Κι άργησε

Εχει μπει στο τρα­πέ­ζι –έστω και αργά- η θέ­σπι­ση αυ­στη­ρών όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων στη λει­τουρ­γία των βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων, η υπέρ­με­τρη αύ­ξη­ση των οποί­ων έχει οδη­γή­σει σε ένα ράλι δίχως φρένο στα ενοί­κια σε όλη τη χώρα, αλλά και να  μην μπο­ρούν να βρουν σπίτι σε νησιά εκ­παι­δευ­τι­κοί και για­τροί. Και να μην αρ­χί­σουν οι εύ­κο­λες γκρί­νιες. Γιατί η ρύθ­μι­ση δεν θα αφορά τον Ελ­λη­να ιδιο­κτή­τη που έχει και θέλει να εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται ένα άντε δύο σπί­τια, αλλά τις εται­ρί­ες που έχουν μπει ανε­ξέ­λεγ­κτες στον κλάδο και έχουν με­τα­τρέ­ψει ολό­κλη­ρες πε­ριο­χές και πο­λυ­κα­τοι­κί­ες σε ξε­νο­δο­χεία. Η πο­λι­τεία δεν πρέ­πει να πα­ρέμ­βει μόνο για να εξορ­θο­λο­γί­σει τη φο­ρο­λό­γη­ση αυτής της ανα­πτυσ­σό­με­νης μορ­φής εκ­με­τάλ­λευ­σης των ακι­νή­των. Πρέ­πει να ακο­λου­θή­σει και τα πα­ρα­δείγ­μα­τα άλλων ευ­ρω­παϊ­κών πό­λε­ων, που έχουν θέσει πε­ριο­ρι­σμούς προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τεύ­σουν τους κα­τοί­κους τους.