Στο Τριμελές Εφετείο η αίτηση του πολιτικού μηχανικού για την πληρωμή της ποινής του από τη φυλακή

Νέο κε­φά­λαιο ανοί­γει σε μία από τις πλέον πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νες υπο­θέ­σεις απά­της που απα­σχό­λη­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια τις δι­κα­στι­κές αί­θου­σες των Δω­δε­κα­νή­σων. Ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός που κα­τα­δι­κά­στη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Μάιο, δυ­νά­μει πρα­κτι­κού ποι­νι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης, σε ποινή 5 ετών, με­τα­τρα­πεί­σα σε χρη­μα­τι­κή, προ­σέ­φυ­γε στη δι­καιο­σύ­νη ζη­τώ­ντας να τρο­πο­ποι­η­θεί ο τρό­πος κα­τα­βο­λής του ποσού που οφεί­λει. Ο λόγος, όπως ο ίδιος επι­κα­λεί­ται, είναι πως βρί­σκε­ται πλέον έγκλει­στος σε δι­κα­στι­κές φυ­λα­κές, σε εκτέ­λε­ση εντάλ­μα­τος προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης που εκ­δό­θη­κε σε βάρος του στο πλαί­σιο άλλης, νε­ό­τε­ρης ποι­νι­κής υπό­θε­σης. Η αί­τη­σή του πρό­κει­ται να συ­ζη­τη­θεί ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επι κα­κουρ­γη­μά­των την 22α Σε­πτεμ­βρί­ου 2026.

Το πρα­κτι­κό ποι­νι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης συ­ντά­χθη­κε στις 5 Μαΐου 2026 ενώ­πιον της αρ­μό­διας αντει­σαγ­γε­λέ­ως Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, με πρω­το­βου­λία της υπε­ρά­σπι­σης, και επι­κυ­ρώ­θη­κε στη συ­νέ­χεια με από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Α΄ Βαθ­μού Δω­δε­κα­νή­σου. Με την από­φα­ση αυτή επι­βλή­θη­κε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο ποινή 5 ετών, η οποία με­τα­τρά­πη­κε σε χρη­μα­τι­κή προς 10 ευρώ ημε­ρη­σί­ως.

Πα­ράλ­λη­λα ορί­στη­κε προ­θε­σμία 2 ετών, ήτοι 24 μηνών, εντός της οποί­ας το συ­νο­λι­κό ποσό της με­τα­τρο­πής θα έπρε­πε να κα­τα­βλη­θεί σε ισό­πο­σες μη­νιαί­ες δό­σεις. Ο όρος αυτός, της τμη­μα­τι­κής και ανά μήνα κα­τα­βο­λής, είναι ακρι­βώς εκεί­νος που ο κα­τα­δι­κα­σθείς επι­διώ­κει τώρα να αρθεί.

Η επι­λο­γή της δια­δι­κα­σί­ας της ποι­νι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης είχε ήδη τότε ση­μα­το­δο­τή­σει το τέλος μιας πο­λυ­ε­τούς δι­κα­στι­κής δια­δρο­μής, καθώς η υπό­θε­ση εκ­κρε­μού­σε επί χρό­νια και είχε φθά­σει στο ακρο­α­τή­ριο με βαρύ πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα.

Μετά την κα­τα­δί­κη του και ενώ έτρε­χε η προ­θε­σμία των δό­σε­ων, ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος με νέα ποι­νι­κή δίωξη. Σε βάρος του εκ­δό­θη­κε από ανα­κρι­τι­κό τμήμα του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ένταλ­μα προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης για ξε­χω­ρι­στή δι­κο­γρα­φία, με απο­τέ­λε­σμα να οδη­γη­θεί σε δι­κα­στι­κές φυ­λα­κές, όπου και πα­ρα­μέ­νει έγκλει­στος μέχρι σή­με­ρα.

Στην αί­τη­ση που κα­τέ­θε­σε ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος του κ. Δήμος Μου­τά­φης ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, ο κα­τα­δι­κα­σθείς υπο­στη­ρί­ζει πως, εξαι­τί­ας της στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρί­ας του, τελεί σε πλήρη και αντι­κει­με­νι­κή αδυ­να­μία να κα­τα­βάλ­λει τις προ­βλε­πό­με­νες μη­νιαί­ες δό­σεις. Όπως ανα­φέ­ρει, ευ­ρι­σκό­με­νος στη φυ­λα­κή στε­ρεί­ται κάθε ει­σο­δή­μα­τος, ερ­γα­σί­ας και δυ­να­τό­τη­τας πο­ρι­σμού των ανα­γκαί­ων χρη­μά­των.

