Γιώργος Γιαννόπουλος: «Ο κ. Αντ. Καμπουράκης είναι επίμονος και δουλευταράς και θα πετύχει τους στόχους του»

Οταν συνα­ντάς έναν άνθρωπο που υπη­ρέ­τησε την τοπική αυτο­διοί­κηση για πολλά χρόνια, όπως τον κ. Γιώργο Γιαν­νό­πουλο, ξέρεις ότι έχει μια πολύ πιο ολο­κλη­ρω­μένη και συγκρο­τη­μένη άποψη για τον τόπο. Στην συνέ­ντευξη που ακο­λου­θεί μιλάει για όλα: για την αυτο­διοί­κηση του πρώτου βαθμού, για τα θεσμικά προ­βλή­ματα, για τα προ­βλή­ματα του τόπου, για την δια­φή­μιση και προβολή της Ρόδου… Θα μπο­ρούσε αυτή η συνέ­ντευξη να καλύψει πολλές σελίδες της «δ» αλλά τελικά, προ­σπα­θή­σαμε να επι­κε­ντρω­θούμε στα βασι­κό­τερα! Πάντα ο διά­λο­γος με τον πρώην δήμαρχο Ροδίων (1995 – 2006) είναι γόνιμος, ενδια­φέ­ρων και πρω­τί­στως, παρα­γω­γι­κός ως προς την εξαγωγή συμπε­ρα­σμά­των!

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ

• Κύριε Γιαν­νό­πουλε, πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που απο­μα­κρυν­θή­κατε από τα κοινά και θα ήθελα ξεκι­νή­σουμε με ένα σχόλιο για την Ρόδο του σήμερα. Δια­τε­λέ­σατε δήμαρ­χος Ροδίων (όχι σε όλο το νησί) και ζήσατε τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις στην τοπική αυτο­διοί­κηση, Καπο­δί­στριας, Καλ­λι­κρά­της, Κλει­σθέ­νης. Τελικά, όλα αυτά βοή­θη­σαν το νησί;

Αν κανείς ανα­τρέ­ξει στα αίτια που δημιούρ­γη­σαν την ανάγκη να υπάρξει η μεταρ­ρύθ­μιση αυτή της ανα­βάθ­μι­σης του πρώτου βαθμού της αυτο­διοί­κη­σης, νομίζω ότι απο­δει­κνύ­ε­ται από τα πράγ­ματα, ότι ήταν απα­ραί­τητο.

Το γεγονός ότι πρω­το­ξε­κί­νησα εγώ να ασχο­λού­μαι με την αυτο­διοί­κηση του 1994 (και λίγο πιο πριν αλλά το 1995 που μπήκα στον Δήμο) ήταν 44 ΟΤΑ στο νησί της Ρόδου –Δήμοι και Κοι­νό­τη­τες. Μετά, πήγαμε στους 10 Καπο­δι­στρια­κούς Δήμους που όμως, δεν έλυσαν το πρό­βλημα.

Κι αυτό φαι­νό­ταν από την ανάγκη της δημιουρ­γίας δια­δη­μο­τι­κών συνερ­γα­σιών, που είχαν τις ρίζες τους στις ‘ανοι­χτές πόλεις’ τις οποίες είχε ορα­μα­τι­στεί ο Αντώνης Τρίτσης, παλαιό­τερα.

Για να μπο­ρέ­σουν να αντι­με­τω­πι­στούν μείζονα θέματα στο νησί (το θέμα της ύδρευ­σης, το θέμα της χωρο­θέ­τη­σης των σκου­πι­διών, το θέμα της ενα­πό­θε­σης των μπαζών κ.λπ.) προ­ϋ­πέ­θε­ταν συνερ­γα­σίες οι οποίες ήταν και χρο­νο­βό­ρες και επί­πο­νες και χρειά­στηκε να δια­τε­θεί πάρα πολύς χρόνος και νομίζω και δυσα­νά­λογα πολύ χρήμα. Αυτά κατέ­στη­σαν ανα­γκαία την δημιουρ­γία ενός οργα­νι­σμού ο οποίος να έχει αναφορά στο σύνολο του νησιού.

