Τα 12 μίλια δεν είναι δήλωση, είναι απόφαση που εκκρεμεί

Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης είπε από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη αυτό που η ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία επα­να­λαμ­βά­νει επί δε­κα­ε­τί­ες: μία δια­φο­ρά με την Τουρ­κία, ανα­φαί­ρε­το δι­καί­ω­μα στα 12 ναυ­τι­κά μίλια, καμία συ­ζή­τη­ση για απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και γα­λά­ζιες πα­τρί­δες. Η ουσία όμως δεν βρί­σκε­ται στο τι είπε αλλά στο πότε το είπε. Το TÜBİTAK MARMARA πλέει από την 1 Σε­πτεμ­βρί­ου ανά­με­σα στη Ρόδο και το Κα­στελ­λό­ρι­ζο με NAVTEX που λήγει στις 15 του μήνα, ο Ρε­τζέπ Ταγίπ Ερ­ντο­γάν ζή­τη­σε να στα­μα­τή­σει ο εξο­πλι­σμός των νη­σιών 2 μέρες μετά την υπο­γρα­φή της «Ασπί­δας του Αχιλ­λέα» και η ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση για το Αι­γαίο επι­δό­θη­κε την ίδια ημέρα. Τρεις κι­νή­σεις σε 48 ώρες δεν είναι σύμ­πτω­ση, είναι μή­νυ­μα ότι η Άγκυ­ρα δο­κι­μά­ζει πού ακρι­βώς βρί­σκε­ται το όριο της Αθή­νας.

Η απά­ντη­ση του A Haber με το ερώ­τη­μα αν η Ελ­λά­δα κη­ρύσ­σει πό­λε­μο δεν αξί­ζει το βάρος που της δί­νε­ται, ένας βου­λευ­τής του ΑΚΡ σε τη­λε­ο­πτι­κό πάνελ δεν είναι κυ­βερ­νη­τι­κή θέση. Αξί­ζει όμως προ­σο­χής το γε­γο­νός ότι το casus belli του 1995 επα­νέρ­χε­ται κάθε φορά που η Αθήνα υπεν­θυ­μί­ζει το δι­καί­ω­μά της, χωρίς ποτέ να ασκεί­ται. Το πραγ­μα­τι­κό ερώ­τη­μα για τη Ρόδο και τα Δω­δε­κά­νη­σα δεν είναι αν ο πρω­θυ­πουρ­γός έχει δίκιο, το έχει, αλλά τι ση­μαί­νει στην πράξη το «όποτε και όπως κρί­νει» για μια θά­λασ­σα όπου το ερευ­νη­τι­κό της απέ­να­ντι πλευ­ράς πα­ρα­μέ­νει ακόμη εκεί.

Το δι­καί­ω­μα που ασκεί­ται μόνο ρη­το­ρι­κά γί­νε­ται με τον καιρό δι­καί­ω­μα που ο άλλος αμ­φι­σβη­τεί ελεύ­θε­ρα.