σε νο­σο­κο­μείο της πρω­τεύ­ου­σας, έγ­γρα­φο που, όπως ανα­φέ­ρει, της χο­ρη­γή­θη­κε μόλις τρία χρό­νια αρ­γό­τε­ρα και κα­τό­πιν ει­σαγ­γε­λι­κής πα­ραγ­γε­λί­ας. Δια­τεί­νε­ται ότι, παρά τη γνώση αυτή, συ­νέ­χι­σε να την χει­ρουρ­γεί, ενώ της χο­ρη­γή­θη­καν πλα­στά πρα­κτι­κά χει­ρουρ­γεί­ου, τα γνή­σια εκ των οποί­ων έλαβε επί­σης μετά από τριε­τία και ει­σαγ­γε­λι­κή πα­ρέμ­βα­ση.

Στην αφή­γη­σή της πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και το επει­σό­διο κατά το οποίο, όταν επι­σή­μα­νε στον χει­ρουρ­γό ότι τα κό­πρα­νά της ήταν λευκά, εκεί­νος φέ­ρε­ται να της απά­ντη­σε αδιά­φο­ρα, την ώρα που, ως μαία, γνώ­ρι­ζε ότι το συ­γκε­κρι­μέ­νο σύμ­πτω­μα υπο­δεί­κνυε ότι η χολή δεν κα­τέ­λη­γε στο έντε­ρο αλλά δια­χε­ό­ταν στα όρ­γα­νά της. Όταν η κα­τά­στα­ση κρί­θη­κε κρί­σι­μη, ο ια­τρός, ευ­ρι­σκό­με­νος σε άλλο νησί, φέ­ρε­ται να με­τέ­βη εσπευ­σμέ­να με στρα­τιω­τι­κό αε­ρο­σκά­φος τύπου C130 για να διε­νερ­γή­σει νέα επέμ­βα­ση.

Συ­νο­λι­κά, σύμ­φω­να με την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη που διέ­τα­ξε το δι­κα­στή­ριο, χρειά­στη­καν έξι επεμ­βά­σεις για τη με­ρι­κή, στο μέτρο του δυ­να­τού, απο­κα­τά­στα­ση της ζη­μί­ας. Η ασθε­νής με­τα­φέρ­θη­κε τε­λι­κά με δική της δα­πά­νη σε θε­ρα­πευ­τή­ριο της πρω­τεύ­ου­σας, όπου δια­πι­στώ­θη­κε η πλή­ρης δια­το­μή του χο­λη­δό­χου πόρου και έγινε χο­λο­πε­πτι­κή ανα­στό­μω­ση, η οποία αρ­γό­τε­ρα επα­να­λή­φθη­κε σε νο­σο­κο­μείο της Πο­λω­νί­ας λόγω στέ­νω­σης.

Η θι­γό­με­νη πε­ρι­γρά­φει ότι έκτο­τε η ζωή της έχει με­τα­βλη­θεί ρι­ζι­κά. Ανα­φέ­ρει ότι φέρει μό­νι­μη ουλή σε σχήμα σταυ­ρού δια­στά­σε­ων 40 επί 25 εκα­το­στών, ότι πα­θαί­νει κρί­σεις χο­λαγ­γει­ί­τι­δας κάθε 30 έως 40 ημέ­ρες με πυ­ρε­τό που φτά­νει τους 40 και 41 βαθ­μούς, και ότι αδυ­να­τεί να ερ­γα­στεί. Ση­μειώ­νει πως το βάρος της έχει μειω­θεί από τα 77 στα 45 κιλά, ότι χρειά­ζε­ται με­τα­μό­σχευ­ση ήπα­τος για την οποία η λίστα ανα­μο­νής εκτεί­νε­ται σε δε­κα­ε­τί­ες, και ότι έχει δα­νει­στεί πάνω από 70.000 ευρώ για την κά­λυ­ψη των ια­τρι­κών της δα­πα­νών, εκ των οποί­ων πε­ρισ­σό­τε­ρα από 20.000 ευρώ στο θε­ρα­πευ­τή­ριο της πρω­τεύ­ου­σας, άνω των 25.000 ευρώ σε νο­σο­κο­μείο της Πο­λω­νί­ας και επι­πλέ­ον ποσά σε γα­στρε­ντε­ρο­λο­γι­κά κέ­ντρα και κλι­νι­κές γο­νι­μό­τη­τας.

Με βάση το σύ­νο­λο των πα­ρα­πά­νω, η πλευ­ρά της θι­γό­με­νης ζή­τη­σε από το δι­κα­στή­ριο την απόρ­ρι­ψη του αι­τή­μα­τος προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας την αί­τη­ση ανα­στο­λής αό­ρι­στη, αβά­σι­μη και κα­τα­χρη­στι­κή. Η εξέ­λι­ξη της υπό­θε­σης ανα­μέ­νε­ται με την έκ­δο­ση της σχε­τι­κής κρί­σης επί του αι­τή­μα­τος.