Η σημαία στο Καστελλόριζο υψώνεται και από το Μαξίμου

Η επι­λο­γή του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη να βρε­θεί την Κυ­ρια­κή 13 Σε­πτεμ­βρί­ου στη Με­γί­στη, με τον Νι­κή­τα Κα­κλα­μά­νη, τον Θο­δω­ρή Λι­βά­νιο, τον Αρ­χη­γό ΓΕΕΘΑ Δη­μή­τρη Χούπη, τους 4 βου­λευ­τές Δω­δε­κα­νή­σου και τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, δεν είναι πρω­τό­κολ­λο. Είναι η πιο κα­θα­ρή απά­ντη­ση που μπο­ρεί να δώσει μια κυ­βέρ­νη­ση σε όσους, από το 1964 και το σχέ­διο Άτσε­σον μέχρι τα ση­με­ρι­νά χαρ­το­γρα­φι­κά παι­χνί­δια της Άγκυ­ρας, αντι­με­τω­πί­ζουν το νησί ως δια­πραγ­μα­τεύ­σι­μο. Όταν ο Πρω­θυ­πουρ­γός, ο Πρό­ε­δρος της Βου­λής και η στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία στέ­κο­νται μαζί μπρο­στά στο μνη­μείο της Δέ­σποι­νας Αχλα­διώ­τη, με πο­λε­μι­κό πλοίο αγκυ­ρο­βο­λη­μέ­νο στο λι­μά­νι, το μή­νυ­μα φτά­νει σε όλες τις πρω­τεύ­ου­σες που πρέ­πει να φτά­σει.

Το Κα­στελ­λό­ρι­ζο πλή­ρω­σε την ελευ­θε­ρία του με ξε­ρι­ζω­μό και ερεί­πια και έμει­νε για δε­κα­ε­τί­ες στο πε­ρι­θώ­ριο της εθνι­κής προ­σο­χής. Το ότι σή­με­ρα το 1ο Φε­στι­βάλ Κα­στελ­λο­ρί­ζου συ­μπί­πτει με την πα­ρου­σία ολό­κλη­ρης της πο­λι­τεια­κής ιε­ραρ­χί­ας, και ότι ο δή­μαρ­χος Νι­κό­λας Ασβέ­στης μιλά για νησί που δεν έχει ούτε δω­μά­τιο ελεύ­θε­ρο το τρι­ή­με­ρο, δεί­χνει ότι η ακρι­τι­κή Ελ­λά­δα έχει πάψει να είναι υπο­ση­μεί­ω­ση. Η κυ­βέρ­νη­ση δεν ανα­κά­λυ­ψε το νησί φέτος, το επι­σκέ­πτε­ται στα­θε­ρά από το 2019, και αυτή η συ­νέ­πεια με­τρά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο από οποια­δή­πο­τε δή­λω­ση.

Στα 2 μίλια από την τουρ­κι­κή ακτή, η πα­ρου­σία είναι πο­λι­τι­κή και η απου­σία θα ήταν ομο­λο­γία.