Πώς θα λειτουργεί ο «κουμπαράς» για παιδιά

Από το πώς θα επεν­δύ­ο­νται τα χρήματα και κυρίως από το επίπεδο κιν­δύ­νου που θα επι­λέ­γει κάθε οικο­γέ­νεια θα κριθεί εάν ο νέος επεν­δυ­τι­κός «κου­μπα­ράς» για τα παιδιά θα απο­δώ­σει στην ενη­λι­κί­ωσή τους περίπου 64.000 ευρώ, 77.000 ευρώ ή ακόμη και πάνω από 93.000 ευρώ.

Το επίσημο παρά­δειγμα του υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών απο­τυ­πώ­νει τη λογική του νέου προ­ϊ­ό­ντος, καθώς τα ποσά των 64.109, 77.062 και 93.173 ευρώ απο­τε­λούν υπο­θε­τικά σενάρια που βασί­ζο­νται σε ενδει­κτι­κές μέσες ετήσιες απο­δό­σεις 3%, 5% και 7%, αντι­στοί­χως. Το πραγ­μα­τικό κεφά­λαιο που θα βρει κάθε παιδί στα 18 του θα εξαρ­τη­θεί από τις απο­τα­μιεύ­σεις της οικο­γέ­νειας, τη συμβολή του Δημο­σίου και, κυρίως, από την απόδοση και τη δια­χεί­ριση της επέν­δυ­σης επί σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες.

Για ένα παιδί που γεν­νή­θηκε το 2026 και θα απο­κτή­σει επεν­δυ­τικό λογα­ρια­σμό το 2027, οι συνο­λι­κές κατα­βο­λές γονέων και Δημο­σίου έως το 2044 θα φτάσουν στις 49.304 ευρώ, εφόσον οι γονείς αξιο­ποιούν κάθε χρόνο πλήρως το εκά­στοτε ανώτατο ποσό – αρχικά των 1.200 ευρώ. Από αυτά, 24.652 ευρώ θα έχουν κατα­βά­λει οι γονείς και ίσο ποσό το κράτος. Με μέση ετήσια απόδοση 3% το τελικό κεφά­λαιο υπο­λο­γί­ζε­ται σε 64.109 ευρώ, με απόδοση 5% σε 77.062 ευρώ και με απόδοση 7% σε 93.173 ευρώ. Η από­σταση μεταξύ των πραγ­μα­τι­κών κατα­βο­λών και του τελικού ποσού ανα­δει­κνύει τον ρόλο που μπορεί να έχει η επεν­δυ­τική απόδοση σε βάθος 18ετίας, αλλά και το βασικό στοί­χημα του μέτρου.

Το νέο προϊόν δεν θα είναι ένας απλός απο­τα­μιευ­τι­κός λογα­ρια­σμός με προ­κα­θο­ρι­σμένο επι­τό­κιο, αλλά ένας μακρο­χρό­νιος επεν­δυ­τι­κός λογα­ρια­σμός, η τελική αξία του οποίου θα εξαρ­τά­ται από τις επι­λο­γές της οικο­γέ­νειας και την πορεία των αγορών. Σε κάθε περί­πτωση πρό­κει­ται για ενδει­κτικά σενάρια και όχι για εγγυ­η­μέ­νες απο­δό­σεις.

Δια­χει­ρι­στές κεφα­λαίων στους οποίους απευ­θύν­θηκε η «Κ» θεωρούν  ότι οι ενδει­κτι­κές απο­δό­σεις που χρη­σι­μο­ποιού­νται στα παρα­δείγ­ματα κινού­νται σε ρεα­λι­στικό εύρος για έναν τόσο μακρύ επεν­δυ­τικό ορί­ζο­ντα, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι κομ­βι­κός παρά­γο­ντας θα είναι η δια­χεί­ριση του κιν­δύ­νου. Η βασική λογική είναι ένα μοντέλο life cycle, στο οποίο η σύνθεση του χαρ­το­φυ­λα­κίου μετα­βάλ­λε­ται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού: μεγα­λύ­τερη έκθεση σε επεν­δύ­σεις υψη­λό­τε­ρης ανα­με­νό­με­νης από­δο­σης στα πρώτα χρόνια και στα­διακή μετα­φορά σε πιο συντη­ρη­τι­κές τοπο­θε­τή­σεις όσο πλη­σιά­ζει η ηλικία των 18 ετών.

«Μια μέση ονο­μα­στική απόδοση γύρω στο 5,5% σε βάθος 18ετούς επεν­δυ­τι­κής περιό­δου –περίπου 3,5% σε πραγ­μα­τι­κούς όρους εάν ο πλη­θω­ρι­σμός κινεί­ται κοντά στο 2%– απο­τε­λεί μια ρεα­λι­στική τάξη μεγέ­θους για ένα τέτοιο μακρο­χρό­νιο χαρ­το­φυ­λά­κιο», σημειώ­νουν. Ο μεγάλος χρο­νι­κός ορί­ζο­ντας επι­τρέ­πει στο χαρ­το­φυ­λά­κιο να ανα­λαμ­βά­νει μεγα­λύ­τερο κίνδυνο στα πρώτα χρόνια και να απορ­ροφά ευκο­λό­τερα τις βρα­χυ­χρό­νιες δια­κυ­μάν­σεις των αγορών, πριν μετα­κι­νη­θεί στα­διακά σε ασφα­λέ­στε­ρες τοπο­θε­τή­σεις όσο πλη­σιά­ζει η στιγμή της ρευ­στο­ποί­η­σης.

