Δίκη για ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος από αντλιοστάσιο λυμάτων στη Ρόδο

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου οδη­γεί­ται την Πα­ρα­σκευή 18 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, έπει­τα από δια­δο­χι­κές ανα­βο­λές, μια υπό­θε­ση που ξε­κί­νη­σε από ένα χει­ρό­γρα­φο ση­μεί­ω­μα προς την Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου και εξε­λί­χθη­κε σε ποι­νι­κή δίωξη για ρύ­παν­ση και υπο­βάθ­μι­ση του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται ένα αντλιο­στά­σιο λυ­μά­των στη θέση «Κα­ρυ­διά» της Δη­μο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Πα­στί­δας και οι συ­νέ­πειες που, σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, είχε η ελ­λι­πής συ­ντή­ρη­σή του για μια οι­κο­γέ­νεια που ζει δίπλα του.

Κα­τη­γο­ρού­με­νος είναι ο κ. Δη­μή­τριος Τσίκ­κης, ο οποί­ος διώ­κε­ται όχι ως ιδιώ­της αλλά με την ιδιό­τη­τα του πρώην προ­έ­δρου και νο­μί­μου εκ­προ­σώ­που της ΔΕΥΑΡ, της δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης που είναι αρ­μό­δια για τη συ­ντή­ρη­ση και τη σωστή λει­τουρ­γία των δι­κτύ­ων ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης εντός των ορίων του Δήμου Ρόδου.

Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο και η ιδιαί­τε­ρη νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται ως υπαί­τιος του ό,τι, σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σμέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα, πά­ντως από τις αρχές του 2020 έως τα τέλη του 2023, με πράξη που αντι­βαί­νει στις δια­τά­ξεις του Ν. 1650/1986 και των κα­νο­νι­στι­κών πρά­ξε­ων που εκ­δί­δο­νται κατ’ εξου­σιο­δό­τη­σή του, προ­κά­λε­σε με πρό­θε­ση ρύ­παν­ση και υπο­βάθ­μι­ση του πε­ρι­βάλ­λο­ντος στην πε­ριο­χή «Κα­ρυ­διά» της Πα­στί­δας. Το πε­ρι­βάλ­λον νο­εί­ται εδώ, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ως το σύ­νο­λο των φυ­σι­κών και αν­θρω­πο­γε­νών πα­ρα­γό­ντων που βρί­σκο­νται σε αλ­λη­λε­πί­δρα­ση και επη­ρε­ά­ζουν την οι­κο­λο­γι­κή ισορ­ρο­πία, την ποιό­τη­τα ζωής, την υγεία των κα­τοί­κων και τις αι­σθη­τι­κές αξίες.

Η κα­τη­γο­ρία εδρά­ζε­ται στην έν­νοια της ιδιαί­τε­ρης νο­μι­κής υπο­χρέ­ω­σης. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, ως πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, είχε κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο την ευ­θύ­νη για τη σωστή λει­τουρ­γία της Εγκα­τά­στα­σης Επε­ξερ­γα­σί­ας Λυ­μά­των της Πα­στί­δας και των συ­νο­δών υπο­δο­μών της. Στο πλαί­σιο αυτό, φέ­ρε­ται να μη με­ρί­μνη­σε ώστε να γί­νο­νται οι απα­ραί­τη­τες ερ­γα­σί­ες συ­ντή­ρη­σης και απο­κα­τά­στα­σης του αντλιο­στα­σί­ου λυ­μά­των που είναι εγκα­τε­στη­μέ­νο στη θέση «Κα­ρυ­διά», εντός ιδιο­κτη­σί­ας συ­νο­λι­κής επι­φά­νειας 2.180 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων που ανή­κει σε μια κά­τοι­κο του νη­σιού.

Το απο­τέ­λε­σμα, σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, ήταν λύ­μα­τα να ξε­χει­λί­ζουν ανά τακτά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα από το αντλιο­στά­σιο, είτε λόγω μη­χα­νο­λο­γι­κών προ­βλη­μά­των είτε λόγω δια­κο­πής ρεύ­μα­τος, και να δια­χέ­ο­νται εντός του ακι­νή­του, δη­μιουρ­γώ­ντας κίν­δυ­νο για την υγεία της ιδιο­κτή­τριας και των λοι­πών μελών της οι­κο­γέ­νειάς της. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο κάνει ει­δι­κή μνεία στην επι­βά­ρυν­ση των ήδη σο­βα­ρών και χρό­νιων προ­βλη­μά­των υγεί­ας του συ­ζύ­γου της, ο οποί­ος φέ­ρε­ται να έχει ανα­γνω­ρι­σμέ­νη ανα­πη­ρία υψη­λού πο­σο­στού.

Η λυ­μα­το­λά­σπη και ο πλα­στι­κός αγω­γός προς τον πο­τα­μό

Δύο ακόμη σκέλη συ­μπλη­ρώ­νουν την ει­κό­να που πε­ρι­γρά­φει η κα­τη­γο­ρού­σα αρχή. Το πρώτο αφορά στη λε­γό­με­νη «λυ­μα­το­λά­σπη» που, όπως ανα­φέ­ρε­ται, δη­μιουρ­γή­θη­κε δίπλα από την τσι­με­ντέ­νια βάση του αντλιο­στα­σί­ου και πα­ρέ­μει­νε στά­σι­μη για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα εντός του ακι­νή­του. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να πα­ρέ­λει­ψε να προ­βεί στη συλ­λο­γή και απο­μά­κρυν­σή της, με συ­νέ­πεια, κατά την κα­τη­γο­ρία, να δη­μιουρ­γη­θούν εντο­νό­τα­τα προ­βλή­μα­τα ανα­θυ­μιά­σε­ων και δυ­σο­σμί­ας και να προ­κύ­ψει εστία μό­λυν­σης της πε­ριο­χής, κα­θι­στώ­ντας την ατμό­σφαι­ρα πέριξ ιδιαί­τε­ρα απο­πνι­κτι­κή.

Το δεύ­τε­ρο σκέ­λος είναι ίσως το βα­ρύ­τε­ρο από πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή άποψη. Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, τα λύ­μα­τα του αντλιο­στα­σί­ου διο­χε­τεύ­ο­νταν, χωρίς καμία επε­ξερ­γα­σία, μέσω πλα­στι­κού αγω­γού σε πα­ρα­κεί­με­νο πο­τα­μό, δη­λα­δή με μη σύν­νο­μο και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά μη απο­δε­κτό τρόπο. Εξαι­τί­ας των ανω­τέ­ρω, όπως προ­κύ­πτει, προ­κλή­θη­κε ρύ­παν­ση και υπο­βάθ­μι­ση του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος της πε­ριο­χής, η οποία ήταν πολύ πι­θα­νό να είχε αρ­νη­τι­κές επι­πτώ­σεις στην οι­κο­λο­γι­κή ισορ­ρο­πία, στην ποιό­τη­τα ζωής και στην υγεία των κα­τοί­κων, ιδίως λόγω της δυ­σο­σμί­ας και της επι­κιν­δυ­νό­τη­τας των με­τα­φε­ρό­με­νων ανε­πε­ξέρ­γα­στων λυ­μά­των.