Τσίπρας, ΕΛ.ΑΣ., Κολιάδης: Έτσι εξηγούνται όλα

• Η άγνωστη προσπάθεια του σημερινού δημάρχου να κατέλθει υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ πριν καν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια, το βέτο που τον έκοψε υπέρ της κ. Χρύσας Καραγιάννη και το νήμα που συνδέει τη σημερινή πολεμική του κατά της κυβέρνησης, της Περιφέρειας και της Κεντροδεξιάς με το νέο κόμμα του κ. Αλέξη Τσίπρα που αναζωπύρωσε ένα σχέδιο εκπονημένο πολύ πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2023

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που τα κομμάτια ενός παζλ, σκόρπια επί χρόνια, κουμπώνουν ξαφνικά μεταξύ τους και η εικόνα που σχηματίζεται δεν αφήνει πλέον περιθώρια αμφιβολίας. Η περίπτωση του δημάρχου Ρόδου κ. Αλέξανδρου Κολιάδη είναι ακριβώς μια τέτοια στιγμή. Η συστηματική αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση, η μεθοδική υπονόμευση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, οι επιθέσεις σε υπουργούς και βουλευτές, η εχθρότητα προς τα μέσα ενημέρωσης που δεν ευθυγραμμίζονται με το αφήγημά του, η καλλιέργεια κλίματος διαρκούς αγανάκτησης κατά του κεντρικού κράτους, όλα όσα επί δύο και πλέον χρόνια παρουσιάζονταν ως αποσπασματικές εκρήξεις ενός δήθεν ανεξάρτητου αυτοδιοικητικού, αποκτούν εντελώς διαφορετική ανάγνωση όταν τοποθετηθούν στο σωστό χρονολογικό και πολιτικό υπόβαθρο. Και το υπόβαθρο αυτό δεν ξεκινά από τις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2023. Ξεκινά από μια πρόταση που του είχε γίνει από τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Αλέξη Τσίπρα, την εποχή που ο σημερινός δήμαρχος εμφανιζόταν ακόμη ως στέλεχος της παράταξης του κ. Αντώνη Καμπουράκη.
Η αφετηρία: Το κώλυμα, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και οι 33 ημέρες
Ο Alexandre Basile Κοliadis γεννήθηκε στο Saint Albans του Ηνωμένου Βασιλείου την 13η Οκτωβρίου 1975, από Έλληνα πατέρα και Ισπανίδα μητέρα, και μετά το Brexit της 31ης Ιανουαρίου 2020 παρέμεινε υπήκοος της Μεγάλης Βρετανίας, δηλαδή πολίτης τρίτης χώρας. Ο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων επιφυλάσσει το δικαίωμα εκλογής στους πολίτες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που σημαίνει ότι στην περίπτωσή του υφίστατο σαφές κώλυμα εκλογιμότητας και ασυμβίβαστο. Το γνώριζε και εντούτοις δεν ενήργησε εντός της ταχθείσης προθεσμίας για να το θεραπεύσει. Επί χρόνια το ζήτημα έμενε σε εκκρεμότητα, όσο ο ίδιος δραστηριοποιούνταν στο πλευρό του ανθρώπου που τον ανέδειξε πολιτικά.
Τι τον κινητοποίησε ξαφνικά στις αρχές του 2023; Σύμφωνα με πληροφορίες που ουδέποτε διαψεύστηκαν, του είχε γίνει πρόταση να συμπεριληφθεί στο βουλευτικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εθνικών εκλογών του Μαΐου 2023 και όφειλε να θεραπεύσει το κώλυμα. Και τότε οι διαδικασίες απέκτησαν φτερά. Το αίτημα υποβλήθηκε την 2α Μαρτίου 2023, η απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης Ιθαγένειας εκδόθηκε την 16η Μαρτίου 2023 και δημοσιεύθηκε την 24η Μαρτίου 2023 στο Φύλλο 1941 Τεύχος Β της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, ενώ την 4η Απριλίου 2023 εκδόθηκε το δελτίο ταυτότητας στο Αστυνομικό Τμήμα Ιαλυσού. Από την αίτηση μέχρι την ταυτότητα μεσολάβησαν 33 ημέρες, σε μια χώρα όπου αντίστοιχες υποθέσεις σέρνονται.

