Έρευνα ΙΝΕ – ΓΣΕΕ για τα προσόντα και τις δεξιότητες των εργαζομένων

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ ανα­κοι­νώ­νει το μέρος Α΄ των βα­σι­κών συ­μπε­ρα­σμά­των της με­γα­λύ­τε­ρης ως τώρα πα­νελ­λα­δι­κής έρευ­νας ερ­γα­ζο­μέ­νων με στόχο τη διε­ρεύ­νη­ση του επι­πέ­δου, του πλε­ο­νά­σμα­τος, του ελ­λεί­μα­τος και των ανα­ντι­στοι­χιών δε­ξιο­τή­των των ερ­γα­ζο­μέ­νων ιδιω­τι­κού τομέα.

Επι­πλέ­ον, στην έρευ­να απο­τυ­πώ­νο­νται δύο ακόμη ση­μα­ντι­κές δια­στά­σεις. Η πρώτη είναι ότι η συ­ζή­τη­ση για τις δε­ξιό­τη­τες δε μπο­ρεί να απο­συν­δε­θεί από την ποιό­τη­τα της ερ­γα­σί­ας, καθώς η ύπαρ­ξη γνώ­σε­ων και προ­σό­ντων δε συ­νε­πά­γε­ται αυ­τό­μα­τα την ου­σια­στι­κή αξιο­ποί­η­σή τους μέσα στην πα­ρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία. Η δεύ­τε­ρη είναι ότι η συ­νε­χι­ζό­με­νη κα­τάρ­τι­ση δεν έχει ακόμη εν­σω­μα­τω­θεί ως στα­θε­ρό στοι­χείο της ερ­γα­σια­κής ζωής, παρά τη διαρ­κή ανα­φο­ρά στην ανά­γκη ανα­βάθ­μι­σης δε­ξιο­τή­των. Τα στοι­χεία αυτά δεί­χνουν ότι το ζή­τη­μα δεν αφορά μόνο στην εκ­παί­δευ­ση ή στην κα­τάρ­τι­ση, αλλά συ­νο­λι­κά στον τρόπο με τον οποίο η ερ­γα­σία ορ­γα­νώ­νε­ται, οι επι­χει­ρή­σεις επεν­δύ­ουν στο αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό και η οι­κο­νο­μία αξιο­ποιεί τις δυ­να­τό­τη­τες των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Πρό­κει­ται για πο­σο­τι­κή έρευ­να, με τη­λε­φω­νι­κές συ­νε­ντεύ­ξεις, στρω­μα­το­ποι­η­μέ­νη τυ­χαία δειγ­μα­το­λη­ψία, σε δείγ­μα 6.000 ερ­γα­ζο­μέ­νων του ιδιω­τι­κού τομέα σε ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα. Η συλ­λο­γή των δε­δο­μέ­νων πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε από 3 Νο­εμ­βρί­ου έως 9 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 από τις εται­ρί­ες Alco, Metron Analysis και Prorata, με βάση ερω­τη­μα­το­λό­γιο που σχε­διά­στη­κε σε συ­νερ­γα­σία με τα στε­λέ­χη του ΙΝΕ ΓΣΕΕ.

Τα ευ­ρή­μα­τα ανα­δει­κνύ­ουν μια σύν­θε­τη ει­κό­να για τη σχέση ανά­με­σα στις δε­ξιό­τη­τες, στην ερ­γα­σία, στο αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό και στη συ­νε­χή επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τάρ­τι­ση.

Κα­τα­γρά­φο­νται ση­μα­ντι­κές ανα­ντι­στοι­χί­ες ανά­με­σα στις σπου­δές, στα προ­σό­ντα, στις δε­ξιό­τη­τες και στο πραγ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της ερ­γα­σί­ας. Ανα­δει­κνύ­ε­ται ότι η συ­ζή­τη­ση για τις δε­ξιό­τη­τες δεν αφορά μόνο στην επάρ­κεια των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αλλά και στην ποιό­τη­τα των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας, στην ορ­γά­νω­ση της πα­ρα­γω­γής, στην αξιο­ποί­η­ση των υφι­στά­με­νων δε­ξιο­τή­των και στη σύν­δε­ση της κα­τάρ­τι­σης με τις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των επι­χει­ρή­σε­ων και των κλά­δων.

