Τα 12 μίλια δεν είναι δήλωση, είναι απόφαση που εκκρεμεί

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε από τη Θεσσαλονίκη αυτό που η ελληνική διπλωματία επαναλαμβάνει επί δεκαετίες: μία διαφορά με την Τουρκία, αναφαίρετο δικαίωμα στα 12 ναυτικά μίλια, καμία συζήτηση για αποστρατιωτικοποιήσεις και γαλάζιες πατρίδες. Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στο τι είπε αλλά στο πότε το είπε. Το TÜBİTAK MARMARA πλέει από την 1 Σεπτεμβρίου ανάμεσα στη Ρόδο και το Καστελλόριζο με NAVTEX που λήγει στις 15 του μήνα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε να σταματήσει ο εξοπλισμός των νησιών 2 μέρες μετά την υπογραφή της «Ασπίδας του Αχιλλέα» και η ρηματική διακοίνωση για το Αιγαίο επιδόθηκε την ίδια ημέρα. Τρεις κινήσεις σε 48 ώρες δεν είναι σύμπτωση, είναι μήνυμα ότι η Άγκυρα δοκιμάζει πού ακριβώς βρίσκεται το όριο της Αθήνας.

Η απάντηση του A Haber με το ερώτημα αν η Ελλάδα κηρύσσει πόλεμο δεν αξίζει το βάρος που της δίνεται, ένας βουλευτής του ΑΚΡ σε τηλεοπτικό πάνελ δεν είναι κυβερνητική θέση. Αξίζει όμως προσοχής το γεγονός ότι το casus belli του 1995 επανέρχεται κάθε φορά που η Αθήνα υπενθυμίζει το δικαίωμά της, χωρίς ποτέ να ασκείται. Το πραγματικό ερώτημα για τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα δεν είναι αν ο πρωθυπουργός έχει δίκιο, το έχει, αλλά τι σημαίνει στην πράξη το «όποτε και όπως κρίνει» για μια θάλασσα όπου το ερευνητικό της απέναντι πλευράς παραμένει ακόμη εκεί.

Το δικαίωμα που ασκείται μόνο ρητορικά γίνεται με τον καιρό δικαίωμα που ο άλλος αμφισβητεί ελεύθερα.