Καθο­ρι­στική θα είναι παράλ­ληλα η συγκρά­τηση του κόστους δια­χεί­ρι­σης. Σε ένα προϊόν διάρ­κειας 18 ετών, ακόμη και μικρές ετήσιες χρε­ώ­σεις λει­τουρ­γούν σωρευ­τικά και μπορούν να αφαι­ρέ­σουν σημα­ντικό τμήμα της τελικής από­δο­σης. Γι’ αυτό ο σχε­δια­σμός ενός απλού, δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νου και χαμηλού κόστους επεν­δυ­τι­κού προ­ϊ­ό­ντος θεω­ρεί­ται βασική προ­ϋ­πό­θεση για την επι­τυ­χία του εγχει­ρή­μα­τος.

Σε δηλώ­σεις του χθες ο υπουρ­γός Εθνικής Οικο­νο­μίας Κυριά­κος Πιερ­ρα­κά­κης χαρα­κτή­ρισε τον «κου­μπαρά» τρα­πε­ζικό προϊόν, διευ­κρι­νί­ζο­ντας όμως ότι η οικο­γέ­νεια θα έχει τη δυνα­τό­τητα να επι­λέ­γει το επίπεδο κιν­δύ­νου. Στην πράξη, η τράπεζα θα μπορεί να λει­τουρ­γεί ως δίκτυο διά­θε­σης, ενώ τη δια­χεί­ριση του επεν­δυ­τι­κού χαρ­το­φυ­λα­κίου θα ανα­λαμ­βά­νει ο πιστο­ποι­η­μέ­νος δια­χει­ρι­στής του προ­ϊ­ό­ντος, όπως μια ΑΕΔΑΚ ή ασφα­λι­στική εται­ρεία. Ο γονιός θα επι­λέ­γει εάν επι­θυ­μεί ένα πιο συντη­ρη­τικό χαρ­το­φυ­λά­κιο με χαμη­λό­τερη προσ­δο­κώ­μενη απόδοση ή εάν είναι δια­τε­θει­μέ­νος να απο­δε­χθεί μεγα­λύ­τε­ρες δια­κυ­μάν­σεις με στόχο υψη­λό­τερη απόδοση σε βάθος χρόνου.

Το ανώτατο ποσό που θα συνει­σφέ­ρει το Δημόσιο θα ανα­προ­σαρ­μό­ζε­ται κατά 10% ανά πεντα­ε­τία. Στο παρά­δειγμα του υπουρ­γείου, οι γονείς κατα­θέ­τουν έως 1.200 ευρώ ετησίως από το 2027 έως το 2031, έως 1.320 ευρώ από το 2032 έως το 2036, έως 1.452 ευρώ από το 2037 έως το 2041 και έως 1.597 ευρώ από το 2042 έως το 2044, με το κράτος να κατα­θέ­τει κάθε χρόνο ίσο ποσό.

Η φιλο­σο­φία του μέτρου βρί­σκε­ται πολύ κοντά στην πρόταση που είχε παρου­σιά­σει τον Μάιο το ΙΟΒΕ για τη δημιουρ­γία του Παι­δι­κού Απο­τα­μιευ­τι­κού Επεν­δυ­τι­κού Λογα­ρια­σμού, του λεγό­με­νου ΠΑΠΕΛ. Η μελέτη προ­βλέ­πει άνοιγμα λογα­ρια­σμού με τη γέννηση του παιδιού, προ­αι­ρε­τι­κές εισφο­ρές των γονέων, κρατική ενί­σχυση που συν­δέ­ε­ται με την απο­τα­μί­ευση και μακρο­χρό­νια επέν­δυση των χρη­μά­των έως την ενη­λι­κί­ωση. Το ΙΟΒΕ δίνει ιδιαί­τερη βαρύ­τητα στον τρόπο με τον οποίο θα κατα­σκευά­ζο­νται τα επεν­δυ­τικά προ­ϊ­ό­ντα. Προ­τεί­νει πιστο­ποι­η­μένα χαρ­το­φυ­λά­κια δια­φο­ρε­τι­κού επι­πέ­δου κιν­δύ­νου, επαρκή δια­σπορά των επεν­δύ­σεων και δυνα­τό­τητα επι­λο­γής μεταξύ προ­ϊ­ό­ντων χαμηλού, μεσαίου και υψηλού ρίσκου.

«Ο,τι βάζεις βάζω»

Ο υπουρ­γός επι­βε­βαί­ωσε επίσης ότι δεν θα υπάρ­χουν εισο­δη­μα­τικά κρι­τή­ρια. Ο κανόνας θα είναι «ό,τι βάζεις βάζω», μέχρι το εκά­στοτε ετήσιο πλαφόν. Πρό­κει­ται για ένα ισχυρό κίνητρο απο­τα­μί­ευ­σης, το οποίο όμως σημαί­νει ότι το ύψος της κρα­τι­κής ενί­σχυ­σης θα εξαρ­τά­ται από τη δυνα­τό­τητα κάθε οικο­γέ­νειας να απο­τα­μιεύει. Μια οικο­γέ­νεια που μπορεί να κατα­βάλ­λει ολό­κληρο το ποσό θα λαμ­βά­νει τη μέγιστη κρατική συμ­με­τοχή, ενώ μια οικο­γέ­νεια που θα κατα­βάλ­λει λιγό­τερα θα λαμ­βά­νει αντί­στοιχα μικρό­τερη ενί­σχυση.

Πηγή: moneyreview.gr