Ταυ­τό­χρο­να η με­γά­λη πλειο­νό­τη­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων θε­ω­ρεί ότι δια­θέ­τει τις δε­ξιό­τη­τες που απαι­τεί η θέση ερ­γα­σί­ας τους και ότι αντα­πο­κρί­νο­νται στα κα­θή­κο­ντά τους.

Βα­σι­κά ευ­ρή­μα­τα της έρευ­νας:

Τέσ­σε­ρις στους δέκα ερ­γα­ζο­μέ­νους, πο­σο­στό 42,6%, δη­λώ­νουν ότι το αντι­κεί­με­νο των σπου­δών ή των προ­σό­ντων τους σχε­τί­ζε­ται λίγο ή κα­θό­λου με την τρέ­χου­σα ερ­γα­σία τους. Την ίδια στιγ­μή, λίγο πε­ρισ­σό­τε­ροι από τέσ­σε­ρις στους δέκα, πο­σο­στό 44,2%, δη­λώ­νουν ότι η σχέση αυτή είναι με­γά­λη ή πολύ με­γά­λη. Η ει­κό­να δεί­χνει ότι η σύν­δε­ση ανά­με­σα στις σπου­δές, στα προ­σό­ντα και στην πραγ­μα­τι­κή ερ­γα­σία πα­ρα­μέ­νει αδύ­να­μη για ένα πολύ ση­μα­ντι­κό τμήμα των ερ­γα­ζο­μέ­νων, πα­ρό­τι εξα­κο­λου­θεί να λει­τουρ­γεί θε­τι­κά για ένα σχε­δόν ισο­δύ­να­μο πο­σο­στό.

Η σχέση σπου­δών και ερ­γα­σί­ας συν­δέ­ε­ται σε υψηλό βαθμό με την αντα­πό­κρι­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων στα κα­θή­κο­ντά τους. Όσο με­γα­λύ­τε­ρη είναι η σύν­δε­ση των σπου­δών ή των προ­σό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων με την ερ­γα­σία τους τόσο με­γα­λύ­τε­ρη αντα­πό­κρι­ση έχουν στα κα­θή­κο­ντά τους. Με­τα­ξύ των ερ­γα­ζο­μέ­νων που δη­λώ­νουν ότι αντα­πο­κρί­νο­νται σε πολύ με­γά­λο βαθμό στα κα­θή­κο­ντά τους, πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους μι­σούς, 55,4%, ανα­φέ­ρουν ότι οι σπου­δές ή τα προ­σό­ντα τους είναι πολύ ή πάρα πολύ σχε­τι­κά με την ερ­γα­σία τους. Αντί­θε­τα, με­τα­ξύ όσων δη­λώ­νουν μικρό βαθμό αντα­πό­κρι­σης, εννέα στους δέκα, 90,1%, δη­λώ­νουν ότι οι σπου­δές τους σχε­τί­ζο­νται λίγο ή κα­θό­λου με την ερ­γα­σία τους.

Η ανα­ντι­στοι­χία σπου­δών και ερ­γα­σί­ας είναι εντο­νό­τε­ρη στις πιο επι­σφα­λείς μορ­φές απα­σχό­λη­σης. Σχε­δόν τρεις στους τέσ­σε­ρις ερ­γα­ζο­μέ­νους με εκ πε­ρι­τρο­πής απα­σχό­λη­ση, πο­σο­στό 72,9%, δη­λώ­νουν ότι οι σπου­δές ή τα προ­σό­ντα τους σχε­τί­ζο­νται λίγο ή κα­θό­λου με την ερ­γα­σία τους, όπως και το 66,2 των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε με­ρι­κή απα­σχό­λη­ση. Η ει­κό­να δεί­χνει ότι όσο πιο αστα­θής ή πε­ριο­ρι­σμέ­νη είναι η μορφή απα­σχό­λη­σης, τόσο ασθε­νέ­στε­ρη εμ­φα­νί­ζε­ται η αξιο­ποί­η­ση των σπου­δών και των προ­σό­ντων στην πραγ­μα­τι­κή ερ­γα­σία.

