Η Δικαία επέστρεψε σε γνώριμα μονοπάτια και ο Αταβύρος δεν έμεινε χωρίς φωνή

Στον Δήμο Ρόδου η εβδο­μά­δα ξε­κί­νη­σε με μια ορ­κω­μο­σία που είχε πε­ρισ­σό­τε­ρο άρωμα χω­ριού παρά δη­μαρ­χεί­ου. Η Δι­καία Μαυ­ρου­δά­κη, πρώην αντι­δή­μαρ­χος του πα­λιού Δήμου Ατα­βύ­ρου, πήρε τη θέση του Κων­στα­ντί­νου Με­νε­γά­κη και ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης, αντί για τυ­πι­κές ευχές, θυ­μή­θη­κε ότι συ­νερ­γα­ζό­ταν με τον πα­τέ­ρα της πριν από 30 χρό­νια. Η ίδια το πήρε αλ­λιώς, δή­λω­σε ότι έχει ξα­να­πε­ρά­σει από αυτά τα μο­νο­πά­τια και πρό­σθε­σε με αφο­πλι­στι­κή ει­λι­κρί­νεια ότι «αυτό που μας κά­να­νε, μας κά­να­νε έναν δήμο» και είναι πολύ δύ­σκο­λο να διοι­κη­θεί. Δεν είναι κάθε μέρα που ένας νέος σύμ­βου­λος πε­ρι­γρά­φει τον Καλ­λι­κρά­τη σαν κάτι που «μας έκα­ναν».

Η απο­χώ­ρη­ση του κ. Με­νε­γά­κη είχε βέ­βαια πε­ρισ­σό­τε­ρες σε­λί­δες από την ορ­κω­μο­σία και 2 υστε­ρό­γρα­φα, ένα για συγ­γνώ­μη προς τους πο­λί­τες και ένα για ευχές στους συ­να­δέλ­φους. Η ιστο­ρία, που ο ίδιος κά­λε­σε να κρί­νει όλους, μάλ­λον θα αρ­γή­σει, το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο όμως έχει ήδη τη νέα του σύμ­βου­λο και ο Ατα­βύ­ρος έναν άν­θρω­πο που γνω­ρί­ζει τους προ­έ­δρους των κοι­νο­τή­των με το μικρό τους όνομα.

Στη Ρόδο οι θέ­σεις αλ­λά­ζουν χέρια, τα χωριά όμως θέ­λουν πάντα κά­ποιον που ξέρει τον δρόμο.