Ακυρώθηκε οριστικά διαταγή πληρωμής άνω του μισού εκατομμυρίου ευρώ λόγω τυπικής παράλειψης στα τραπεζικά αποσπάσματα

Ορι­στικό τέλος μπαίνει σε μια πολυετή δικα­στική διαμάχη για διαταγή πλη­ρω­μής ύψους 517.235,43 ευρώ, την οποία είχε επι­διώ­ξει πιστώ­τρια τράπεζα σε βάρος ξενο­δο­χεια­κής εται­ρίας και δύο φυσικών προ­σώ­πων.

Το Εφετείο, με απόφαση που δημο­σιεύ­θηκε στις 10 Ιουνίου 2026, απέρ­ριψε την έφεση της τρα­πε­ζι­κής εται­ρίας και της εται­ρίας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων που είχε ανα­λά­βει τον χει­ρι­σμό του χαρ­το­φυ­λα­κίου, αφή­νο­ντας στο ακέραιο την πρω­τό­δικη κρίση που είχε ακυ­ρώ­σει τον εκτε­λε­στό τίτλο. Την υπόθεση για την πλευρά των οφει­λε­τών κέρδισε η δικη­γό­ρος Έλλη Βελιάδη.

Η διαταγή πλη­ρω­μής είχε εκδοθεί το 2017 από δικαστή Πρω­το­δι­κείου, ύστερα από αίτηση της τρά­πε­ζας, και αφο­ρούσε οφειλή που προ­έ­κυ­πτε από σύμβαση πίστω­σης με ανοικτό αλλη­λό­χρεο λογα­ρια­σμό η οποία είχε καταρ­τι­στεί το 2000. Με τον τίτλο αυτό, οι καθ’ ων δια­τά­χθη­καν να κατα­βά­λουν, ευθυ­νό­με­νοι εις ολό­κλη­ρον, το ποσό των 517.235,43 ευρώ, εντόκως. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», για τη στήριξη της αίτησης είχαν προ­σκο­μι­στεί απο­σπά­σματα τριών δανεια­κών λογα­ρια­σμών, στα οποία απο­τυ­πω­νό­ταν η κίνηση του λογα­ρια­σμού καθ’ όλη την κρίσιμη περίοδο λει­τουρ­γίας της σύμ­βα­σης. Οι οφει­λέ­τες αντέ­δρα­σαν δικα­στικά, ασκώ­ντας ανακοπή και, στη συνέ­χεια, πρό­σθε­τους λόγους, ζητώ­ντας την ακύρωση του τίτλου. Η υπόθεση, μετά από μια αρχική παρα­πο­μπή λόγω αρμο­διό­τη­τας, εκδι­κά­στηκε από το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο, το οποίο με την απόφασή του δέχθηκε τον τέταρτο λόγο της ανα­κο­πής και ακύρωσε τη διαταγή πλη­ρω­μής.

Το επίμαχο στοι­χείο εντο­πί­στηκε σε ένα μόνο από τα τρία απο­σπά­σματα. Όπως προ­έ­κυψε, στα δύο απο­σπά­σματα η γνη­σιό­τητα της εκτύ­πω­σης βεβαιω­νό­ταν κανο­νικά από αρμόδιο υπάλ­ληλο της τρά­πε­ζας. Στο τρίτο, ωστόσο, δεν υπήρχε αντί­στοιχη βεβαί­ωση, παρά μόνο επι­κύ­ρωση από τον πλη­ρε­ξού­σιο δικη­γόρο που είχε κατα­θέ­σει την αίτηση. Η διά­κριση αυτή απο­δεί­χθηκε καθο­ρι­στική. Κατά πάγια νομο­λο­γία, η εκτύ­πωση απο­σπά­σμα­τος από τα μηχα­νο­γρα­φικά τηρού­μενα εμπο­ρικά βιβλία μιας τρά­πε­ζας αποκτά απο­δει­κτική δύναμη και ισχύ πρω­το­τύ­που μόνο εφόσον φέρει βεβαί­ωση γνη­σιό­τη­τας από τον υπάλ­ληλο που πραγ­μα­το­ποί­ησε την εκτύ­πωση. Η απλή επι­κύ­ρωση από δικη­γόρο, αν και επι­τρε­πτή για τα φωτο­τυ­πικά αντί­γραφα, δεν ανα­πλη­ρώ­νει την έλλειψη αυτή. Επι­πλέον, όπως δια­πι­στώ­θηκε, ο σχε­τι­κός όρος της ίδιας της δανεια­κής σύμ­βα­σης προ­έ­βλεπε ρητά ότι τα απο­σπά­σματα έχουν ισχύ πρω­το­τύ­που εγγρά­φου μόνο όταν η γνη­σιό­τητα της εκτύ­πω­σης βεβαιώ­νε­ται από τον αρμόδιο τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο.