Το σχέδιο ωστόσο δεν τελεσφόρησε. Η νομαρχιακή επιτροπή του κόμματος έθεσε βέτο και επέλεξε τελικώς την κ. Χρύσα Καραγιάννη. Ο κ. Κολιάδης έμεινε εκτός ψηφοδελτίου, όχι όμως και εκτός σχεδιασμών. Λίγους μήνες αργότερα κατήλθε υποψήφιος δήμαρχος Ρόδου, απέναντι πλέον στον άνθρωπο που τον είχε αναδείξει, φορώντας το προσωπείο του υπερκομματικού και ανεξάρτητου.

Το προσωπείο του ανεξάρτητου και η ανοχή που δεν εξηγήθηκε ποτέ
«Εμείς δεν έχουμε σημαίες. Ούτε μπλε, ούτε πράσινη, ούτε κόκκινη. Με όλους τα έχουμε καλά». Η φράση αυτή, την οποία επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία, υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της δημόσιας εικόνας του, μαζί με την πάγια επωδό ότι δεν στηρίχθηκε στις εκλογές του 2023 από κανένα κόμμα. Στην πράξη όμως η εκλογή του στηρίχθηκε σε ένα παράδοξο κράμα. Στην ανοχή κομβικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που γύρισαν την πλάτη στον κ. Αντώνη Καμπουράκη, στη σιωπηρή στάση του ίδιου του κόμματος που άφησε ακάλυπτο τον εν ενεργεία δήμαρχο, και στη διακριτική αλλά σταθερή στήριξη του χώρου της Αριστεράς. Η «δημοκρατική» είχε επισημάνει εγκαίρως ότι ο κ. Κολιάδης είχε συγκεντρώσει γύρω του στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και φλέρταρε ολοένα και περισσότερο με το τοπικό ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό εκφραζόταν από τον κ. Βάιο Καλοπήτα και ότι στη Νέα Δημοκρατία υπήρχαν φωνές που προειδοποιούσαν πως τυχόν νίκη του με την ανοχή ή και στήριξή της θα οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε προσπάθεια να την καρπωθεί. Η προειδοποίηση αγνοήθηκε.
Η ανάθεση κομβικών θέσεων σε πρόσωπα προερχόμενα από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή της θητείας του δεν ήταν απλή ένδειξη. Ήταν η πρώτη έμπρακτη επιβεβαίωση ότι το «καμία σημαία» είχε στην πραγματικότητα πολύ συγκεκριμένο χρώμα. Η δεύτερη ήρθε από την πολεμική που εξαπέλυσε, μεθοδικά και κλιμακούμενα, εναντίον της κυβέρνησης και κάθε εκπροσώπου της κεντροδεξιάς στο νησί.
Τα πρώτα δείγματα γραφής: ΠΕΔ, τέλος ανθεκτικότητας και τα αιτήματα της Bora
Η αθέτηση συμφωνιών ως εργαλείο εμφανίστηκε από τους πρώτους μήνες, στις αρχαιρεσίες της ΚΕΔΕ και της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου τον Μάρτιο του 2024. Ο κ. Κολιάδης είχε δεσμευθεί δημοσίως, στην ορκωμοσία του περιφερειακού συμβουλίου στη Σύρο και σε συνεδρίαση του ΦΟΔΣΑ παρουσία όλων των δημάρχων, ότι δεν θα διεκδικήσει την προεδρία της ΠΕΔ και θα στηρίξει τον δήμαρχο Σύρου κ. Αλέξανδρο Αθανασίου, με γνώση μάλιστα του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών κ. Θεόδωρου Λιβάνιου. Η συμφωνία κυρίων ανατράπηκε στην κάλπη, όπου υπέβαλε υποψηφιότητα και εξελέγη πρόεδρος με 11 ψήφους έναντι 7, αποκαλύπτοντας ο ίδιος κεκλεισμένων των μικροφώνων το deal που είχε κάνει με φόντο το δάνειο του Δήμου Ρόδου. Η ενδοπεριφερειακή συνοχή βγήκε λαβωμένη και οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης ανατράπηκαν.