Σχε­δόν δύο στους τρεις ερ­γα­ζο­μέ­νους, πο­σο­στό 65%, θε­ω­ρούν ότι δια­θέ­τουν το ίδιο επί­πε­δο δε­ξιο­τή­των με αυτό που απαι­τεί η θέση ερ­γα­σί­ας τους. Πα­ράλ­λη­λα, σχε­δόν τρεις στους δέκα, πο­σο­στό 29%, δη­λώ­νουν ότι δια­θέ­τουν υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο δε­ξιο­τή­των από αυτό που απαι­τεί η θέση τους, ενώ μόλις το 3,6% θε­ω­ρεί ότι οι δε­ξιό­τη­τές του είναι χα­μη­λό­τε­ρες από τις απαι­τού­με­νες. Το εύ­ρη­μα δεί­χνει ότι η αγορά ερ­γα­σί­ας δεν αντι­με­τω­πί­ζει μόνο ζή­τη­μα ελ­λεί­ψε­ων δε­ξιο­τή­των, αλλά και ζή­τη­μα πε­ριο­ρι­σμέ­νης αξιο­ποί­η­σης δε­ξιο­τή­των που ήδη υπάρ­χουν

Για τους ερ­γα­ζο­μέ­νους που δη­λώ­νουν ότι δια­θέ­τουν υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο δε­ξιο­τή­των από αυτό που απαι­τεί η θέση τους, οι αι­τί­ες συν­δέ­ο­νται κυ­ρί­ως με πε­ριο­ρι­σμούς της αγο­ράς ερ­γα­σί­ας. Σχε­δόν τέσ­σε­ρις στους δέκα, 39%, ανα­φέ­ρουν ότι εν­δια­φέ­ρο­νταν να βρουν άμεσα δου­λειά, ακόμη και αν τα προ­σό­ντα τους ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρα από αυτά που απαι­τού­σε η θέση. Πε­ρί­που δύο στους δέκα, 20,8%, επέ­λε­ξαν τη θέση για λό­γους ερ­γα­σια­κής στα­θε­ρό­τη­τας, ενώ αντί­στοι­χο πο­σο­στό, 20,4%, δη­λώ­νει ότι οι θέ­σεις στον τομέα εξει­δί­κευ­σής του είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νες.

Για την ομάδα ερ­γα­ζο­μέ­νων που δη­λώ­νει ότι οι δε­ξιό­τη­τές της είναι χα­μη­λό­τε­ρες από αυτές που απαι­τεί η θέση ερ­γα­σί­ας, ο βα­σι­κός πα­ρά­γο­ντας είναι η πε­ριο­ρι­σμέ­νη ερ­γα­σια­κή εμπει­ρία. Σχε­δόν ένας στους δύο, πο­σο­στό 47,9%, απο­δί­δει εκεί την ανα­ντι­στοι­χία. Σχε­δόν δύο στους δέκα, 18,3%, ανα­φέ­ρουν την έλ­λει­ψη κα­τάλ­λη­λων προ­γραμ­μά­των εκ­παί­δευ­σης και κα­τάρ­τι­σης, ενώ πε­ρί­που ένας στους δέκα, 10,8%, συν­δέ­ει το πρό­βλη­μα με τις τε­χνο­λο­γι­κές με­τα­βο­λές που κά­νουν την ερ­γα­σία πιο απαι­τη­τι­κή.

Όταν οι ερ­γα­ζό­με­νοι κα­λού­νται να επι­λέ­ξουν ποιες δε­ξιό­τη­τες θα ήθε­λαν πε­ρισ­σό­τε­ρο να βελ­τιώ­σουν, σχε­δόν ένας στους δύο, πο­σο­στό 48,6%, ανα­δει­κνύ­ει τις ψη­φια­κές δε­ξιό­τη­τες ως πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα. Ακο­λου­θούν οι κοι­νω­νι­κο-συ­ναι­σθη­μα­τι­κές δε­ξιό­τη­τες, με 27,9%, οι γνω­στι­κές δε­ξιό­τη­τες, με 24,2%, οι διοι­κη­τι­κές και ορ­γα­νω­τι­κές δε­ξιό­τη­τες, με 21,4%, και οι τε­χνι­κές δε­ξιό­τη­τες, με 20,6%. Η ει­κό­να δεί­χνει ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι αντι­λαμ­βά­νο­νται την ανά­γκη ανα­βάθ­μι­σης δε­ξιο­τή­των όχι μόνο τε­χνι­κά, αλλά και ορ­γα­νω­τι­κά, γνω­στι­κά και κοι­νω­νι­κά.