Νομίζω ότι αυτό που χρειά­ζε­ται σε πρώτη φάση μετά από την εισα­γωγή αυτής της μεταρ­ρύθ­μι­σης και της λει­τουρ­γίας της στα πρώτα χρόνια, που χρειά­στηκε να γίνουν προ­σαρ­μο­γές (στην εποχή του Στάθη Κου­σουρνά) ήταν να μειω­θούν τα πολλά νομικά πρόσωπα που υπήρχαν στους διά­φο­ρους Δήμους. Αυτή η προ­σαρ­μογή ήταν μια επίπονη προ­σπά­θεια καθώς και το συμ­μά­ζεμα των οικο­νο­μι­κών όλων των προη­γού­με­νων ΟΤΑ. Μετά, αυτό που νομίζω ότι ανα­δει­κνύ­ε­ται πια τώρα, είναι η ανάγκη προσ­διο­ρι­σμού των εσω­τε­ρι­κών δομών δημο­κρα­τίας που πρέπει να υπάρ­χουν στον Δήμο –πώς δηλαδή να υπάρχει, η Απο­κέ­ντρωση με Αυτο­διοί­κηση, με συμ­με­τοχή του κόσμου, στα χωριά, για να μην έχουν την αίσθηση που απέ­κτη­σαν τα πρώτα χρόνια της λει­τουρ­γίας του Καλ­λι­κράτη, ότι είναι παρα­με­λη­μένα και ότι η πόλη, λει­τουρ­γεί εις βάρος τους. Αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο χρειά­ζε­ται να δου­λευ­τεί, και είναι κυρίως πολι­τικό θέμα.

Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει κινη­τι­κό­τητα με ανταλ­λαγή προ­τά­σεων οι οποίες κάπου θα οδη­γή­σουν και θα βρεθεί μια λύση.

Το γεγονός ότι υπάρχει μια μονο-μπλοκ κατά­σταση πια σε επίπεδο της ΚΕΔΕ, δεν νομίζω ότι βοηθάει την προ­ο­πτική. Όταν υπήρχε πολυ­φω­νία ήταν καλύ­τερα τα πράγ­ματα, πιο ισορ­ρο­πη­μένα και η σύγκρουση των δια­φο­ρε­τι­κών απόψεων βοη­θούσε την καλύ­τερη προ­ώ­θηση των θεμάτων.

• Μιας και μου είπατε για την ΚΕΔΕ να ανα­τρέ­ξουμε στα χρόνια της ΚΕΔΚΕ όπου φαι­νό­ταν ότι είχε περισ­σό­τερη παρεμ­βα­τι­κό­τητα σε δράσεις που αφο­ρού­σαν στην λει­τουρ­γία των τότε, Δήμων και Κοι­νο­τή­των.

Κοι­τάξτε, στην μετά-Πατούλη εποχή, ο νέος πρό­ε­δρος είναι λίγο πιο κινη­τι­κός και πιο απο­φα­σι­στι­κός στις παρεμ­βά­σεις του. Βέβαια, το γεγονός πως δεν είναι πια ο δήμαρ­χος της Αθήνας, που είναι πιο προ­βε­βλη­μέ­νος πρό­ε­δρος, της αφαιρεί την ακτι­νο­βο­λία –όπως συνέβη και στην πρώτη φάση, όταν περά­σαμε από την υπο­χρε­ω­τική ύπαρξη του προ­έ­δρου να είναι ο δήμαρ­χος Αθη­ναίων, στον αιρετό πρόεδρο.

Τότε, το γεγονός πως δεν ήταν η Ντόρα Μπα­κο­γιάννη αλλά ο Πάρις Κου­κου­λό­που­λος από την Κοζάνη, είχε δημιουρ­γή­σει έναν άλλο αέρα.

Ωστόσο, προ­σπα­θή­σαμε να αντι­με­τω­πί­σουμε το κενό με δημιουρ­γική κατά­θεση προ­τά­σεων κ.λπ. Τώρα, εκτιμώ πως πρέπει να δοθεί χρόνος για να δούμε πώς θα λει­τουρ­γή­σει η ΚΕΔΕ. Το γεγονός πως είναι σχεδόν μονο­κομ­μα­τική η σύνθεση του δ.σ., δεν βοηθάει και αφαιρεί την πολι­τική παρεμ­βα­τι­κό­τητα.

Δεν υπάρχει σύγκρουση ιδεών –έχει μάλλον… υπο­κα­τα­στα­θεί από τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και εκεί είναι ένα μείζον θέμα Δημο­κρα­τίας: πώς η Δημο­κρα­τία θα μπο­ρέ­σει να ενσω­μα­τώ­σει, να αφο­μοιώ­σει τον και­νούρ­γιο τρόπο έκφρα­σης των ιδεών και των πλη­ρο­φο­ριών για να μπο­ρέ­σει να λει­τουρ­γή­σει ως συμ­με­το­χική Δημο­κρα­τία και μέσα στα όργανα.

