ΠΟΞ: Το νέο Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό χρειάζεται μεγαλύτερο ρεαλισμό και ευελιξία

Η Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξενο­δό­χων (ΠΟΞ) ανα­γνω­ρί­ζει τη σημασία της θεσμο­θέ­τη­σης του Ειδικού Χωρο­τα­ξι­κού Πλαι­σίου για τον Του­ρι­σμό, ως ενός ανα­γκαίου εργα­λείου εθνικού σχε­δια­σμού για τον κλάδο. Ωστόσο, εκφρά­ζει την ανη­συ­χία της για το γεγονός ότι βασικές προ­βλέ­ψεις του πλαι­σίου εξα­κο­λου­θούν να στη­ρί­ζο­νται σε ορι­ζό­ντιους περιο­ρι­σμούς, οι οποίοι δεν λαμ­βά­νουν επαρκώς υπόψη τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά κάθε προ­ο­ρι­σμού.

Ρυθ­μί­σεις όπως προ­κα­θο­ρι­σμένα όρια δυνα­μι­κό­τη­τας και πρό­σθε­τες γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες δημιουρ­γούν εμπόδια στην ανά­πτυξη, αυξά­νο­ντας τη γρα­φειο­κρα­τία, το κόστος και την επεν­δυ­τική αβε­βαιό­τητα ακόμη και για μικρές ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις χωρίς να τεκ­μη­ριώ­νε­ται επαρκώς η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά τους. Ιδιαί­τερα προ­βλη­μα­τι­κός είναι ο καθο­ρι­σμός ορι­ζό­ντιων ορίων κλινών, τα οποία μάλιστα ορί­ζο­νται αυθαί­ρετα, χωρίς τεκ­μη­ριω­μένα και αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια που να συν­δέ­ο­νται με τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα κάθε προ­ο­ρι­σμού. Η εφαρ­μογή τέτοιων ορι­ζό­ντιων μέτρων δύναται να οδη­γή­σει σε ανε­πι­θύ­μη­τες συνέ­πειες όπως απα­ξί­ωση των ιδιο­κτη­σιών, κατά­τμηση της γης, αύξηση της δομη­μέ­νης επι­φά­νειας, επι­βά­ρυνση του τοπίου, περιο­ρι­σμό οικο­νο­μιών κλί­μα­κας και υπο­νό­μευση της βιω­σι­μό­τη­τας των του­ρι­στι­κών μονάδων.

Παράλ­ληλα, δια­πι­στώ­νε­ται σαφής ασυμ­με­τρία ανάμεσα στη ρύθμιση της ξενο­δο­χεια­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και της βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης. Ενώ για τις νόμιμα αδειο­δο­τη­μέ­νες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες προ­βλέ­πο­νται συγκε­κρι­μέ­νοι και δεσμευ­τι­κοί περιο­ρι­σμοί, για τη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση το πλαίσιο περιο­ρί­ζε­ται σε γενικές και αόρι­στες ανα­φο­ρές, χωρίς σαφές χρο­νο­διά­γραμμα και συγκε­κρι­μένα μέτρα εφαρ­μο­γής. Δεν μπορεί να υπάρξει απο­τε­λε­σμα­τι­κός χωρικός σχε­δια­σμός όταν μια δρα­στη­ριό­τητα που ασκεί ολοένα μεγα­λύ­τερη πίεση στους προ­ο­ρι­σμούς αντι­με­τω­πί­ζε­ται χωρίς ξεκά­θα­ρους κανόνες και υπο­χρε­ώ­σεις.

Η βιώσιμη του­ρι­στική ανά­πτυξη δεν επι­τυγ­χά­νε­ται μέσα από περισ­σό­τε­ρους περιο­ρι­σμούς, αλλά μέσα από επεν­δύ­σεις σε κρί­σι­μες υπο­δο­μές: νερό, ενέρ­γεια, δια­χεί­ριση απο­βλή­των, μετα­φο­ρές. Η φέρουσα ικα­νό­τητα κάθε προ­ο­ρι­σμού πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως δυνα­μικό μέγεθος, το οποίο προ­σαρ­μό­ζε­ται στις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες και ανάγκες της κάθε περιο­χής, και όχι ως στα­τι­κός, ενιαίος κανόνας.

Ένα χωρο­τα­ξικό πλαίσιο που περιο­ρί­ζε­ται στην επιβολή ορίων, χωρίς να δημιουρ­γεί ταυ­τό­χρονα τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την αντι­με­τώ­πιση των πραγ­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των, δεν προ­σφέ­ρει λύσεις. Απλώς μετα­θέ­τει τις ευθύνες και ανα­βάλ­λει τις ανα­γκαίες παρεμ­βά­σεις.