Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής 2,2 εκατομμυρίων ευρώ!

• Το δικα­στή­ριο δικαί­ωσε επι­χεί­ρηση και εγγυητή λόγω δια­δι­κα­στι­κού απα­ρα­δέ­κτου

Με μια ιδιαί­τερα εκτενή, εμπε­ρι­στα­τω­μένη και τεκ­μη­ριω­μένη απόφαση, το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκανε δεκτή την από 12.2.2024 ανακοπή γνωστής του­ρι­στι­κής εται­ρείας και εκπρο­σώ­πουη της, ακυ­ρώ­νο­ντας ορι­στικά τη διαταγή πλη­ρω­μής υπ’ αριθμ. 438/2023, με την οποία είχαν επι­βα­ρυν­θεί με το ποσό των 2.269.813,95 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων.

Η δικα­στική αυτή νίκη δεν είναι απλώς μια ανακοπή που ευδο­κί­μησε. Απο­τε­λεί ουσια­στικό νομικό προη­γού­μενο, το οποίο επα­να­προσ­διο­ρί­ζει τον τρόπο που εξε­τά­ζο­νται τα νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα κατά την έκδοση δια­τα­γών πλη­ρω­μής σε υπο­θέ­σεις τιτλο­ποι­η­μέ­νων απαι­τή­σεων.

Η διαταγή πλη­ρω­μής είχε εκδοθεί υπέρ της εται­ρείας doValue Greece, ως δια­χει­ρί­στριας τιτλο­ποι­η­μέ­νων απαι­τή­σεων της αλλο­δα­πής εται­ρείας Cairo No. 3 Finance DAC, δια­δό­χου της Eurobank. Επρό­κειτο για απαί­τηση που απορ­ρέει από τρα­πε­ζική πίστωση ύψους 2.500.000 ευρώ, αρχικά χορη­γη­θείσα το 2006 μέσω σύμ­βα­σης αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού και εγγυητή τον δεύτερο ανα­κό­πτο­ντα.

Μετά από χρόνια λει­τουρ­γίας, η δανειακή σύμβαση καταγ­γέλ­θηκε το 2016, οι λογα­ρια­σμοί μετα­φέρ­θη­καν σε καθυ­στέ­ρηση και εν τέλει μετα­βι­βά­στη­καν στην εται­ρεία ειδικού σκοπού, στο πλαίσιο τιτλο­ποί­η­σης επι­χει­ρη­μα­τι­κών απαι­τή­σεων. Στη συνέ­χεια, η doValue Greece προ­χώ­ρησε στην κατά­θεση αίτησης για έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής, η οποία και εκδό­θηκε το 2023.

Η πλευρά των ανα­κο­πτό­ντων, εκπρο­σω­πού­μενη από τις δικη­γό­ρους του δικη­γο­ρι­κού γρα­φείου Μαυ­ρομ­μάτη κ.κ. Παρα­σκευή Χρυ­σο­χο­ΐδη και Αργυρώ Πανα­γο­πού­λου, προ­έ­βαλε ένα καίριο επι­χεί­ρημα: ότι η καθ’ ης η ανακοπή δεν προ­σκό­μισε όλα τα νομι­μο­ποι­η­τικά και απο­δει­κτικά έγγραφα που ήταν ανα­γκαία για την έγκυρη έκδοση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Συγκε­κρι­μένα, στο εκτε­λε­στικό έγγραφο περι­λή­φθη­καν λογα­ρια­σμοί οι οποίοι δεν σχε­τί­ζο­νταν με την επίδικη δανειακή σύμβαση, ούτε απο­δεί­χθηκε η σύνδεσή τους εγγρά­φως. Οι λογα­ρια­σμοί αυτοί δημιουρ­γή­θη­καν μετα­γε­νέ­στερα από την τελευ­ταία ανα­γνώ­ριση οφειλής, χωρίς σαφή σύνδεση με την αρχική πίστωση.

Το Δικα­στή­ριο έκανε δεκτή αυτή την ένσταση ως ουσια­στικά βάσιμη, κρί­νο­ντας ότι η μη προ­σκό­μιση των κατάλ­λη­λων εγγρά­φων καθιστά δια­δι­κα­στικά απα­ρά­δε­κτη την έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Το Δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι:

Η συνει­σφορά λογα­ρια­σμών που δεν απο­δει­κνύ­ουν άμεσα την απαί­τηση παρα­βιά­ζει τις αυστη­ρές τυπικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας.

Η δια­δι­κα­στική πλημ­μέ­λεια αυτή δεν θερα­πεύ­ε­ται με εκ των υστέρων προ­σκό­μιση στοι­χείων στην ανακοπή.

Η ένσταση κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος που προ­έ­βαλε η καθ’ ης με προ­τά­σεις – και όχι προ­φο­ρικά στο ακρο­α­τή­ριο – είναι απορ­ρι­πτέα ως απα­ρά­δε­κτη και επι­πλέον νομικά αστή­ρι­κτη.

Η απόφαση υπο­γραμ­μί­ζει ότι η ακύρωση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής λόγω δια­δι­κα­στι­κού απα­ρα­δέ­κτου δεν κρίνει την ουσία της απαί­τη­σης – δηλαδή δεν απο­κλεί­ε­ται η άσκηση νέας αγωγής με πλήρη στοι­χεία. Ωστόσο, για τον συγκε­κρι­μένο εκτε­λε­στό τίτλο, το Δικα­στή­ριο δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον ακυ­ρώ­σει.

Η απόφαση 17/2025 απο­τε­λεί σαφές μήνυμα προς τις εται­ρείες δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων ότι η ακρί­βεια και η πλη­ρό­τητα των απο­δει­κτι­κών στοι­χείων είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τες όταν επι­διώ­κουν την έκδοση δια­τα­γών πλη­ρω­μής. Για τις επι­χει­ρή­σεις και τους εγγυ­η­τές που βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τιτλο­ποι­η­μέ­νες απαι­τή­σεις, η υπόθεση αυτή προ­σφέ­ρει νομική προ­στα­σία και εργα­λείο άμυνας, όταν το βάρος της από­δει­ξης δεν πλη­ρού­ται.