Η τεχνογνωσία της διάσπασης και η αγωνία του 30%

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης δεν μίλησε για «τεχνο­γνω­σία» επειδή του ξέφυγε. Μίλησε επειδή το Μαξίμου μέτρησε τι έπιασαν οι άνθρω­ποί του στις 17 περι­φέ­ρειες της Μακε­δο­νίας πριν τη ΔΕΘ και δεν άρεσε σε κανέναν. Μεσαία στελέχη που λοξο­κοι­τούν, πρώην βου­λευ­τές που ήδη έχουν δώσει τα χέρια, πυρήνες οργα­νω­μέ­νοι στη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των περι­φε­ρειών και ένας εν ενερ­γεία βου­λευ­τής, ο Μίλτος Χρυ­σο­μάλ­λης, που θεω­ρεί­ται χαμένος πριν καν ανα­κοι­νω­θεί κόμμα. Η επίθεση του πρω­θυ­πουρ­γού ήταν λοιπόν προ­λη­πτική, όχι απά­ντηση. Στόχος της δεν ήταν ο Αντώνης Σαμαράς αλλά όσοι σκέ­φτο­νται να τον ακο­λου­θή­σουν, και το μήνυμα προς αυτούς ήταν απλό: όποιος φύγει, δεν επι­στρέ­φει, και κυβερ­νη­τική σύμπραξη την επόμενη μέρα δεν θα υπάρξει. Η φράση «κανένα περι­θώ­ριο συνεν­νό­η­σης» είναι το πραγ­μα­τικό περιε­χό­μενο της ΔΕΘ, όχι τα 2,2 δισ.

Από την άλλη πλευρά, ο Σαμαράς παίζει το παι­χνίδι που ξέρει καλύ­τερα, την αναμονή. Καθυ­στε­ρεί την ίδρυση για να μη φθαρεί όπως η Καρυ­στια­νού, δια­λέ­γει μόνος του τα πεδία μάχης και αφήνει τον Μάριο Σαλμά να λέει στον ΑΝΤ1 ότι η ΝΔ είναι στο 22 με 23%. Η 29η Νοεμ­βρίου ως ημε­ρο­μη­νία, η μέρα που πήρε το κόμμα από τα χέρια της Ντόρας Μπα­κο­γιάννη το 2009, δείχνει ότι το εγχεί­ρημα έχει τόσο πολι­τικό όσο και προ­σω­πικό υπό­βα­θρο. Το ερώτημα που θέτει ο Κωστής Χατζη­δά­κης, αν υπάρχει κοι­νω­νικό ρεύμα γι’ αυτό το κόμμα, είναι το σωστό, αλλά η κυβέρ­νηση δεν συμπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν να πιστεύει ότι η απά­ντηση είναι όχι. Όταν βγαί­νουν ταυ­τό­χρονα Μπα­κο­γιάννη, Γεωρ­γιά­δης, Σδούκου, Μαρι­νά­κης, Κυρα­νά­κης, Χατζη­δά­κης και Θεο­δω­ρι­κά­κος για έναν άνθρωπο χωρίς κόμμα, η ανα­λο­γία μεταξύ απειλής και αντί­δρα­σης λέει από μόνη της την αλήθεια.

Η ΝΔ λέει ότι ο Σαμαράς δεν είναι ο βασικός αντί­πα­λος και ξοδεύει όλο της το πυρο­βο­λικό για να το απο­δεί­ξει.