Με δεδο­μένη αυτή την παρά­λειψη, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι έλειπε μια ουσιώ­δης δια­δι­κα­στική προ­ϋ­πό­θεση για την έκδοση του τίτλου. Η ακύρωση, όπως σημειώ­νε­ται, απαγ­γέλ­λε­ται λόγω δια­δι­κα­στι­κού απα­ρα­δέ­κτου, ανε­ξάρ­τητα από το αν η απαί­τηση υφί­στα­ται ή μπορεί να απο­δει­χθεί με άλλα μέσα. Δεν παρά­γε­ται δηλαδή δεδι­κα­σμένο ως προς την ύπαρξη της οφειλής, καθώς το ζήτημα αυτό δεν κρίθηκε επί της ουσίας. Καθο­ρι­στικό στοι­χείο του ιστο­ρι­κού απο­τέ­λεσε και το γεγονός ότι η ίδια αδυ­να­μία είχε ήδη εντο­πι­στεί νωρί­τερα. Σύμφωνα με τα στοι­χεία, παρεμ­φε­ρής αίτηση για έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής, που είχε υπο­βλη­θεί τον Οκτώ­βριο του 2017, είχε απορ­ρι­φθεί ακριβώς λόγω της έλλει­ψης βεβαί­ω­σης γνη­σιό­τη­τας των απο­σπα­σμά­των από αρμόδιο υπάλ­ληλο. Η μετα­γε­νέ­στερη αίτηση, στην οποία στη­ρί­χθηκε ο τίτλος που τελικά ακυ­ρώ­θηκε, δεν κάλυψε αυτό το κενό, κάτι που οδήγησε στην ίδια κατά­ληξη. Στην έφεσή τους, η τράπεζα και η εταιρία δια­χεί­ρι­σης υπο­στή­ρι­ξαν ότι το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο εσφαλ­μένα δέχθηκε την έλλειψη της βεβαί­ω­σης. Προ­έ­βα­λαν, επίσης, και δεύτερο λόγο, σχετικό με τον τρόπο που είχε αντι­με­τω­πι­στεί η πρό­σθετη παρέμ­βαση της εται­ρίας δια­χεί­ρι­σης. Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε και τα δύο σκέλη. Έκρινε ότι η πρω­τό­δικη απόφαση ερμή­νευσε και εφάρ­μοσε ορθά τον νόμο ως προς το ζήτημα της βεβαί­ω­σης, ενώ ως προς το δεύτερο σημείο επι­σή­μανε ότι η συγκε­κρι­μένη παρέμ­βαση δεν εισή­γαγε αυτο­τε­λές αίτημα, αλλά απλώς διεύ­ρυνε τα όρια της εκκρε­μούς δια­δι­κα­σίας.

Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι ότι η τρα­πε­ζική εταιρία δικά­στηκε ερήμην στο δεύτερο βαθμό, καθώς, αν και εκπρο­σω­πή­θηκε, δεν κατέ­θεσε προ­τά­σεις επί της έδρας. Η συζή­τηση, ωστόσο, προ­χώ­ρησε κανο­νικά, καθόσον θεω­ρή­θηκε ότι αντι­προ­σω­πευό­ταν από την εταιρία δια­χεί­ρι­σης, με την οποία συν­δέ­ε­ται με δεσμό ανα­γκα­στι­κής ομο­δι­κίας.

Με την απόρ­ριψη της έφεσης, η ακύρωση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής καθί­στα­ται ορι­στική.