Ακολούθησε το σαμποτάζ στη διεκδίκηση του τέλους ανθεκτικότητας, όταν το περιφερειακό συμβούλιο είχε αποφασίσει ομόφωνα το σύνολο των πόρων να κατευθυνθεί, νομικά διασφαλισμένο ανά νησί, σε έργα των δήμων, και ο δήμαρχος, ενώ αρχικά συμφωνούσε, προώθησε στην κρίσιμη ψηφοφορία της ΠΕΔ εναλλακτική πρόταση που τορπίλισε τη διεκδίκηση, με τον κ. Γιώργο Χατζημάρκο να το περιγράφει δημοσίως με τη φράση «έρχεται αυτός, για τον οποίο έδωσες τον αγώνα και λέει κάτω τα χέρια». Στο ίδιο μοτίβο και το μπάχαλο με τα αιτήματα χρηματοδότησης μετά την Bora, ύψους 91.950.728,16 ευρώ, στα οποία συμπεριλήφθηκαν 2.000.000 ευρώ για τη διευθέτηση του Τριαντενού ποταμού, έργο ήδη δρομολογημένο με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση της Περιφέρειας, και 1.122.800 ευρώ για την απομάκρυνση της γέφυρας του Φαληρακίου, έργο που είχε ήδη υλοποιηθεί. Η προβληματική διεκδίκηση παρήγαγε πάντως το επιθυμητό πολιτικό προϊόν, το αφήγημα της κυβερνητικής αδιαφορίας και το ψευτοδίλημμα προς τους πολίτες, είστε με την κυβέρνηση ή με τη Ρόδο.

Η μεθοδική κλιμάκωση σε όλα τα μέτωπα
Η αναδρομή στα γεγονότα αποκαλύπτει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με εντυπωσιακή συνέπεια. Κάθε λίγους μήνες ανοίγει ένα νέο μέτωπο με την κεντρική εξουσία, πάντοτε με όρους σύγκρουσης και ποτέ θεσμικής συνεργασίας. Μετά την Bora, τελεσίγραφο με ημερομηνία την 15η Μαρτίου 2025 και προαναγγελία ότι διαφορετικά «θα κάνουμε αυτό που πρέπει», ανοιχτό ενδεχόμενο δυναμικών κινητοποιήσεων με εμπλοκή κοινωνικών φορέων και η δήλωση «δεν ξέρω αν θα ανοίξουμε το νησί», που έπληττε ευθέως τη διεθνή τουριστική εικόνα της Ρόδου. Ταυτόχρονα, δημόσιο «άδειασμα» των κυβερνητικών βουλευτών και κυρίως του κ. Γιάννη Παππά, που είχε προσφερθεί να συνδράμει, με την αποστροφή ότι «οι βουλευτές μπορεί να βγάζουν ανακοινώσεις, αλλά κάποιοι άλλοι εργάστηκαν πραγματικά», και αιχμές για τους κ.κ. Μάνο Κόνσολα και Μίκα Ιατρίδη, ενώ η πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Δωδεκανήσου κ. Έφη Χαραλαμποπούλου εισέπραξε το απαξιωτικό «ποια είναι η κυρία».
Ακολούθησαν το μέτωπο του μεταναστευτικού με τις καταγγελίες περί ανοργανωσιάς των Υπουργείων, το μέτωπο του ΦΠΑ με την απειλή προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και τη δηλωμένη απογοήτευση από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, το μέτωπο της αξιολόγησης των δημοτικών υπηρεσιών που χαρακτηρίστηκε «τέχνασμα της κυβέρνησης», η πάγια ρητορική περί «φτωχών συγγενών του κράτους» και «παρατημένων νησιών», ακόμη και η μετατροπή της αρτοκλασίας του Αγίου Φανουρίου σε ευκαιρία άτυπης πίεσης προς τους 4 κυβερνητικούς βουλευτές. Η κορύφωση ήρθε τον Ιούνιο του 2026 με την επίθεση στην υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη, με καταγγελίες περί «φίμωσης» και «απρέπειας» επειδή δεν του δόθηκε ο λόγος σε παράδοση 3 μνημείων που ήταν έργα αποκλειστικά του Υπουργείου Πολιτισμού και στα οποία ο Δήμος δεν είχε καμία ανάμειξη.

