Η δυτική Ρόδος έμεινε χωρίς ταχυδρομείο και χωρίς απαντήσεις

Το κλεί­σιμο του κατα­στή­μα­τος των ΕΛΤΑ στην Ιαλυσό δεν είναι μια απλή διοι­κη­τική ανα­διά­ταξη. Είναι η αφαί­ρεση μιας βασικής δημό­σιας υπη­ρε­σίας από έναν από τους μεγα­λύ­τε­ρους οικι­στι­κούς και του­ρι­στι­κούς πυρήνες του νησιού, με τρόπο που προ­σβάλ­λει και την τοπική κοι­νω­νία και τους ίδιους τους εργα­ζό­με­νους. Όταν ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Εργα­ζο­μέ­νων ΕΛΤΑ Δωδε­κα­νή­σου Χάρης Μιχαη­λί­δης λέει ότι το προ­σω­πικό έμαθε την απόφαση από εσω­τε­ρι­κές πηγές και όχι από επίσημη ενη­μέ­ρωση, η συζή­τηση παύει να αφορά το λει­τουρ­γικό κόστος και μετα­το­πί­ζε­ται στον τρόπο που η διοί­κηση αντι­λαμ­βά­νε­ται τον διάλογο. Το σχέδιο των μαζικών λου­κέ­των που πάγωσε πριν από έναν χρόνο λόγω αντι­δρά­σεων δεν εγκα­τα­λεί­φθηκε, απλώς άλλαξε ταχύ­τητα και εφαρ­μό­ζε­ται πλέον σιωπηλά, κατά­στημα το κατά­στημα, με το Αφάντου να ανα­φέ­ρε­ται ήδη ως ο επό­με­νος πιθανός σταθμός.

Το πιο ανη­συ­χη­τικό είναι ότι υπήρχαν εναλ­λα­κτι­κές στο τραπέζι. Οι εργα­ζό­με­νοι είχαν προ­τεί­νει αξιο­ποί­ηση ανεκ­με­τάλ­λευ­του κτηρίου που ήδη πλη­ρώ­νουν τα ΕΛΤΑ, μετα­στέ­γαση με χαμη­λό­τερο κόστος και ευέ­λι­κτο πλαίσιο για πρα­κτο­ρεία στα χωριά. Καμία δεν εισα­κού­στηκε. Αντ’ αυτού, οι ηλι­κιω­μέ­νοι και οι κάτοι­κοι της δυτικής πλευράς καλού­νται τώρα να κατε­βαί­νουν στο Μαντράκι για ένα συστη­μένο, σε ένα κεντρικό κατά­στημα με πολύ­ω­ρες ανα­μο­νές και μόνιμο κυκλο­φο­ριακό χάος.

Η νησιω­τι­κό­τητα δεν είναι λέξη για τα συνέ­δρια, είναι υπο­χρέ­ωση του κράτους απέ­να­ντι σε ανθρώ­πους που δεν έχουν δεύτερη επιλογή δίπλα τους.