Ηλίας Τσέρκης: Τι προβλέπει η νομοθεσία για τα ιδιωτικα ιατρεία

Σε ανάρ­τη­ση του ο κ. Ηλίας Τσέρ­κης ανα­φέ­ρει τα εξής:

Με αφορ­μή τη συ­ζή­τη­ση που έχει ανα­πτυ­χθεί σχε­τι­κά με τα ιδιω­τι­κά ια­τρεία και τις ια­τρι­κές πρά­ξεις που δύ­να­νται να πραγ­μα­το­ποιού­νται σε αυτά, θεωρώ ότι πριν εξα­χθούν συ­μπε­ρά­σμα­τα πρέ­πει να επι­στρέ­ψου­με στο ισχύ­ον θε­σμι­κό πλαί­σί­σιο και να εξε­τά­σου­με συ­νο­λι­κά το ζή­τη­μα.

Κα­ταρ­χάς, τα τε­λευ­ταία χρό­νια πα­ρα­τη­ρεί­ται, ιδίως στα με­γά­λα αστι­κά κέ­ντρα, το φαι­νό­με­νο ιδιω­τι­κά ια­τρεία να αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται ή να προ­βάλ­λο­νται με όρους όπως «Clinic», δη­μιουρ­γώ­ντας ενί­ο­τε την εντύ­πω­ση μιας δια­φο­ρε­τι­κής ή ευ­ρύ­τε­ρης υγειο­νο­μι­κής δομής.

Το Π.Δ. 84/2001 κα­θο­ρί­ζει συ­γκε­κρι­μέ­νες μορ­φές ιδιω­τι­κών φο­ρέ­ων Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγεί­ας: ιδιω­τι­κά ια­τρεία και οδο­ντια­τρεία, ιδιω­τι­κά πο­λυ­ϊ­α­τρεία και πο­λυο­δο­ντια­τρεία, ιδιω­τι­κά δια­γνω­στι­κά ερ­γα­στή­ρια και ιδιω­τι­κά ερ­γα­στή­ρια φυ­σι­κής ια­τρι­κής και απο­κα­τά­στα­σης.

Μά­λι­στα, στο άρθρο 2 ορί­ζε­ται ρητά ότι το ιδιω­τι­κό ια­τρείο δεν δια­θέ­τει κλί­νες νο­ση­λεί­ας. Αντί­στοι­χα, το Π.Δ. 84/2001 θέτει συ­γκε­κρι­μέ­νους πε­ριο­ρι­σμούς ως προς την επω­νυ­μία των ιδιω­τι­κών φο­ρέ­ων Π.Φ.Υ.

Επο­μέ­νως, άλλο πράγ­μα είναι το ιδιω­τι­κό ια­τρείο και άλλο η ιδιω­τι­κή κλι­νι­κή. Η επι­λο­γή ενός ξε­νό­γλωσ­σου εμπο­ρι­κού όρου δεν μπο­ρεί από μόνη της να με­τα­βά­λει τη νο­μι­κή φύση και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις λει­τουρ­γί­ας ενός φορέα υγεί­ας.

Το ζή­τη­μα απο­κτά ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία όταν εξε­τά­ζε­ται υπό το πρί­σμα του Κώ­δι­κα Ια­τρι­κής Δε­ο­ντο­λο­γί­ας.

Το άρθρο 18 §2 του Ν. 3418/2005 ορί­ζει ότι το όνομα, η επω­νυ­μία ή ο τί­τλος που επι­λέ­γει ο ια­τρός για την ιστο­σε­λί­δα ή την ηλε­κτρο­νι­κή του διεύ­θυν­ση πρέ­πει να αντα­πο­κρί­νο­νται στις πραγ­μα­τι­κά πα­ρε­χό­με­νες υπη­ρε­σί­ες. Πα­ράλ­λη­λα, σύμ­φω­να με την §4 του ίδιου άρ­θρου, οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που πα­ρέ­χο­νται πρέ­πει να είναι ακρι­βείς, αντι­κει­με­νι­κές και κα­τα­νοη­τές και σε καμία πε­ρί­πτω­ση να μην οδη­γούν σε πα­ρα­πλά­νη­ση του κοι­νού.

Εξί­σου σαφές είναι το άρθρο 17 του Κώ­δι­κα Ια­τρι­κής Δε­ο­ντο­λο­γί­ας: η ενη­μέ­ρω­ση του κοι­νού από ια­τρούς πρέ­πει να στη­ρί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά σε απο­λύ­τως τεκ­μη­ριω­μέ­να και διε­θνώς πα­ρα­δε­δεγ­μέ­να στοι­χεία και δεν πρέ­πει να υπο­κρύ­πτει σκοπό δια­φή­μι­σης. Δεν επι­τρέ­πο­νται, επί­σης, δια­τυ­πώ­σεις που μπο­ρούν να προ­κα­λέ­σουν σύγ­χυ­ση ή πα­ρα­πλά­νη­ση του κοι­νού για θέ­μα­τα υγεί­ας.