Ο μηχανισμός: η αριστερά υιοθετεί, ο δήμαρχος αποσύρεται, η φθορά μένει
Το επεισόδιο Μενδώνη αποκάλυψε σε πραγματικό χρόνο ολόκληρο τον μηχανισμό. Η καταγγελία υιοθετήθηκε σχεδόν ταυτόχρονα από το ΠΑΣΟΚ Νοτίων Δωδεκανήσων, τον βουλευτή κ. Γιώργο Νικητιάδη, τις Νομαρχιακές Επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ που μίλησαν για «μνημείο πολιτικής απρέπειας και αλαζονείας» και από την κ. Χρύσα Καραγιάννη, το ίδιο πρόσωπο που το 2023 είχε προτιμηθεί στη θέση του σημερινού δημάρχου. Η ταχύτητα, ο συντονισμός και η σχεδόν πανομοιότυπη επιχειρηματολογία δεν πέρασαν απαρατήρητα, λίγες μόλις ημέρες πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο νησί. Και όταν το υλικό εξάντλησε τη χρησιμότητά του, ο ίδιος δήμαρχος υποδέχθηκε τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη στο δημαρχείο την 13η Ιουνίου 2026 με χαμόγελα και θερμή χειραψία, αφήνοντας τις κομματικές οργανώσεις που είχαν ανέβει στο άρμα της αγανάκτησης να αναρωτιούνται αν βγήκαν δικαιωμένες ή απλώς αδειασμένες. Θύμωσε, φωτογραφήθηκε, ξεθύμωσε. Η οργή κράτησε λιγότερο από μια καλή ταινία, γιατί δεν ήταν οργή. Ήταν εργαλείο.

Το ύπουλο μέτωπο κατά της Περιφέρειας και ο ρόλος του κ. Βαγιανού
Ιδιαίτερη ανάλυση απαιτεί η τακτική απέναντι στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και τον κ. Γιώργο Χατζημάρκο, τον βασικό στόχο των μακροπρόθεσμων σχεδιασμών του δημάρχου. Εδώ η μέθοδος γίνεται πιο εκλεπτυσμένη, καθώς ο δήμαρχος δεν εμφανίζεται πάντοτε ο ίδιος στην πρώτη γραμμή. Τον ρόλο του πολιορκητικού κριού έχει αναλάβει ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρης Βαγιανός, με τον δήμαρχο να εμφανίζεται δήθεν να ανέχεται τις εξακοντιζόμενες αιχμές, κρατώντας τη δυνατότητα να αποστασιοποιείται όποτε το κόστος μεγαλώνει. Η επιλογή του προσώπου δεν στερείται σημειολογίας, καθώς η οικογένεια του κ. Βαγιανού διατηρεί παραδοσιακά δεσμούς με το γραφείο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάνου Κόνσολα. Η υπονόμευση της Περιφέρειας δεν εμφανίζεται έτσι να προέρχεται από τον χώρο της Αριστεράς αλλά να διαπερνά την ίδια την κεντροδεξιά, βαθαίνοντας τις ρωγμές της.
Το ίδιο μοτίβο εντοπίζεται στη στάση απέναντι στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, με όσα στηρίζουν την κυβέρνηση ή δεν ευθυγραμμίζονται με το δημοτικό αφήγημα να αντιμετωπίζονται ως εχθρικά, την ώρα που η παράταξη του δημάρχου βολιδοσκοπεί το πεδίο των τοπικών ΜΜΕ αναζητώντας τρόπους επένδυσης και επιρροής, ενώ εξετάστηκε ακόμη και το σενάριο δημοτικού ραδιοφώνου μέσω του αναπτυξιακού οργανισμού Κολοσσός 2047.
