Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής και επιταγή εκτέλεσης λόγω αστοχίας στην έγγραφη απόδειξη της καταγγελίας

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε ως μια τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία εί­σπρα­ξης τρα­πε­ζι­κής οφει­λής, με δια­τα­γή πλη­ρω­μής και άμεση πίεση προς τον οφει­λέ­τη για κα­τα­βο­λή δε­κά­δων χι­λιά­δων ευρώ. Στην εξέ­λι­ξή της όμως ανέ­δει­ξε ένα ση­μείο που συχνά περνά απα­ρα­τή­ρη­το στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση για τα δά­νεια και τις απαι­τή­σεις, ότι η τα­χύ­τη­τα των ει­δι­κών δια­δι­κα­σιών δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στή­σει την ακρί­βεια της έγ­γρα­φης τεκ­μη­ρί­ω­σης. Το Mονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ακύ­ρω­σε τόσο τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής όσο και την επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση που την ακο­λού­θη­σε, κρί­νο­ντας ότι δεν απο­δεί­χθη­κε εγ­γρά­φως το κρί­σι­μο γε­γο­νός που θα κα­θι­στού­σε την απαί­τη­ση άμεσα λη­ξι­πρό­θε­σμη και απαι­τη­τή, δη­λα­δή η κα­ταγ­γε­λία των επί­μα­χων δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων.

Η κρί­σι­μη λε­πτο­μέ­ρεια που άλ­λα­ξε την έκ­βα­ση

Στον πυ­ρή­να της από­φα­σης βρί­σκε­ται η διά­κρι­ση ανά­με­σα σε δια­φο­ρε­τι­κές συμ­βά­σεις και δια­φο­ρε­τι­κές ρυθ­μί­σεις οφει­λών. Η απαί­τη­ση που προ­βαλ­λό­ταν στη δια­δι­κα­σία της δια­τα­γής πλη­ρω­μής συν­δε­ό­ταν με 2 δα­νεια­κές συμ­βά­σεις του 2014, ενώ η κα­ταγ­γε­λία που επι­κα­λέ­στη­κε η πλευ­ρά της δια­χεί­ρι­σης εμ­φα­νί­στη­κε, σύμ­φω­να με την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου, να αφορά άλλη σύμ­βα­ση με δια­φο­ρε­τι­κό αριθ­μό και χρόνο κα­τάρ­τι­σης. Με απλά λόγια, το δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι το έγ­γρα­φο που πα­ρου­σιά­στη­κε ως από­δει­ξη κα­ταγ­γε­λί­ας δεν «έδενε» με τις συμ­βά­σεις από τις οποί­ες υπο­τί­θε­ται ότι γεν­νή­θη­κε η οφει­λή που επι­διώ­χθη­κε να ει­σπρα­χθεί μέσω δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Αυτό το ση­μείο δεν αντι­με­τω­πί­στη­κε ως δευ­τε­ρεύ­ον τυ­πι­κό σφάλ­μα. Αντί­θε­τα κρί­θη­κε ότι αγ­γί­ζει την ίδια τη δια­δι­κα­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, δη­λα­δή την έγ­γρα­φη από­δει­ξη όχι μόνο της απαί­τη­σης αλλά και του ακρι­βούς ποσού και της προ­έ­λευ­σής του, όπως απαι­τεί­ται στο συ­γκε­κρι­μέ­νο δι­κο­νο­μι­κό πλαί­σιο. Όταν λεί­πει αυτή η προ­ϋ­πό­θε­ση, η δια­τα­γή πλη­ρω­μής δεν μπο­ρεί να στα­θεί και ακυ­ρώ­νε­ται για δια­δι­κα­στι­κό απα­ρά­δε­κτο, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν θα μπο­ρού­σε θε­ω­ρη­τι­κά να απο­δει­χθεί η οφει­λή με άλλα μέσα σε άλλη δια­δι­κα­σία.

Το χρο­νι­κό της υπό­θε­σης και τα ποσά που τέ­θη­καν στο επί­κε­ντρο

Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας, είχαν συ­να­φθεί στη Ρόδο 2 συμ­βά­σεις δα­νεί­ου το 2014, με χο­ρη­γή­σεις 16.866,45 ευρώ και 9.111,84 ευρώ αντί­στοι­χα. Ακο­λού­θη­σε συμ­φω­νία όρων εξό­φλη­σης το 2019, όπου απο­τυ­πώ­θη­κε ανα­δια­μόρ­φω­ση της οφει­λής και νέο σχήμα απο­πλη­ρω­μής σε 180 μη­νιαί­ες το­κο­χρε­ω­λυ­τι­κές δό­σεις. Στη συ­νέ­χεια εμ­φα­νί­ζε­ται και νε­ό­τε­ρη συμ­φω­νία όρων εξό­φλη­σης το 2022, η οποία όμως, όπως αξιο­λο­γή­θη­κε, συν­δε­ό­ταν με δια­φο­ρε­τι­κή σύμ­βα­ση δα­νεί­ου, με χρόνο κα­τάρ­τι­σης το 2018 και δια­φο­ρε­τι­κό ποσό αρ­χι­κής χο­ρή­γη­σης.

