Όταν ένα ταξίδι στην Αθήνα κοστίζει έναν ολόκληρο μισθό

Τα μεγέθη του Μαΐου δεν περιγράφουν μια παροδική διακύμανση αλλά μια δομική συνθήκη. Πληθωρισμός 5,2% έναντι 2,5% πέρυσι, με τη Στέγαση στο 11,6% και τις Μεταφορές στο 11,5%, δηλαδή ακριβώς τους δύο πυλώνες πάνω στους οποίους στέκεται η νησιωτική οικονομία. Η αμόλυβδη στα Δωδεκάνησα φτάνει τα 2,11 ευρώ και ξεπερνά τα 2,40 στα μικρότερα νησιά, πάνω από τον εθνικό μέσο όρο. Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο όμως δεν είναι οι ίδιοι οι αριθμοί, αλλά ότι κάθε οριζόντιο μέτρο στήριξης στεγνώνει προτού φτάσει στα νησιά, καθώς το απορροφά το αυξημένο κόστος μεταφοράς. Η απόσταση δεν είναι γεωγραφικό δεδομένο, είναι μόνιμος πολλαπλασιαστής ανισότητας.

Μια τετραμελής οικογένεια με αυτοκίνητο χρειάζεται πάνω από 525 ευρώ για μία μετάβαση Πειραιά Ρόδου και πάνω από 1.050 ευρώ με την επιστροφή, ποσό που ισοδυναμεί με έναν μισθό. Εκεί ακριβώς η λέξη «νησιωτικότητα» παύει να είναι συνταγματική υποσημείωση και γίνεται οικογενειακός προϋπολογισμός. Το πακέτο των 800 εκατομμυρίων και οι έκτακτες ενισχύσεις των 500 εκατομμυρίων είναι εθνικά εργαλεία, η επίσκεψη όμως του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ρόδο θέτει ένα πιο στενό ερώτημα. Αν θα ομαλοποιηθούν οι πληρωμές του Μεταφορικού Ισοδυνάμου, αν θα εξεταστούν στοχευμένες παρεμβάσεις στα καύσιμα και αν θα μπουν έλεγχοι στις κλειστές αγορές όπου ο καταναλωτής δεν έχει εναλλακτική.

Οι νησιώτες δεν ζητούν προνόμιο, ζητούν να κοστίζει η ζωή τους όσο και η ζωή των υπολοίπων.