Υπάρ­χει όμως και μία δεύ­τε­ρη, κατά τη γνώμη μου ακόμη ση­μα­ντι­κό­τε­ρη, διά­στα­ση.

Η συ­ζή­τη­ση δεν μπο­ρεί να πε­ριο­ρί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά στο ερώ­τη­μα εάν ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο μη­χά­νη­μα επι­τρέ­πε­ται να βρί­σκε­ται ή να χρη­σι­μο­ποιεί­ται σε ένα ιδιω­τι­κό ια­τρείο.

Πρέ­πει πα­ράλ­λη­λα να εξε­τά­ζε­ται ποια ακρι­βώς ια­τρι­κή πράξη πραγ­μα­το­ποιεί­ται, για ποια έν­δει­ξη, με ποιο προ­ϊ­όν ή τε­χνο­λο­γία, με ποια επι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση και κυ­ρί­ως με ποιους θε­ρα­πευ­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς προ­βάλ­λε­ται προς το κοινό.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή είναι η ανα­κοί­νω­ση του ΕΟΦ της 19ης Μαρ­τί­ου 2025 με τίτλο:

«Τα μη αδειο­δο­τη­μέ­να φάρ­μα­κα προηγ­μέ­νων θε­ρα­πειών (κυτ­τα­ρι­κές θε­ρα­πεί­ες & γο­νι­δια­κές θε­ρα­πεί­ες – ATMP) απο­τε­λούν σο­βα­ρό κίν­δυ­νο για τη δη­μό­σια υγεία».

Το ζή­τη­μα απο­κτά ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα όταν υπη­ρε­σί­ες που σχε­τί­ζο­νται με «ανα­γέν­νη­ση», «αντι­γή­ραν­ση», «ευ­ε­ξία» ή άλλες πα­ρεμ­φε­ρείς έν­νοιες συ­νο­δεύ­ο­νται από ευ­ρείς θε­ρα­πευ­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς.

Δια­τυ­πώ­σεις όπως “transformative power”, “groundbreaking approach”, “regenerate tissues” ή “enhance immunity”, ιδίως όταν συν­δυά­ζο­νται με ισχυ­ρι­σμούς αντι­με­τώ­πι­σης πολ­λών και δια­φο­ρε­τι­κών νο­ση­μά­των, δεν απο­τε­λούν απλώς ζή­τη­μα επι­κοι­νω­νια­κής ή εμπο­ρι­κής ορο­λο­γί­ας.

Αξί­ζουν αυ­το­τε­λή επι­στη­μο­νι­κή και δε­ο­ντο­λο­γι­κή αξιο­λό­γη­ση ως προς την τεκ­μη­ρί­ω­σή τους και ως προς το κατά πόσον μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν στον ασθε­νή προσ­δο­κί­ες που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στα δια­θέ­σι­μα επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να.

Συ­νε­πώς, δεν αρκεί να απα­ντή­σου­με μόνο στο ερώ­τη­μα «επι­τρέ­πε­ται το μη­χά­νη­μα;».

Οφεί­λου­με να εξε­τά­ζου­με συ­νο­λι­κά:

Ποιος είναι ο αδειο­δο­τη­μέ­νος φο­ρέ­ας; Ποια πράξη πραγ­μα­το­ποιεί; Με ποιον εξο­πλι­σμό ή θε­ρα­πευ­τι­κό προ­ϊ­όν; Για ποια έν­δει­ξη; Με ποια επι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση; Και, τέλος, με ποιον τρόπο πα­ρου­σιά­ζει και δια­φη­μί­ζει αυτή την πράξη στον ασθε­νή;

Γιατί η προ­στα­σία της δη­μό­σιας υγεί­ας δεν εξα­ντλεί­ται στην αδειο­δό­τη­ση ενός μη­χα­νή­μα­τος. Πε­ρι­λαμ­βά­νει και την επι­στη­μο­νι­κή εγκυ­ρό­τη­τα της πα­ρε­χό­με­νης ια­τρι­κής υπη­ρε­σί­ας, την ορθή ενη­μέ­ρω­ση του ασθε­νούς και την τή­ρη­ση των κα­νό­νων της Ια­τρι­κής Δε­ο­ντο­λο­γί­ας.