Η πιο πρόσφατη επιβεβαίωση: το βέτο Χαλκιά στο Δικαστικό Μέγαρο που δεσμεύθηκαν υπουργός και πρωθυπουργός
Αν κάποιος αναζητούσε την πιο φρέσκια και ταυτόχρονα την πιο εύγλωττη απόδειξη του μοτίβου, δεν θα χρειαζόταν να πάει μακριά. Θα του αρκούσε η υπόθεση του νέου Δικαστικού Μεγάρου Ρόδου. Στην ευρεία σύσκεψη της 11ης Μαΐου 2026 υπό τον υπουργό Δικαιοσύνης κ. Γιώργο Φλωρίδη, με τη συμμετοχή της Περιφέρειας, του Δικηγορικού Συλλόγου και όλων των συναρμόδιων φορέων, η δημοτική αρχή ήταν παρούσα διά του ίδιου του δημάρχου κ. Αλέξανδρου Κολιάδη και του αντιδημάρχου Πολεοδομικού Σχεδιασμού κ. Κώστα Χαλκιά προσωπικά. Εκεί ελήφθησαν 3 αλληλένδετες αποφάσεις, με κορυφαία την οριστική απόφαση κατασκευής νέου Δικαστικού Μεγάρου, με προκριθέντα χώρο το παλαιό Νοσοκομείο, και ο δήμαρχος δήλωσε μάλιστα ότι «η σημερινή συνάντηση σηματοδοτεί ότι επιτέλους κάποια πράγματα θα αρχίσουν να παίρνουν τον δρόμο τους» και ότι ο δήμος «θα κάνει ό,τι χρειαστεί». Ακολούθησε η δημόσια δέσμευση του ίδιου του πρωθυπουργού κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Ρόδο, που προσέδωσε στο εγχείρημα την ύψιστη δυνατή πολιτική κάλυψη.
Και τότε ενεργοποιήθηκε ο γνώριμος μηχανισμός. Από το βήμα του δημοτικού συμβουλίου, παρόντος του δημάρχου, ο οποίος ουδόλως διαφοροποιήθηκε, ο κ. Χαλκιάς έθεσε βέτο στη χωροθέτηση, επικαλούμενος τις θεσμοθετημένες χρήσεις υγείας, την ανάγκη Προεδρικού Διατάγματος, την έλλειψη οικοδομικής γραμμής και τον κίνδυνο απώλειας θέσεων στάθμευσης, και εξαπέλυσε την αιχμή ότι «όποιος έχει προτείνει αυτή τη λύση, προφανώς δεν έχει μελετήσει τα πολεοδομικά δεδομένα της περιοχής». Αιχμή που, εκ των πραγμάτων, στρέφεται κατά του Υπουργείου Δικαιοσύνης, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και της δέσμευσης του πρωθυπουργού. Η ίδια δημοτική αρχή που συναίνεσε τον Μάιο, τορπιλίζει τον Ιούλιο, χωρίς να έχει προτείνει ούτε έναν εναλλακτικό χώρο εντός του αστικού ιστού.
Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν πανηγυρικά την υπαναχώρηση. Ο αναπληρωτής περιφερειάρχης κ. Απόστολος Ασπράκης, μέλος και ο ίδιος της επιτροπής χωροθέτησης στην οποία μετείχε και ο κ. Χαλκιάς, αποκάλυψε στη «δημοκρατική» ότι ο αντιδήμαρχος ουδέποτε διατύπωσε αντίρρηση στο αρμόδιο όργανο, ούτε εγγράφως ούτε προφορικώς, ότι επί περισσότερο από ένα μήνα οι προσπάθειες συνάντησης μαζί του απέβαιναν άκαρπες και ότι δεν εμφανίστηκε ούτε στη σύσκεψη με τον περιφερειάρχη και τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου, παρότι προσκλήθηκε. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου, ο οποίος με ανακοίνωση εξέφρασε «εύλογο προβληματισμό» για την εμφάνιση ενστάσεων σε ζητήματα ήδη κριθέντα θεσμικά και πολιτικά, υπογράμμισε ότι η δημόσια συζήτηση δεν είναι θεμιτό «να μετατρέπεται σε εργαλείο δημιουργίας αμφιβολιών για αποφάσεις ειλημμένες» και υπενθύμισε ότι η Ρόδος έχει ήδη χάσει περισσότερα από 30 χρόνια από την ανακύκλωση ενστάσεων.
Το σχήμα είναι πανομοιότυπο με εκείνο της περίπτωσης Βαγιανού. Ο δήμαρχος συναινεί δημοσίως, εισπράττει τα οφέλη της συνεργασίας, και όταν το έργο σφραγίζεται με κυβερνητική και πρωθυπουργική δέσμευση, το βέτο έρχεται από στέλεχός του, με τον ίδιο να σιωπά και να κρατά ανοιχτή την πόρτα της αποστασιοποίησης.

Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, το μετέωρο διάστημα και η αναζωπύρωση μέσω της ΕΛ.ΑΣ.
Ένα κρίσιμο κεφάλαιο της διαδρομής αφορά την περίοδο της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κατακερματισμός του κόμματος μετά τις τελευταίες κινήσεις του κ. Αλέξη Τσίπρα και η σταδιακή αποσύνθεση του χώρου από τον οποίο ο κ. Κολιάδης είχε επιχειρήσει να πολιτευθεί, τον άφησαν εμφανώς μετέωρο. Το πολιτικό του σχέδιο προϋπέθετε μια ισχυρή κεντρική στέγη στον χώρο της Αριστεράς και η στέγη αυτή κατέρρεε, την ώρα που ο ίδιος αντιμετώπιζε δυσκολίες συγκράτησης του μετώπου που τον στήριξε και απώλεια της επικοινωνιακής υπεροχής που μέχρι πρόσφατα διέθετε.
Η εικόνα άλλαξε άρδην με την εμφάνιση του νέου κόμματος του κ. Τσίπρα, της ΕΛ.ΑΣ. Η επανεκκίνηση του πρώην πρωθυπουργού στην κεντρική πολιτική σκηνή, σύμφωνα με όσα μεταφέρονται από πρόσωπα που παρακολουθούν τις ζυμώσεις, αναζωπύρωσε το αρχικό σχέδιο και επανέφερε τον δήμαρχο Ρόδου στο κάδρο των σχεδιασμών του χώρου. Ο στόχος, όπως περιγράφεται, είναι πλέον διττός και σαφής. Αφενός η πλήρης απαξίωση και αποδόμηση της όποιας εικόνας σχέσης του κ. Κολιάδη με την κεντροδεξιά ενόψει των εκλογών, ώστε να καταστεί αξιοποιήσιμος από το νέο σχήμα ως εκφραστής του αντικυβερνητικού μετώπου στα Δωδεκάνησα. Αφετέρου η μεγιστοποίηση της φθοράς της Νέας Δημοκρατίας στον νομό, με κάθε νέο μέτωπο του δημάρχου να λειτουργεί ως προσθήκη στο διάχυτο κλίμα αγανάκτησης. Υπό αυτό το πρίσμα, η κορύφωση της πολεμικής του το τελευταίο διάστημα δεν είναι συγκυριακή. Συμπίπτει χρονικά με την ανασυγκρότηση του χώρου γύρω από τον κ. Τσίπρα και υπηρετεί την στόχευση του δημάρχου.
Το σχέδιο: αποσταθεροποίηση της Δεξιάς με τις ευλογίες της Αριστεράς
Όταν όλα τα παραπάνω τοποθετηθούν στη σειρά, η ανάγνωση που κερδίζει έδαφος στους πολιτικούς κύκλους του νησιού είναι μία. Δεν πρόκειται για σπασμωδικές αντιδράσεις ενός παρορμητικού αυτοδιοικητικού αλλά για συγκροτημένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της Δεξιάς στον νομό και μεθοδικής καλλιέργειας αγανάκτησης κατά της κυβέρνησης και των εκπροσώπων της ενόψει των εκλογών. Κάθε μέτωπο εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό. Η Bora καλλιεργεί την εικόνα του κράτους που εγκαταλείπει τη Ρόδο, ο ΦΠΑ του κράτους που την αδικεί, το μεταναστευτικό του κράτους που ανοργάνωτα τη φορτώνει, το επεισόδιο Μενδώνη του κράτους που την περιφρονεί. Το άθροισμα είναι ένα διάχυτο αντικυβερνητικό κλίμα, έτοιμο να μετουσιωθεί σε εκλογικό αποτέλεσμα όποτε στηθούν οι κάλπες.
Το σχέδιο εκτελείται με τις ευλογίες της Αριστεράς, που σπεύδει κάθε φορά να υιοθετήσει και να πολλαπλασιάσει τα αφηγήματα του δημάρχου, και με την ανοχή και τη βοήθεια νεοδημοκρατών και κεντροδεξιών παραγόντων που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να αντιληφθούν τον ρόλο που τους έχει ανατεθεί.