Ο ίδιος δια­τεί­νε­ται πά­ντως πως η αδυ­να­μία αυτή είναι προ­σω­ρι­νή και οφεί­λε­ται απο­κλει­στι­κά στον εγκλει­σμό του. Εκ­φρά­ζει μά­λι­στα τη βε­βαιό­τη­τα πως η απο­φυ­λά­κι­σή του θα επέλ­θει εντός της διε­τούς προ­θε­σμί­ας που είχε τα­χθεί για την εξό­φλη­ση και πως, μόλις βρε­θεί εκτός φυ­λα­κής, θα είναι σε θέση να κα­τα­βά­λει ολο­σχε­ρώς το σύ­νο­λο του οφει­λό­με­νου ποσού.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Η υπό­θε­ση που οδή­γη­σε στην κα­τα­δί­κη είχε συ­γκε­ντρώ­σει έντο­νο εν­δια­φέ­ρον τόσο λόγω του ύψους του αντι­κει­μέ­νου όσο και λόγω του πλή­θους των φε­ρό­με­νων ως πα­θό­ντων. Σύμ­φω­να με το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φε­ρό­ταν να είχε τε­λέ­σει και απο­πει­ρα­θεί να τε­λέ­σει, από κοι­νού και κατά μόνας, επι­μέ­ρους πρά­ξεις απά­της κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση σε βάρος 6 ημε­δα­πών, στο διά­στη­μα από τον Αύ­γου­στο του 2013 έως τις 18 Δε­κεμ­βρί­ου 2018.

Το όφε­λος που, κατά την κα­τη­γο­ρία, απο­κό­μι­σε προσ­διο­ρι­ζό­ταν στα 429.365,94 ευρώ. Επι­πλέ­ον, φε­ρό­ταν να επι­χεί­ρη­σε, χωρίς επι­τυ­χία, να απο­σπά­σει ακόμη 47.700 ευρώ, ποσό που ανέ­βα­σε το συ­νο­λι­κό αντι­κεί­με­νο της απο­δι­δό­με­νης εγκλη­μα­τι­κής δρά­σης στα 477.065,94 ευρώ.

Ιδιαί­τε­ρη απή­χη­ση είχε απο­κτή­σει μία από τις επι­μέ­ρους υπο­θέ­σεις, με μη­νύ­τρια ημε­δα­πή, χήρα, με ανα­πη­ρία σε πο­σο­στό 80%, η οποία φρό­ντι­ζε δύο παι­διά με προ­βλή­μα­τα υγεί­ας. Η ίδια υπο­στή­ρι­ζε πως ο κα­τη­γο­ρού­με­νος την είχε πεί­σει ότι υπήρ­χε αγο­ρα­στής για ακί­νη­το της ιδιο­κτη­σί­ας της, με προ­σφε­ρό­με­νο τί­μη­μα 550.000 ευρώ, πα­ρου­σιά­ζο­ντας τον υπο­τι­θέ­με­νο εν­δια­φε­ρό­με­νο ως πα­σί­γνω­στο ομο­γε­νή επι­χει­ρη­μα­τία.

Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, υπό την πίεση του υπο­τι­θέ­με­νου επι­κεί­με­νου συμ­βο­λαί­ου, κα­τέ­βα­λε στα­δια­κά ση­μα­ντι­κά χρη­μα­τι­κά ποσά αλλά και χρυ­σές λίρες. Στο με­τα­ξύ δε­χό­ταν τη­λε­φω­νή­μα­τα από δια­φο­ρε­τι­κά πρό­σω­πα, τα οποία εμ­φα­νί­ζο­νταν άλ­λο­τε ως υπάλ­λη­λοι του αρ­μό­διου υπουρ­γεί­ου, άλ­λο­τε ως ο ίδιος ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας και άλ­λο­τε ως συμ­βο­λαιο­γρά­φος αλ­λο­δα­πής κα­τα­γω­γής. Στην ίδια υπό­θε­ση, όπως δια­τει­νό­ταν η μη­νύ­τρια, με­θο­δεύ­τη­κε και η υπο­γρα­φή υπεύ­θυ­νης δή­λω­σης για άτοκο δά­νειο 28.000 ευρώ, βάσει της οποί­ας εκ­δό­θη­κε αρ­γό­τε­ρα σε βάρος της δια­τα­γή πλη­ρω­μής για 33.817,95 ευρώ.