Μια συγγνώμη που άργησε πολύ

Μια συγ­γνώμη ήρθε για τις ορο­θε­τι­κές γυναί­κες που το 2012 δια­πο­μπεύ­θη­καν μέσω της δημο­σιο­ποί­η­σης των φωτο­γρα­φιών τους, την περίοδο που υπουρ­γός Υγείας ήταν ο Ανδρέας Λοβέρ­δος και με την σύμφωνη γνώμη στε­λε­χών του Κέντρου Ελέγχου και Πρό­λη­ψης Νοση­μά­των (ΚΕΕΛΠΝΟ). «Συγ­γνώμη» ζήτησε ο νέος πρό­ε­δρος του Κέντρου Θεό­φι­λος Ρόζεν­μπεργκ. Ο κ. Ρόζεν­μπεργκ ζήτησε «συγ­γνώμη», χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας μάλιστα τα όσα έγιναν τότε «κατά­πτυ­στα». Χαρα­κτή­ρισε επίσης «απα­ρά­δε­κτη» την στάση της διεύ­θυν­σης και της διοί­κη­σης του οργα­νι­σμού που «έξω από κάθε δεο­ντο­λο­γία, πέρα από κάθε τήρηση του ιατρι­κού όρκου και σε αντί­θεση με τις διεθνώς παρα­δε­δεγ­μέ­νες επι­στη­μο­νι­κές κατευ­θύν­σεις συνέ­βαλε στον υπο­χρε­ω­τικό έλεγχο των ευά­λω­των γυναι­κών, παρέ­δωσε στην αστυ­νο­μία ευαί­σθητα προ­σω­πικά δεδο­μένα και δέχτηκε να συναι­νέ­σει στη δημο­σί­ευση φωτο­γρα­φιών των ονο­μά­των των γυναι­κών με το δήθεν πρό­σχημα προ­στα­σίας της δημό­σιας υγείας».

Κρίμα που δεν ζουν δύο από αυτές τις κοπέλες να την ακού­σουν. Η Κατε­ρίνα αυτο­κτό­νησε, το 2014 και λίγο μετά και ο πατέρας της έκανε από­πειρα αυτο­κτο­νίας. Πριν από μερικές ημέρες έσβησε και η Μαρία. Ηταν ψηλή, μελα­χρινή και μητέρα ενός μικρού παιδιού. Ηταν μόλις 32 χρόνων. Αλλά δυστυ­χώς με το «κου­σούρι» του χρήστη ουσιών και ορο­θε­τική.

Χρήστης ναρ­κω­τι­κών και ορο­θε­τι­κός, στην παρούσα χώρα, σημαί­νει ότι δεν υπάρ­χεις… Η υπάρ­χεις, αλλά ασχο­λού­νται μαζί σου όταν κυκλο­φο­ρείς και ενο­χλείς την αισθη­τική των πάρκων της πόλης και θεω­ρεί­σαι εν δυνάμει περι­φε­ρό­με­νος κίν­δυ­νος για τους υγιείς.

Ποιος νοιά­ζε­ται για όλες αυτές τις δυστυ­χι­σμέ­νες υπάρ­ξεις; Μπορούν ησύχως να πεθά­νουν περι­μέ­νο­ντας στις λίστες του (υπο­χρη­μα­το­δο­τού­με­νου) ΟΚΑΝΑ. Οι επε­ρω­τή­σεις, τα δημο­σιεύ­ματα και ο ντόρος, περισ­σεύ­ουν για… πρέ­σβεις.

Η απελ­πι­σία είναι πλέον πολύ μεγάλη.  Ειδικά σε μια κοι­νω­νία που αγωνιά κι αυτή για τη δική της δόση. Ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του στο διάβολο. Εμείς την που­λή­σαμε στην πρώτη δόση, στην τρίτη δόση, έκτη δόση και πάει λέγο­ντας,  για μια νεκρική ησυχία. Για την ατα­ρα­ξία των ευρώ στη χιλιο­μπα­λω­μένη τσέπη μας.  Μια κοι­νω­νία που μετά το πρώτο σοκ, προ­σπερνά ειδή­σεις όπως αυτές, για να τις ξανα­θυ­μη­θεί ίσως στην επόμενη Παγκό­σμια ημέρα κατά του AIDS, κατά των ναρ­κω­τι­κών. Και μετά να τις λησμο­νή­σει πάλι…

Συνυ­πο­γράφω το σημεί­ωμα ενός εκ των ανθρώ­πων που προ­φα­νώς η φρίκη των ουσιών του χτύπησε την πόρτα. :

«Μπο­ρούμε να κοι­μό­μα­στε ήσυχοι, η Mαρία πέθανε, δεν θα μας μετα­δώ­σει κάποια επι­κίν­δυνη ασθέ­νεια. Εμείς θα συνε­χί­σουμε να ζούμε υγιείς, να φρο­ντί­ζουμε τα δικά μας παιδιά, τα δικό μας σπίτι, να βρούμε δουλειά στο δικό μας παιδί, και να χτυπάμε ξύλο «φτου φτου μακριά από μας» αν τύχει να δια­βά­σουμε ότι πέθανε μια 32χρονη κοπέλα εξαρ­τη­μένη από ουσίες και με AIDS. Και το ακρο­α­τή­ριο του ελλη­νι­κού Κοι­νο­βου­λίου, ήσυχο που μία από τις 22 κοπέλες που απει­λού­σαν τη δημόσια υγεία το 2012 δεν βρήκε τελικά τη δύναμη να ξεφύγει, να ακούει τις αγο­ρεύ­σεις και τις ηλίθιες εξυ­πνά­δες του Λοβέρ­δου, του αξιό­τι­μου βου­λευτή και αξιό­τι­μου μέλους της υγιούς ελλη­νι­κής καλής κοι­νω­νίας. Μακάρι να πίστευα ότι υπάρχει παρά­δει­σος, να σε φαντά­ζο­μαι επι­τέ­λους ήρεμη, ένας άγγελος δίπλα στους αγγέ­λους που μόνο αυτοί σου αξίζουν για παρέα σου.  Αντίο, Μαρία, από ένα γονιό που η δική του κόρη βρήκε τη δύναμη να αλλάξει».