Γαϊδουράκια της Λίνδου: Νέα δεδομένα για τα συμπαθή τετράποδα και τους ονηλάτες

• Περιο­ρι­σμένο το ωράριο, αυστη­ρό­τερα τα μέτρα προ­στα­σίας και προ­σπά­θεια για έναν ενιαίο χώρο φιλο­ξε­νίας των ζώων • Λιγό­τε­ροι ονη­λά­τες, πεσμένη η ζήτηση, δηλώνει ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Ονη­λα­τών Λίνδου, Φίλιπ­πος Κολιάης

Στη Λίνδο, έναν από τους δημο­φι­λέ­στε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Ρόδου, τα γαϊ­δου­ρά­κια απο­τε­λούν εδώ και δεκα­ε­τίες ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της εικόνας του τόπου. Τα λεγό­μενα «ταξί της Λίνδου», που μετα­φέ­ρουν επι­σκέ­πτες στα ανη­φο­ρικά μονο­πά­τια προς την Ακρό­πολη, συν­δέ­θη­καν με την του­ρι­στική ανά­πτυξη του χωριού κι έγιναν για πολλούς επι­σκέ­πτες μια χαρα­κτη­ρι­στική εμπει­ρία της Ρόδου.

Τα τελευ­ταία χρόνια, ωστόσο, η δρα­στη­ριό­τητα αυτή βρέθηκε στο επί­κε­ντρο έντονης κρι­τι­κής. Εικόνες ζώων κατα­πο­νη­μέ­νων, εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων, αδύ­να­μων και βασα­νι­σμέ­νων που κυκλο­φό­ρη­σαν ευρέως στο δια­δί­κτυο και σε διεθνή μέσα ενη­μέ­ρω­σης, προ­κά­λε­σαν αντι­δρά­σεις και έφεραν στο προ­σκή­νιο το ζήτημα της ευζωίας των ζώων εργα­σίας. Ανά­λο­γες εικόνες επα­νέρ­χο­νται στην δημο­σιό­τητα από την Σαντο­ρίνη όπου τα συμπαθή τετρά­ποδα, υφί­στα­νται αδια­νό­ητη κακο­ποί­ηση.

Στην Λίνδο όμως, εν έτει 2026, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλ­λό­γου Ονη­λα­τών Λίνδου, κ. Φίλιππο Κολιάη, η κατά­σταση έχει αλλάξει σημα­ντικά. Οι ίδιοι οι ονη­λά­τες υπο­στη­ρί­ζουν ότι τα τελευ­ταία χρόνια έχουν εφαρ­μο­στεί αυστη­ρό­τε­ροι κανόνες, έχουν περιο­ρι­στεί τα ωράρια εργα­σίας και έχει δοθεί μεγα­λύ­τερη έμφαση στις συν­θή­κες κάτω από τις οποίες εργά­ζο­νται και ξεκου­ρά­ζο­νται τα ζώα.

Περίπου 20 ζώα εργά­ζο­νται καθη­με­ρινά

Ο κ. Κολιάης εξηγεί ότι ο αριθμός των ζώων που υπάρ­χουν συνο­λικά στη δρα­στη­ριό­τητα είναι μεγα­λύ­τε­ρος από εκείνον που εργά­ζε­ται καθη­με­ρινά: «Στην Λίνδο, ‘εργάζονται’ 28 γαϊ­δου­ρά­κια αλλά τώρα πλέον δου­λεύ­ουν μόνον 10 και εναλλάξ καθη­με­ρινά», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά, εξη­γώ­ντας ότι οι ονη­λά­τες εναλ­λάσ­σουν τα ζώα, ώστε να μην εργά­ζο­νται συνεχώς τα ίδια.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αριθμός των ονη­λα­τών ανέρ­χε­ται περίπου στους δέκα περι­γρά­φο­ντας μια δρα­στη­ριό­τητα που πλέον λει­τουρ­γεί με δια­φο­ρε­τι­κούς κανόνες σε σχέση με το παρελ­θόν.