Νομίζω ότι ένα από τα κέρδη της ‘εποχής του κορωνοϊού’ είναι ότι ανα­γκά­στη­καν να λει­τουρ­γή­σουν δια­δι­κτυακά τα όργανα και να γίνο­νται συζη­τή­σεις.

H ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

• Υπάρ­χουν και άλλα ζητή­ματα που απα­σχο­λούν τις δημο­τι­κές ενό­τη­τες και κοι­νό­τη­τες. Τι θα πρέπει να βελ­τιω­θεί σε αυτά;

Γι αυτό είπα ότι απαι­τεί­ται να υπάρ­ξουν οι θεσμο­θε­τη­μέ­νοι τρόποι συμ­με­το­χής των τοπικών οργάνων (ή αλλιώς, εσω­τε­ρική απο­κέ­ντρωση στον Δήμο).

Νομίζω ότι είναι σε εξέλιξη μια σοβαρή συζή­τηση πολι­τι­κού χαρα­κτήρα, η οποία θα απο­σα­φη­νί­σει και θα προσ­διο­ρί­σει με ποιον τρόπο οι κοι­νό­τη­τες θα έχουν μεγα­λύ­τερη συμ­με­τοχή, πολι­τικά, γι αυτά που συμ­βαί­νουν στον τόπο τους. Και είναι σωστό, να έχουν λόγο όσοι κατοι­κούν σε κάθε τόπο. Αλλιώς δεν θα έχουν κίνητρο να μείνουν.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ – ΤΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ

• Να περά­σουμε στα προ­βλή­ματα του νησιού, τα οποία λίγο έως πολύ, παρα­μέ­νουν τα ίδια. Να μιλή­σουμε για το κυκλο­φο­ριακό που δεν έχει ακόμη λυθεί; Ποιες κινή­σεις θα μπο­ρού­σαν να είχαν γίνει;

Θα μπο­ρούσε να είχε προ­χω­ρή­σει ο Περι­με­τρι­κός και η Νέα Είσοδος της πόλης. Εάν κανείς σκεφτεί ότι ο σχε­δια­σμός του Περι­με­τρι­κού, ξεκί­νησε την δεκα­ε­τία του ’80, υπάρχει μια σοβαρή…. καθυ­στέ­ρηση (γελάει) στην υλο­ποί­ηση ενός τόσο σοβαρού έργου υπο­δο­μής.

Αυτό θα είχε αντι­με­τω­πί­σει πολύ απο­τε­λε­σμα­τικά το κυκλο­φο­ριακό πρό­βλημα το οποίο αντι­με­τω­πί­ζουμε καθη­με­ρινά.

Αυτό δεν λύνεται με το να κάνουμε ‘κινή­σεις ζαχαροπλαστικής’ –αλλά­ζουμε τον ένα δρόμο από εδώ και τον κάνουμε αλλιώς! Γι αυτό το πρό­βλημα θέλει δομική αντι­με­τώ­πιση. Κι αυτή είναι ένας Περι­με­τρι­κός Δακτύ­λιος στην πόλη της Ρόδου που αντί να υπάρ­χουν κεντρο­βα­ρικά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νες κινή­σεις, θα γίνουν απο­κε­ντρω­μέ­νες κινή­σεις. Αυτό είναι το ‘κλειδί’. Το ξέρουν οι κυκλο­φο­ριο­λό­γοι, οι πολε­ο­δό­μοι αλλά έχει καθυ­στε­ρή­σει πάρα πολύ.

Είναι όμως ένα πρό­βλημα που θα έπρεπε να μπει σε πολι­τική προ­τε­ραιό­τητα.

Η ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ  ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

• Θα σας ρωτήσω για την Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου. Είναι μια ζωντανή πόλη μέσα στην καρδιά της πόλης αλλά έχει τα δικά της προ­βλή­ματα που χρο­νί­ζουν. Τι πρέπει να γίνει;

Κοι­τάξτε, γινόταν μια πάρα πολύ σοβαρή συζή­τηση για το πώς δια­χει­ρί­ζε­ται κανείς τέτοιους ζωντα­νούς τόπους της παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Κι αυτό γίνεται σε διεθνές επίπεδο, ανάμεσα σε όλες τις πόλεις που έχουν αντί­στοι­χες κατα­στά­σεις να δια­χει­ρι­στούν. Και το θυμάμαι από τα συνέ­δρια που γίνο­νταν του Οργα­νι­σμού των Πόλεων Παγκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς διότι υπήρχαν αντί­στοιχα ζητή­ματα δια­χεί­ρι­σης τέτοιων οικι­στι­κών συνόλων σε όλο τον κόσμο. Υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κές μέθοδοι προ­σέγ­γι­σης αλλά υπάρ­χουν ίδιας μορφής και έντασης προ­βλή­ματα, παντού!