Παρά την έντο­νη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση για την τε­χνο­λο­γι­κή αλ­λα­γή, την τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη και τις νέες απαι­τή­σεις της ερ­γα­σί­ας, μόνο πε­ρί­που ένας στους τέσ­σε­ρις ερ­γα­ζο­μέ­νους, πο­σο­στό 24,1%, θε­ω­ρεί πολύ ή αρ­κε­τά πι­θα­νό να κα­τα­στούν πα­ρω­χη­μέ­νες ορι­σμέ­νες από τις δε­ξιό­τη­τες που συν­δέ­ο­νται με το επάγ­γελ­μά του μέσα στην επό­με­νη πε­ντα­ε­τία. Αντί­θε­τα, σχε­δόν ένας στους δύο, 46,6%, θε­ω­ρεί μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη λίγο ή κα­θό­λου πι­θα­νή. Το εύ­ρη­μα δεί­χνει ότι η αί­σθη­ση επεί­γου­σας τε­χνο­λο­γι­κής απα­ξί­ω­σης των δε­ξιο­τή­των δεν είναι ακόμη γε­νι­κευ­μέ­νη στους ερ­γα­ζο­μέ­νους.

Η τυ­πι­κή εκ­παί­δευ­ση και η προη­γού­με­νη ερ­γα­σια­κή εμπει­ρία φαί­νε­ται να έχουν ισχυ­ρή πα­ρου­σία στην κα­θη­με­ρι­νή ερ­γα­σία. Πε­ρί­που τρεις στους τέσ­σε­ρις ερ­γα­ζο­μέ­νους, 75,3%, δη­λώ­νουν ότι αξιο­ποιούν σε με­γά­λο ή μέ­τριο βαθμό τις γνώ­σεις και δε­ξιό­τη­τες που απέ­κτη­σαν μέσω τυ­πι­κής εκ­παί­δευ­σης, ενώ σχε­δόν ίδιο πο­σο­στό, 74,7%, δη­λώ­νει ότι αξιο­ποιεί αντί­στοι­χα τις γνώ­σεις και δε­ξιό­τη­τες που απέ­κτη­σε μέσα από προη­γού­με­νη ερ­γα­σια­κή εμπει­ρία. Αντί­θε­τα, η μη τυ­πι­κή εκ­παί­δευ­ση εμ­φα­νί­ζει χα­μη­λό­τε­ρο βαθμό αξιο­ποί­η­σης, καθώς λίγο πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους μι­σούς ερ­γα­ζο­μέ­νους, 55,1%, δη­λώ­νουν ότι αξιο­ποιούν σε με­γά­λο ή μέ­τριο βαθμό γνώ­σεις από σε­μι­νά­ρια ή προ­γράμ­μα­τα κα­τάρ­τι­σης, ενώ πε­ρί­που τρεις στους δέκα, 30,5%, δη­λώ­νουν ότι τις αξιο­ποιούν σε μικρό βαθμό. Ση­μειώ­νε­ται ότι τα ευ­ρή­μα­τα πα­ρα­πέ­μπουν επί­σης στην ύπαρ­ξη προ­βλη­μά­των ποιό­τη­τας ως προς τον σχε­δια­σμό και την υλο­ποί­η­ση των προ­γραμ­μά­των κα­τάρ­τι­σης.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι εμ­φα­νί­ζουν υψηλή αί­σθη­ση επαγ­γελ­μα­τι­κής επάρ­κειας. Τρεις στους τέσ­σε­ρις, πο­σο­στό 74,6%, δη­λώ­νουν ότι αξιο­ποιούν πλή­ρως ή αρ­κε­τά τις δε­ξιό­τη­τες και τις γνώ­σεις τους στη θέση ερ­γα­σί­ας τους, ενώ σχε­δόν εννέα στους δέκα, 88,8%, δη­λώ­νουν ότι αντα­πο­κρί­νο­νται σε πολύ με­γά­λο ή με­γά­λο βαθμό στις απαι­τή­σεις της θέσης τους. Επο­μέ­νως, η συ­ζή­τη­ση για τις δε­ξιό­τη­τες δεν μπο­ρεί να στη­ρί­ζε­ται στην υπό­θε­ση ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι είναι γε­νι­κά ανε­παρ­κείς. Χρειά­ζε­ται να στρα­φεί πε­ρισ­σό­τε­ρο στον σχε­δια­σμό των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας, στην ποιό­τη­τα της ερ­γα­σί­ας και στη δυ­να­τό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων να αξιο­ποιούν ου­σια­στι­κά το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό τους.