Πρόκειται για τα αθέλητα στηρίγματα ενός σχεδίου που στρέφεται εναντίον τους, με χαρακτηριστικότερη κατά πολλούς περίπτωση εκείνη του κ. Γιάννη Παππά, ο οποίος εξακολουθεί να προσφέρει θεσμική κάλυψη, δεσμεύσεις συμπαράστασης και συναντήσεις καλού κλίματος σε έναν δήμαρχο που τον έχει επανειλημμένως εκθέσει και «αδειάσει» δημοσίως, χωρίς ποτέ να εισπράξει πολιτικό αντάλλαγμα πέραν της επόμενης δημόσιας υποτίμησης.
Οι δύο διαδρομές διαφυγής και η επόμενη κάλπη
Την ίδια στιγμή ο ίδιος φροντίζει να διαλαλείται μέσω πρόθυμων μέσων ενημέρωσης ότι δέχεται πιέσεις από τον κ. Τσίπρα να είναι υποψήφιος. Η διαρροή εξυπηρετεί διπλό σκοπό, καθώς ανεβάζει το πολιτικό του ειδικό βάρος και συντηρεί ανοιχτή τη γέφυρα με τη νέα κεντρική στέγη της ΕΛ.ΑΣ. Το βέβαιο ωστόσο, σύμφωνα με όσους παρακολουθούν στενά τους σχεδιασμούς του, είναι ότι επιδιώκει πρωτίστως να παραμείνει στον Δήμο Ρόδου, όπου το νέο εκλογικό σύστημα του ενός γύρου με το όριο του 42% και την εναλλακτική ψήφο πριμοδοτεί όποιον συγκροτήσει εγκαίρως πολυσυλλεκτικό μέτωπο, διατηρώντας ανοιχτό το ενδεχόμενο, εφόσον πετύχει τη μέγιστη αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας στον νομό, να μεταπηδήσει στην Περιφέρεια. Εκεί όπου άλλωστε έχει προ πολλού δείξει τις προθέσεις του, με τη γνωστή αποστροφή περί των σκαλιών της Περιφέρειας που «θα τα ανέβουμε μία και καλή» και την αλληγορία περί του φρούτου που «σαπίζει, άστο μέχρι να πέσει».
Το παρασκήνιο μιας διαδρομής που εξηγείται πλέον πλήρως
Η ιστορία της ιθαγένειας του 2023 δεν είναι απλώς βιογραφικό στοιχείο. Είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει ολόκληρη τη μετέπειτα διαδρομή. Ένας φέρελπις της πολιτικής που μετείχε στην παράταξη Καμπουράκη ενώ διαπραγματευόταν θέση στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, που θεράπευσε το κώλυμα εκλογιμότητας σε 33 ημέρες για να προλάβει τις εθνικές κάλπες, που κόπηκε με βέτο υπέρ της κ. Καραγιάννη, που στράφηκε κατά του ανθρώπου που τον ανέδειξε και κατέκτησε τον δημαρχιακό θώκο με το κοστούμι του ανεξάρτητου, που στελέχωσε τη διοίκησή του με πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ, που αθέτησε κάθε συμφωνία με τη Νέα Δημοκρατία και μετέτρεψε κάθε τριβή με το κεντρικό κράτος σε πολιτικό πόλεμο, δεν μεταστράφηκε ξαφνικά το 2025 ή το 2026. Ακολουθούσε εξαρχής μια πορεία που έμεινε προσωρινά μετέωρη με τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και αναζωπυρώθηκε με τη γέννηση της ΕΛ.ΑΣ.
Τσίπρας, ΕΛ.ΑΣ, Κολιάδης. Μια πρόταση για βουλευτικό ψηφοδέλτιο, ένα βέτο που άλλαξε τον προορισμό αλλά όχι το σχέδιο, ένα κόμμα που διαλύθηκε και ένα νέο που το επανέφερε στη ζωή. Έτσι εξηγούνται όλα.

(Φωτο Κολιάδη-Τσίπρα με φωτορεαλιστική χρήση ΑΙ)