Η απά­ντηση στην Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου είναι, αφενός μια δυνα­μική δια­χεί­ριση της κατά­στα­σης του μνη­μείου και θα πρέπει να είναι μια συνεχής επι­δί­ωξη της εξεύ­ρε­σης της χρυσής τομής. Κι αυτό γίνεται μόνο με συζή­τηση και συμ­βι­βα­σμούς –διότι ΠΡΕΠΕΙ να κρα­τη­θούν οι κάτοι­κοι μέσα στο μνημείο. Αυτό είναι μια πάρα πολύ επίπονη δια­δι­κα­σία. Δυστυ­χώς, εκεί που υπάρχει έλλειψη, από το 2004 κι έπειτα, είναι ότι δεν ανα­νε­ώ­θηκε η 20ετής Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση από τον τότε ΥΠΠΟ τον κ. Μ.Λιάπη. Ωστόσο, το κλειδί ήταν ότι υπήρχαν πόροι, προ­ερ­χό­με­νοι από το Ταμείο Αρχαιο­λο­γι­κών Πόρων και Απαλ­λο­τριώ­σεων από τις εισπρά­ξεις στην Ρόδο, που επα­νε­πεν­δύ­ο­νταν στη Ρόδο. Αυτό έχει να γίνει από το 2004 και μετά. Μπορεί να κάνει δικές του επι­λο­γές και να χρη­μα­το­δο­τεί πολλά έργα, όμως, συνο­λι­κό­τερα προ­βλή­ματα της δια­χεί­ρι­σης του μνη­μείου ως ζωντα­νού τόπου, γινόταν μέσα από την Π.Σ. (και με κοι­νω­νικά και με πολι­τικά κρι­τή­ρια). Νομίζω ότι εάν η νέα δημο­τική αρχή, προ­σα­να­το­λι­στεί σε αυτό, θα μπο­ρέ­σει να πετύχει την επανα-χρηματοδότηση της κοινής προ­σπά­θειας για το μνημείο.

Η ΝΕΑ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

• Νέα Αγορά. Πώς θα κατα­στεί λει­τουρ­γική και τι πρέπει να γίνει;

Το πρώτο που πρέπει να απα­ντή­σουμε είναι ‘εάν θέλουμε να υπάρχει Δημο­τική Αγορά’ στην Ρόδο –με την έννοια της Δημο­τι­κής Αγοράς. Γιατί δημο­τι­κές αγορές υπάρ­χουν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας κι έχουν συγκε­κρι­μένη μορφή και δομή. Δεν πρέπει να είναι, ούτε Mall, ούτε πολυ­κα­τα­στή­ματα.

Είναι δημο­τι­κές αγορές με προ­ϊ­ό­ντα για τους δημότες, με μικρά κατα­στή­ματα κ.λπ. Για να είμαστε ειλι­κρι­νείς το αρχικό καθε­στώς είχε αλλάξει: παλιά ήταν το κρε­ο­πω­λείο, το μανά­βικο, η ψαρα­γορά… γι αυτό και το τέρμα των λεω­φο­ρείων της ΡΟΔΑ ήταν εκεί! Πρέπει να υπάρξει ένας πάρα πολύ σοβαρός προ­βλη­μα­τι­σμός, για το ποια θα είναι η επόμενη μέρα. Και να έχει σχέση με την προ­ο­πτική της πόλης και την ποιό­τητα που θέλουμε να έχει. Καλώς υπάρχει μια περί­ο­δος ‘ζυγίσματος’ των πραγ­μά­των για το επόμενο βήμα. Είναι ένα ζήτημα όμως, για το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει μονο­διά­σταση άποψη. Ρομα­ντικά και συναι­σθη­μα­τικά μιλώ­ντας… θα με ενδιέ­φερε να υπάρχει μια αληθινή λαϊκή, δημο­τική αγορά όπως σε άλλες πόλεις (στα Χανιά, στην Φιν­λαν­δία κ.ο.κ.) συν­δυα­σμένη με κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις δίπλα στο Μαν­δράκι.