Η συμ­με­το­χή στη συ­νε­χι­ζό­με­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τάρ­τι­ση πα­ρα­μέ­νει πε­ριο­ρι­σμέ­νη. Σχε­δόν τρεις στους τέσ­σε­ρις ερ­γα­ζο­μέ­νους, 74,5%, δη­λώ­νουν ότι δεν πα­ρα­κο­λού­θη­σαν κα­νέ­να πρό­γραμ­μα επαγ­γελ­μα­τι­κής κα­τάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης το τε­λευ­ταίο έτος, ενώ μόνο ένας στους τέσ­σε­ρις, 25,5%, συμ­με­τεί­χε σε κά­ποιο πρό­γραμ­μα

Η πρό­σβα­ση στα προ­γράμ­μα­τα κα­τάρ­τι­σης δια­φο­ρο­ποιεί­ται έντο­να ανά εκ­παι­δευ­τι­κό επί­πε­δο. Ενώ συ­νο­λι­κά μόνο ένας στους τέσ­σε­ρις ερ­γα­ζο­μέ­νους, 25,5%, έχει πα­ρα­κο­λου­θή­σει πρό­γραμ­μα κα­τάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης το τε­λευ­ταίο έτος, η συμ­με­το­χή φτά­νει το 41,4% στους κα­τό­χους με­τα­πτυ­χια­κού τί­τλου και το 35,1% στους κα­τό­χους δι­δα­κτο­ρι­κού, με την επι­φύ­λα­ξη των μι­κρών βά­σε­ων σε ορι­σμέ­νες κα­τη­γο­ρί­ες. Αντί­θε­τα, πε­ριο­ρί­ζε­ται στο 10,5% στους απο­φοί­τους Γυ­μνα­σί­ου και στο 12,3% στους απο­φοί­τους Δη­μο­τι­κού. Η ει­κό­να δεί­χνει ότι η κα­τάρ­τι­ση δε λει­τουρ­γεί ως μη­χα­νι­σμός μεί­ω­σης ανι­σο­τή­των, καθώς συμ­με­τέ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρο όσοι δια­θέ­τουν ήδη υψη­λό­τε­ρα εκ­παι­δευ­τι­κά προ­σό­ντα.

Η συμ­με­το­χή στην κα­τάρ­τι­ση δια­φο­ρο­ποιεί­ται και ανά­λο­γα με τις κα­θα­ρές μη­νιαί­ες απο­δο­χές. Στα χα­μη­λά ει­σο­δη­μα­τι­κά κλι­μά­κια, η συμ­με­το­χή είναι χα­μη­λή: πε­ρί­που ένας στους πέντε ερ­γα­ζο­μέ­νους με απο­δο­χές 251–500 ευρώ, πο­σο­στό 19,8%, και αντί­στοι­χο πο­σο­στό 20,4% για απο­δο­χές 501–750 ευρώ, έχει πα­ρα­κο­λου­θή­σει πρό­γραμ­μα κα­τάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης. Αντί­θε­τα, η συμ­με­το­χή αυ­ξά­νε­ται στα υψη­λό­τε­ρα ει­σο­δη­μα­τι­κά κλι­μά­κια, φτά­νο­ντας το 35,2% στους ερ­γα­ζο­μέ­νους με απο­δο­χές 1.501–2.000 ευρώ. Τα στοι­χεία δεί­χνουν άνιση πρό­σβα­ση στη συ­νε­χή κα­τάρ­τι­ση, με προ­σε­κτι­κή ανά­γνω­ση των πολύ μι­κρών ει­σο­δη­μα­τι­κών βά­σε­ων.

