Η σημαία στο Καστελλόριζο υψώνεται και από το Μαξίμου

Η επιλογή του Κυριά­κου Μητσο­τάκη να βρεθεί την Κυριακή 13 Σεπτεμ­βρίου στη Μεγίστη, με τον Νικήτα Κακλα­μάνη, τον Θοδωρή Λιβάνιο, τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Δημήτρη Χούπη, τους 4 βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου και τον Γιώργο Χατζη­μάρκο, δεν είναι πρω­τό­κολλο. Είναι η πιο καθαρή απά­ντηση που μπορεί να δώσει μια κυβέρ­νηση σε όσους, από το 1964 και το σχέδιο Άτσεσον μέχρι τα σημε­ρινά χαρ­το­γρα­φικά παι­χνί­δια της Άγκυρας, αντι­με­τω­πί­ζουν το νησί ως δια­πραγ­μα­τεύ­σιμο. Όταν ο Πρω­θυ­πουρ­γός, ο Πρό­ε­δρος της Βουλής και η στρα­τιω­τική ηγεσία στέ­κο­νται μαζί μπροστά στο μνημείο της Δέσποι­νας Αχλα­διώτη, με πολε­μικό πλοίο αγκυ­ρο­βο­λη­μένο στο λιμάνι, το μήνυμα φτάνει σε όλες τις πρω­τεύ­ου­σες που πρέπει να φτάσει.

Το Καστελ­λό­ριζο πλήρωσε την ελευ­θε­ρία του με ξερι­ζωμό και ερείπια και έμεινε για δεκα­ε­τίες στο περι­θώ­ριο της εθνικής προ­σο­χής. Το ότι σήμερα το 1ο Φεστι­βάλ Καστελ­λο­ρί­ζου συμπί­πτει με την παρου­σία ολό­κλη­ρης της πολι­τεια­κής ιεραρ­χίας, και ότι ο δήμαρ­χος Νικόλας Ασβέ­στης μιλά για νησί που δεν έχει ούτε δωμάτιο ελεύ­θερο το τρι­ή­μερο, δείχνει ότι η ακρι­τική Ελλάδα έχει πάψει να είναι υπο­ση­μεί­ωση. Η κυβέρ­νηση δεν ανα­κά­λυψε το νησί φέτος, το επι­σκέ­πτε­ται σταθερά από το 2019, και αυτή η συνέ­πεια μετράει περισ­σό­τερο από οποια­δή­ποτε δήλωση.

Στα 2 μίλια από την τουρ­κική ακτή, η παρου­σία είναι πολι­τική και η απουσία θα ήταν ομο­λο­γία.