Η ΜΑΡΙΝΑ  ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΝΔΡΑΚΙ

• Μιας και ανα­φέ­ρατε το Μαν­δράκι, να πάμε στην αξιο­ποί­ηση της μαρίνας. Τι θα λέγατε σήμερα, μετά από τόσες δεκα­ε­τίες;

Κάποτε… ΠΡΕΠΕΙ να κινηθεί το ΥπερΤαμείο και να απο­φα­σί­σει τι θα κάνει με την μαρίνα που θα είναι ένα κόσμημα. Τόσος κόπος, τόσες ενέρ­γειες για να αλλάξει το νομικό καθε­στώς σε μαρίνα (για να γίνει του­ρι­στι­κός λιμένας σκαφών ανα­ψυ­χής). Ήρθε το ΤΑΙΠΕΔ και είπε στον Δήμο, να μην προ­χω­ρή­σει κι από τότε δεν έχει γίνει τίποτα. Αυτό θα μπο­ρούσε να δώσει μια άλλη ποιό­τητα στην πόλη σε συν­δυα­σμό και με το Μαν­δράκι, το κέντρο κ.λπ. Αυτά είναι μείζονα θέματα πολι­τικά, τα οποία δεν θίξαμε την περίοδο της κρίσης όπου η χώρα δεν έχει λόγο στο ΤΑΙΠΕΔ και το ΥπερΤαμείο. Η κρίση και τα μνη­μό­νια έχουν συγκε­κρι­μένη πολι­τική μορφή, τοπικά –έρχο­νται άλλοι να απο­φα­σί­σουν για το τι θα γίνει εδώ. Αυτό πρέπει να μας απα­σχο­λή­σει όλους! Και είναι ίδιας σημα­σίας έργο για την Ρόδο με αυτό που γίνεται στο παλιό ελλη­νικό στην Αθήνα –τηρου­μέ­νων των αναλογιών- συν­δυα­σμένα με την Μ.Πόλη.

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΡΕΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

• Η δια­χεί­ριση των στερεών απο­βλή­των, η ρίψη των μπαζών κ.ά. ήταν θέματα που απα­σχό­λη­σαν και τις δικές σας θητείες. Τι θα λέγατε για την σημε­ρινή κατά­σταση;

Η ευθύνη της καθα­ριό­τη­τας ως φυσικό και οικο­νο­μικό αντι­κεί­μενο, έφυγε από τους Δήμους και πήγε στους εργο­λά­βους. Αυτό ως ένα βαθμό, νομίζω ότι έχει βελ­τιώ­σει τα πράγ­ματα. Με πονάει που το λέω… γιατί ήμουν υπέρ­μα­χος της ΔΕΚΡ αλλά δυστυ­χώς, συν­δι­κα­λι­στι­κοί λόγοι επέ­βα­λαν την διάλυσ της μέσα από την ανα­θε­ώ­ρηση του Κώδικα, στο­χο­ποιώ­ντας την συγκε­κρι­μένη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση της Ρόδου. Όταν το έλεγα τότε στους συν­δι­κα­λι­στές στην Αθήνα, ότι θα ανοίξει η πόρτα για τους εργο­λά­βους, δεν με άκουσαν –και φυσικά, ήρθαν, νομίζω όμως πως είναι προς όφελος του τόπου.

Όσον αφορά το Κέντρο Δια­λο­γής, είναι θετικό. Το ζητού­σαμε και ήταν υπο­χρέ­ωση της Ελλη­νι­κής Εται­ρείας Ανα­κύ­κλω­σης να το κάνει. Επίσης, το ζήτημα του ΧΥΤΑ έχει πάρει άλλη μορφή σε σχέση με προη­γού­μενα χρόνια και όλο αυτό βοηθά σε συγκρο­τη­μένη δια­χεί­ριση –χωρίς τα προ­βλή­ματα των τοπι­κι­σμών στην χωρο­θέ­τηση όπως τότε. Άρα, ο Δήμος – Κυβερ­νείο σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, δείχνει πόσο χρή­σι­μος είναι για τον τόπο.

