Ακυρώθηκε πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας λόγω αοριστίας στη διαταγή πληρωμής

Από το  Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου – Εγινε δεκτή την ανα­κο­πή δα­νειο­λή­πτριας ακυ­ρώ­νο­ντας τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής, την επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή και την κα­τά­σχε­ση 

Με από­φα­σή του, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου προ­χώ­ρη­σε στην ακύ­ρω­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, της επι­τα­γής προς πλη­ρω­μή και της έκ­θε­σης ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης που είχαν εκ­δο­θεί σε βάρος δα­νειο­λή­πτριας, δια­κό­πτο­ντας τη δια­δι­κα­σία πλει­στη­ρια­σμού κύ­ριας κα­τοι­κί­ας της, ο οποί­ος είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί για την Τε­τάρ­τη 11 Ιου­νί­ου 2025.

Η υπό­θε­ση αφορά την ανα­κο­πή που κα­τα­τέ­θη­κε από τη δα­νειο­λή­πτρια και συ­νεκ­δι­κά­στη­κε με πρό­σθε­τους λό­γους. Η αι­τού­σα εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τη δι­κη­γό­ρο κ. Ει­ρή­νη Βα­σι­λεί­ου, η οποία στή­ρι­ξε την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της σε κε­ντρι­κό δι­κο­νο­μι­κό ελάτ­τω­μα της δια­δι­κα­σί­ας: την αο­ρι­στία της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Στο επί­δι­κο της υπό­θε­σης βρέ­θη­κε η δια­τα­γή πλη­ρω­μής που είχε εκ­δο­θεί κα­τό­πιν αι­τή­μα­τος της εται­ρεί­ας INTRUM HELLAS Α.Ε.Δ.Α.Δ.Π., δια­χει­ρί­στριας απαι­τή­σε­ων της αλ­λο­δα­πής εται­ρεί­ας Phoinix NPL Finance DAC. Η τε­λευ­ταία είχε απο­κτή­σει τις σχε­τι­κές απαι­τή­σεις από την Τρά­πε­ζα Πει­ραιώς με βάση σύμ­βα­ση με­τα­βί­βα­σης του 2020.

Η συ­νο­λι­κή απαί­τη­ση, σύμ­φω­να με τα έγ­γρα­φα που προ­σκο­μί­στη­καν, ανερ­χό­ταν σε 47.651,85 ευρώ. Πα­ρό­λα αυτά, η εται­ρεία αι­τή­θη­κε την έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής για το ποσό των 36.018,28 ευρώ, επι­φυ­λασ­σό­με­νη για το υπό­λοι­πο. Το πρό­βλη­μα που εντο­πί­στη­κε από την αι­τού­σα και έγινε δεκτό από το δι­κα­στή­ριο είναι ότι η δια­χεί­ρι­ση αυτής της με­ρι­κής απαί­τη­σης έγινε χωρίς ανα­φο­ρά στα επι­μέ­ρους κον­δύ­λια. Δεν προ­έ­κυ­πτε δη­λα­δή ποιο ποσό αφορά σε κε­φά­λαιο, ποιο σε τό­κους, ποιο σε έξοδα ή σε άλλες επι­βα­ρύν­σεις.

Στην από­φα­ση επι­ση­μαί­νε­ται ότι η δυ­να­τό­τη­τα του δα­νει­στή να πε­ριο­ρί­σει το αί­τη­μα της δια­τα­γής πλη­ρω­μής σε μέρος της συ­νο­λι­κής οφει­λής ανα­γνω­ρί­ζε­ται από τη νο­μο­λο­γία. Ωστό­σο, αυτός ο πε­ριο­ρι­σμός πρέ­πει να είναι σαφής και συ­γκε­κρι­μέ­νος. Όπως ανα­φέ­ρε­ται, όταν η απαί­τη­ση απο­τε­λεί­ται από πε­ρισ­σό­τε­ρα κον­δύ­λια – κε­φά­λαιο, τό­κους συμ­βα­τι­κούς ή υπε­ρη­με­ρί­ας, ει­σφο­ρές, έξοδα – η με­ρι­κή διεκ­δί­κη­ση απαι­τεί διευ­κρί­νι­ση ως προς τα επι­μέ­ρους ποσά ή του­λά­χι­στον ανα­λο­γι­κό προσ­διο­ρι­σμό κατά πο­σο­στό.

Το δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι στην αί­τη­ση για έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής δεν διευ­κρι­νι­ζό­ταν με σα­φή­νεια ποια κον­δύ­λια πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στο ποσό των 36.018,28 ευρώ και ποια εξαι­ρού­νται. Δεν πε­ρι­γρα­φό­ταν ούτε ποια ακρι­βώς ποσά απο­μέ­νουν προς επι­δί­ω­ξη στο μέλ­λον. Έτσι, κρί­θη­κε ότι η απαί­τη­ση κα­τέ­στη αό­ρι­στη και ανεκ­κα­θά­ρι­στη, κα­θι­στώ­ντας την επί­μα­χη δια­τα­γή πλη­ρω­μής ανε­παρ­κή για να θε­με­λιώ­σει εκτε­λε­στι­κές ενέρ­γειες.

Η αο­ρι­στία, όπως ση­μειώ­νει το δι­κα­στή­ριο, δεν επι­τρέ­πει στην αι­τού­σα να δια­χω­ρί­σει τις επι­μέ­ρους χρε­ώ­σεις ώστε να προ­σβά­λει τη νο­μι­μό­τη­τα ή το ύψος κάθε μιας ξε­χω­ρι­στά, ενώ εμπο­δί­ζει και τον δι­κα­στι­κό έλεγ­χο της βα­σι­μό­τη­τάς τους. Καθώς δεν κα­θί­στα­ται εφι­κτός ούτε ο επι­με­ρι­σμός των ποσών σε πε­ρί­πτω­ση εν μέρει ακύ­ρω­σης, το δι­κα­στή­ριο κα­τέ­λη­ξε στην πλήρη ακύ­ρω­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Ανά­λο­γη ήταν και η τύχη των πρά­ξε­ων που θε­με­λιώ­νο­νταν επ’ αυτής. Η επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή που εκ­δό­θη­κε στη συ­νέ­χεια – και επι­δό­θη­κε στις 2 Σε­πτεμ­βρί­ου 2024 – κρί­θη­κε επί­σης άκυρη. Το ίδιο συ­νέ­βη και με την έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης, με την οποία είχε επι­βλη­θεί κα­τά­σχε­ση στο ακί­νη­το της δα­νειο­λή­πτριας, στην πε­ριο­χή της Ρόδου, για το συ­νο­λι­κό ποσό των 36.473,46 ευρώ.

Η ημε­ρο­μη­νία του πλει­στη­ρια­σμού είχε ορι­στεί για τις 11 Ιου­νί­ου 2025, ημέρα Τε­τάρ­τη, με­τα­ξύ 10.00 και 12.00, μέσω της πλατ­φόρ­μας ηλε­κτρο­νι­κών πλει­στη­ρια­σμών.

Με την από­φα­ση, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι μετά την ακύ­ρω­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, δεν υπάρ­χει νό­μι­μος εκτε­λε­στός τί­τλος, γε­γο­νός που ακυ­ρώ­νει και τη δυ­να­τό­τη­τα συ­νέ­χι­σης οποιασ­δή­πο­τε πρά­ξης εκτέ­λε­σης που βα­σί­ζε­ται σε αυτή.