Η δια­τα­γή πλη­ρω­μής που εκ­δό­θη­κε το 2024 επι­δί­κα­σε ποσό 35.854,32 ευρώ πλέον τόκων και εξό­δων, ενώ η επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή που ακο­λού­θη­σε ανέ­βα­ζε το συ­νο­λι­κό απαι­τού­με­νο ποσό σε 36.311,66 ευρώ, όπως εμ­φα­νί­στη­κε στο εκτε­λε­στό από­γρα­φο. Μετά την επί­δο­ση, ασκή­θη­κε ανα­κο­πή εντός των προ­βλε­πό­με­νων προ­θε­σμιών και το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η υπό­θε­ση είναι πα­ρα­δε­κτή για ου­σια­στι­κή εξέ­τα­ση.

Γιατί η κα­ταγ­γε­λία είναι το κλει­δί στη με­τα­τρο­πή της οφει­λής σε άμεσα απαι­τη­τή

Στα δά­νεια αυτού του τύπου, η κα­ταγ­γε­λία δεν είναι μια απλή τυ­πι­κή πράξη, είναι ο μη­χα­νι­σμός που με­τα­τρέ­πει ένα πρό­γραμ­μα δό­σε­ων σε άμεση απαί­τη­ση για το σύ­νο­λο του υπο­λοί­που. Όταν μια σύμ­βα­ση προ­βλέ­πει ότι με κα­θυ­στέ­ρη­ση 90 ημε­ρών ή με άλλη πα­ρα­βί­α­ση όρων ο δα­νει­στής μπο­ρεί να κα­ταγ­γεί­λει, τότε απαι­τεί­ται σαφής έγ­γρα­φη δή­λω­ση προς τον οφει­λέ­τη, με ανα­φο­ρά στο χρε­ω­στι­κό υπό­λοι­πο και με συ­νέ­πειες ως προς τό­κους υπε­ρη­με­ρί­ας και λοι­πές επι­βα­ρύν­σεις. Αν δεν απο­δει­κνύ­ε­ται ότι έγινε κα­ταγ­γε­λία της συ­γκε­κρι­μέ­νης σύμ­βα­σης, δεν απο­δει­κνύ­ε­ται και ότι το σύ­νο­λο του κε­φα­λαί­ου κα­τέ­στη λη­ξι­πρό­θε­σμο, άρα κλο­νί­ζε­ται η βάση πάνω στην οποία ζη­τή­θη­κε δια­τα­γή πλη­ρω­μής.

Στην εξε­τα­ζό­με­νη πε­ρί­πτω­ση, το δι­κα­στή­ριο εστί­α­σε στο πε­ριε­χό­με­νο των προ­σκο­μι­σθέ­ντων εγ­γρά­φων και στο αν αυτά αντι­στοι­χούν στις συμ­βά­σεις που ανα­φέ­ρο­νται ως πηγή της απαί­τη­σης. Η κρίση ήταν ότι η εξώ­δι­κη δή­λω­ση που επι­δό­θη­κε αφο­ρού­σε άλλη σύμ­βα­ση, άρα δεν μπο­ρού­σε να λει­τουρ­γή­σει ως έγ­γρα­φη από­δει­ξη κα­ταγ­γε­λί­ας των συμ­βά­σε­ων του 2014.

Η αλυ­σι­δω­τή συ­νέ­πεια, από τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής στην  επι­τα­γή εκτέ­λε­σης

Η από­φα­ση δεν στά­θη­κε μόνο στη δια­τα­γή πλη­ρω­μής. Όταν ο εκτε­λε­στός τί­τλος ακυ­ρώ­νε­ται, συ­μπα­ρα­σύ­ρει και τις πρά­ξεις εκτέ­λε­σης που στη­ρί­ζο­νται σε αυτόν. Έτσι ακυ­ρώ­θη­κε και η επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση που είχε συ­ντα­χθεί κάτω από το εκτε­λε­στό από­γρα­φο της δια­τα­γής πλη­ρω­μής. Στην πράξη, αυτό ση­μαί­νει ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης δεν μπο­ρεί να συ­νε­χι­στεί με βάση τα ακυ­ρω­θέ­ντα έγ­γρα­φα και η πλευ­ρά που επι­διώ­κει την εί­σπρα­ξη θα πρέ­πει να επα­νε­κτι­μή­σει τη στρα­τη­γι­κή της, με έμ­φα­ση αυτή τη φορά στην πλήρη και ορθή τεκ­μη­ρί­ω­ση.

Στο δια­τα­κτι­κό, το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε τις ανα­κο­πές, ακύ­ρω­σε τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής με αριθ­μό 247/2024 και την επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση της 2.9.2024, ενώ επι­δί­κα­σε δι­κα­στι­κά έξοδα 1.120 ευρώ σε βάρος της καθ’ ης. Με την πα­ρα­δο­χή του συ­γκε­κρι­μέ­νου λόγου ανα­κο­πής, κρί­θη­κε ότι δεν χρειά­ζε­ται να εξε­τα­στούν οι υπό­λοι­ποι λόγοι, καθώς το απο­τέ­λε­σμα είναι ήδη η ακύ­ρω­ση των πρά­ξε­ων που απο­τε­λού­σαν τον στόχο της προ­σβο­λής.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Ει­ρή­νη Βα­σι­λεί­ου.