ΤΟ ΘΕΡΜΑΙ

• Το ΘΕΡΜΑΙ επα­νήλθε στο σημείο… μηδέν. Ποια είναι η άποψή σας;

Να σας πω… και το οργα­νω­μένο πράσινο είναι ανα­γκαίο! Δεν χρειά­ζε­ται να τα κάνουμε όλα κατα­στή­ματα! Είναι ένας πνεύ­μο­νας πρα­σί­νου. Υπήρχε κάποτε εκεί μια πισίνα την οποία δυστυ­χώς, κλεί­σαμε. Θα μπο­ρού­σαμε να την είχαμε κρα­τή­σει και να είχαμε ένα κολυμ­βη­τή­ριο για τα παι­δά­κια μέσα στην πόλη. Καλό θα είναι να οργα­νω­θεί ως έχει… πράσινο!

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

• Δεν θα μπο­ρούσα να μην σας ρωτήσω για το Εθνικό Θέατρο. Ακόμη μας… πονάει.

Κοι­τάξτε, είναι θέμα από­φα­σης, στα­θε­ρό­τη­τας και εμμονής στην επι­δί­ωξη. Η εξεύ­ρεση χρη­μα­το­δό­τη­σης για ένα τέτοιο έργο, δε νομίζω ότι θα είναι δύσκολη. Το θέμα είναι να κατα­στα­λά­ξει κάποιος ότι αυτό πρέπει να γίνει και να προ­χω­ρή­σει. Έχουν γίνει ένα σωρό προ-παρασκευαστικές εργα­σίες, υπάρχει άποψη για το πώς θα πρέπει να απο­κα­τα­στα­θεί, έχουν συν­δρά­μει όλοι, έχει ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ πια ο διά­λο­γος και το μονα­δικό ζητού­μενο είναι ΠΩΣ και ΠΟΤΕ θα απο­κτή­σουμε την Λυρική Σκηνή που έχει ανάγκη η Ρόδος. Και την αξίζει!

Η ΡΟΔΟΣ, Ο ΠΡΟΤΟΥΡ

ΚΑΙ ΤΟ BRANDNAME

• Η Ρόδος, παρα­μέ­νει ένας ελκυ­στι­κός προ­ο­ρι­σμός; «Πουλάει» ακόμη το Brand Name και μπορεί να βελ­τιω­θεί;

Πρέπει να συνε­χί­σουμε να προ­βάλ­λουμε τον χαρα­κτήρα της Ρόδου. Και νομίζω ότι δεν υπάρχει αντίρ­ρηση σε αυτό. Η Ρόδος είναι κέντρο πολι­τι­σμών, εμπο­ρίου, διορ­γά­νω­σης συνε­δρίων, του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός.

Ο τρόπος δια­φέ­ρει και το μέσο. Παλαιό­τερα δημιουρ­γή­σαμε τον ΠΡΟΤΟΥΡ που είχε την λογική, ότι τα χρήματα από τις εισπρά­ξεις του τότε ΔΗΦΟΔΩ, αξιο­ποιού­νταν για την προβολή και δια­φή­μιση του τόπου. Έπαψε να υπάρχει ο ΔΗΦΟΔΩ, βρέ­θη­καν άλλοι τρόποι χρη­μα­το­δό­τη­σης. Σήμερα υπάρχει μια συνερ­γα­σία του Δ.Ρ. με την ΠΝΑι που νομίζω ότι σε αυτό τον τομέα και με την συν­δρομή επαγ­γε­μα­τιών του είδους για την ανά­δειξη του Brand Name του νησιού, θα μπο­ρέ­σουν να βελ­τιώ­σουν περισ­σό­τερο ακόμη την εικόνα στην αγορά. Προ­σω­πικά, πιστεύω ότι ΔΕΝ έχει τρωθεί η εικόνα της Ρόδου, διεθνώς. Εξα­κο­λου­θεί να είναι ένας πάρα πολύ δυνατός παίχτης, διεθνώς. Μακάρι να μπο­ρέ­σουμε να φέρουμε τα μεγάλα συνέ­δρια ξανά και τις εκδη­λώ­σεις, διότι είναι ποιο­τι­κός αυτός ο του­ρι­σμός.

Ο ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ, ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ

• Τι θα λέγατε στον δήμαρχο Ρόδου, κ. Αντώνη Καμπου­ράκη;

Ο Αντώνης, είναι φίλος μου από πολύ παλιά. Και ξέρω πόσο επί­μο­νος και δου­λευ­τα­ράς είναι για να πετύχει τους στόχους του. Κάποιες φορές, εκπλήσ­σει. Αυτό που θα του έλεγα; Καλό Κου­ρά­γιο!!!