Ιδιαί­τερη έμφαση δίδεται και στο ωράριο: «Τα γαϊ­δου­ρά­κια, εργά­ζο­νται από τις 9 το πρωί μέχρι τις 12 το μεση­μέρι επειδή αυξά­νε­ται η θερ­μο­κρα­σία και η ζέστη δημιουρ­γεί προ­βλή­ματα στις συν­θή­κες εργα­σίας τους. Αν δεν ξεπερ­νάει τους 35 βαθμούς, μπορεί να πάμε μέχρι τη μία, αλλά ποτέ παρα­πέρα» όπως ανα­φέ­ρει. Πρό­κει­ται, όπως εξηγεί, για δεδο­μένα που εφαρ­μό­ζο­νται τα τελευ­ταία χρόνια κι έχουν αλλάξει σημα­ντικά την καθη­με­ρι­νό­τητα των ζώων.

Το όριο των 65 κιλών και η ζυγαριά

Ένα από τα ζητή­ματα που απα­σχό­λη­σαν έντονα τη δημόσια συζή­τηση τα προη­γού­μενα χρόνια ήταν το βάρος των επι­βα­τών. Ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Ονη­λα­τών υπο­στη­ρί­ζει ότι πλέον υπάρχει συγκε­κρι­μένο όριο. «Το όριο που έχουμε βάλει, είναι τα 65 κιλά», ανα­φέ­ρει, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ότι το όριο αυτό απο­τε­λεί γενικό κανόνα και πως λαμ­βά­νε­ται υπόψη και η κατά­σταση κάθε ζώου ενώ υπάρχει και ζυγαριά για τους ανα­βά­τες.

Η αλλαγή αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, απο­τε­λεί μέρος μιας γενι­κό­τε­ρης προ­σπά­θειας να περιο­ρι­στούν τα προ­βλή­ματα που είχαν δημιουρ­γη­θεί στο παρελ­θόν.

«Είχαμε πολλά προ­βλή­ματα πριν λόγω των έντονων αντι­δρά­σεων από φιλο­ζω­ι­κές οργα­νώ­σεις που πήραν πολύ μεγάλη δημο­σιό­τητα διεθνώς, με θέμα την κακο­με­τα­χεί­ριση των ζώων στη Λίνδο. Οι ξένοι επι­σκέ­πτες μας, είναι πλέον πολύ ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι» -λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Κάμερες και έλεγχος

Παράλ­ληλα, ο Σύλ­λο­γος έχει προ­χω­ρή­σει σε μέτρα που, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο κ. Κολιάης, συμ­βάλ­λουν στον έλεγχο της δρα­στη­ριό­τη­τας. «Έχουμε και κάμερα στον χώρο, μπο­ρούμε να βλέ­πουμε αν γίνεται κάτι και να το ελέγ­χουμε», ανα­φέ­ρει.

Το ζήτημα της επο­πτείας, πάντως, δεν αφορά μόνο στη λει­τουρ­γία της δρα­στη­ριό­τη­τας αλλά και στους χώρους στους οποίους φιλο­ξε­νού­νται τα ζώα μετά την εργασία τους. Ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου εξηγεί ότι κάθε ονη­λά­της δια­θέ­τει τον δικό του χώρο, ενώ ο Σύλ­λο­γος επι­διώ­κει να υπάρξει μια πιο οργα­νω­μένη και ενιαία λύση. «Μετά τη δουλειά, μπορούν να έχουν ένα μόνιμο μέρος, ένα πάρκο (σαν φάρμα) για να ξεκου­ρά­ζο­νται. Εμάς σε πρώτη φάση θέλουμε να είναι κάπου όλα συγκε­ντρω­μένα, για να υπάρχει μια ευθύνη και ένας έλεγχος», τονίζει. Στο πλαίσιο αυτό, ο Σύλ­λο­γος βρί­σκε­ται σε συνερ­γα­σία με τον αρμόδιο αντι­δή­μαρχο κ. Νίκο Παυ­λα­κίδη, με στόχο να εξε­τα­στεί η δυνα­τό­τητα δημιουρ­γίας ενός ενιαίου χώρου στέ­γα­σης.

Η πρόταση αφορά στην δημιουρ­γία ενός χώρου, όπου τα ζώα θα μπορούν να συγκε­ντρώ­νο­νται μετά το τέλος της εργα­σίας τους και να δια­θέ­τουν τις απα­ραί­τη­τες υπο­δο­μές, όπως σκίαση και νερό. Όπως επι­ση­μαί­νει, ωστόσο, σήμερα οι συγκε­κρι­μέ­νες εγκα­τα­στά­σεις δεν απο­τε­λούν ευθύνη που μπορεί να ανα­λά­βει απο­κλει­στικά ο Σύλ­λο­γος, καθώς υπάρ­χουν και οι απαι­τή­σεις των αρμό­διων υπη­ρε­σιών.

Μικρό­τερη η ζήτηση

Η αλλαγή των συν­θη­κών δεν αφορά μόνο στην προ­στα­σία των ζώων. Έχει επη­ρε­ά­σει και την ίδια τη δρα­στη­ριό­τητα, καθώς, σύμφωνα με τον κ. Κολιάη, η ζήτηση έχει μειωθεί σε σχέση με το παρελ­θόν. Οι επι­σκέ­πτες έχουν πλέον περισ­σό­τε­ρες επι­λο­γές. Μπορούν είτε να κατευ­θυν­θούν προς την Ακρό­πολη είτε να επι­λέ­ξουν μια σύντομη βόλτα μέσα στη Λίνδο.

«Υπάρ­χουν πλέον πολλές επι­λο­γές. Ένα γαϊ­δου­ράκι μπορεί να ανέβει στην Ακρό­πολη, μπορεί να κάνει τον γύρο στην Λίνδο, μια δεκά­λε­πτη, δεκα­πε­ντά­λε­πτη βόλτα μέσα στο χωριό, που πλέον περισ­σό­τερο αυτό γίνεται», εξηγεί. Το κόστος απο­τε­λεί επίσης παρά­γο­ντα που επη­ρε­ά­ζει την επιλογή των του­ρι­στών. Ο κ. Κολιάης ανα­φέ­ρει ότι μια οικο­γέ­νεια που θέλει να επι­σκε­φθεί την Ακρό­πολη καλεί­ται να υπο­λο­γί­σει ένα σημα­ντικό συνο­λικό ποσό για την είσοδο και τις υπό­λοι­πες δαπάνες.

Από την παρά­δοση στην ανάγκη για νέους κανόνες

Η εικόνα των γαϊ­δου­ριών της Λίνδου έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία του τόπου. Για πολλά χρόνια, τα ζώα απο­τε­λού­σαν πρα­κτικό μέσο μετα­φο­ράς σε έναν οικισμό με στενούς δρόμους και από­το­μες ανη­φό­ρες. Με την ανά­πτυξη του του­ρι­σμού, η παρα­δο­σιακή αυτή χρήση μετα­τρά­πηκε σε του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα και τα «ταξί της Λίνδου» έγιναν γνωστά πολύ πέρα από τα όρια της Ρόδου.

Οι εικόνες που δημο­σιο­ποι­ή­θη­καν τα προη­γού­μενα χρόνια, όμως, έφεραν στο προ­σκή­νιο ένα κρίσιμο ερώτημα: πώς μπορεί μια παρά­δοση να συνε­χι­στεί χωρίς να επι­βα­ρύ­νε­ται η ευζωία των ζώων;

Η πλευρά των ονη­λα­τών υπο­στη­ρί­ζει ότι σήμερα τα δεδο­μένα είναι δια­φο­ρε­τικά. Μικρό­τερη διάρ­κεια εργα­σίας, εναλ­λαγή των ζώων, περιο­ρι­σμός του βάρους και μεγα­λύ­τερη επο­πτεία απο­τε­λούν, σύμφωνα με τον Σύλλογο, βασικές αλλαγές.

Το ζητού­μενο πλέον, όπως προ­κύ­πτει από τη συζή­τηση, είναι η ισορ­ρο­πία ανάμεσα στην παρά­δοση, την οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα και, κυρίως, την προ­στα­σία των ίδιων των ζώων. Για τη Λίνδο, τα γαϊ­δου­ρά­κια απο­τε­λούν κομμάτι της του­ρι­στι­κής της ταυ­τό­τη­τας. Το στοί­χημα είναι η εικόνα αυτή να μπορεί να συνε­χι­στεί με όρους που θα αντα­πο­κρί­νο­νται στις σύγ­χρο­νες απαι­τή­σεις για την ευζωία και την υπεύ­θυνη μετα­χεί­ριση των ζώων.