Από όσους πα­ρα­κο­λού­θη­σαν κά­ποιο πρό­γραμ­μα κα­τάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης, πε­ρί­που τέσ­σε­ρις στους δέκα, 41,5%, δη­λώ­νουν ότι η δα­πά­νη κα­λύ­φθη­κε από τον ερ­γο­δό­τη. Ένας στους τέσ­σε­ρις, 25,2%, ανα­φέ­ρει ότι κά­λυ­ψε ο ίδιος το κό­στος, ενώ πε­ρί­που τρεις στους δέκα, 32%, δη­λώ­νουν ότι το πρό­γραμ­μα ήταν χωρίς κό­στος ή ότι το κό­στος κα­λύ­φθη­κε από τρίτο φορέα.

Η στάση των επι­χει­ρή­σε­ων απέ­να­ντι στη συ­νε­χι­ζό­με­νη κα­τάρ­τι­ση εμ­φα­νί­ζε­ται μει­κτή, καθώς πε­ρισ­σό­τε­ροι από ένας στους τρεις ερ­γα­ζο­μέ­νους, πο­σο­στό 36%, δη­λώ­νουν ότι η επι­χεί­ρη­ση στην οποία ερ­γά­ζο­νται δεν υπο­στη­ρί­ζει ή μάλ­λον δεν υπο­στη­ρί­ζει τη συ­νε­χι­ζό­με­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τάρ­τι­σή τους. Την ίδια στιγ­μή, πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους μι­σούς ερ­γα­ζο­μέ­νους, 57,1%, θε­ω­ρούν ότι η επι­χεί­ρη­σή τους την υπο­στη­ρί­ζει ή μάλ­λον την υπο­στη­ρί­ζει. Το εύ­ρη­μα δεί­χνει ότι, αν και η υπο­στή­ρι­ξη της κα­τάρ­τι­σης υπάρ­χει σε ση­μα­ντι­κό μέρος των επι­χει­ρή­σε­ων, δεν έχει ακόμη με­τα­τρα­πεί σε στα­θε­ρή, κα­θο­λι­κή και συ­στη­μα­τι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κή πρα­κτι­κή. [σελ. 30]

Η υπο­στή­ρι­ξη της κα­τάρ­τι­σης από τις επι­χει­ρή­σεις αυ­ξά­νε­ται όσο με­γα­λώ­νει το μέ­γε­θος της επι­χεί­ρη­σης. Στις πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις, με 1–9 ερ­γα­ζο­μέ­νους, το 46,2% δη­λώ­νει ότι η επι­χεί­ρη­ση υπο­στη­ρί­ζει ή μάλ­λον υπο­στη­ρί­ζει τη συ­νε­χή επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τάρ­τι­ση. Το πο­σο­στό αυ­ξά­νε­ται στο 59,1% στις μι­κρές επι­χει­ρή­σεις, στο 63,8% στις με­σαί­ες και φτά­νει στο 69,8% στις με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις, με 250 ερ­γα­ζο­μέ­νους και άνω. Η ει­κό­να δεί­χνει ότι η κα­τάρ­τι­ση πα­ρα­μέ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο ανε­πτυγ­μέ­νη εκεί όπου υπάρ­χουν με­γα­λύ­τε­ρες ορ­γα­νω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες.

Τα ευ­ρή­μα­τα της έρευ­νας δεί­χνουν ότι η ανα­βάθ­μι­ση των δε­ξιο­τή­των δε μπο­ρεί να με­τα­τί­θε­ται απο­κλει­στι­κά στον ερ­γα­ζό­με­νο ως ατο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση προ­σαρ­μο­γής. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ορ­γα­νώ­νε­ται η ερ­γα­σία, την ποιό­τη­τα των θέ­σε­ων απα­σχό­λη­σης, τη δυ­να­τό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων να αξιο­ποιούν το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό τους και, τε­λι­κά, τον ίδιο τον πα­ρα­γω­γι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό της οι­κο­νο­μί­ας. Υπό αυτή την έν­νοια, η πο­λι­τι­κή δε­ξιο­τή­των δεν μπο­ρεί να πε­ριο­ρί­ζε­ται σε απο­σπα­σμα­τι­κά προ­γράμ­μα­τα κα­τάρ­τι­σης. Απαι­τεί­ται ένα πιο συ­νε­κτι­κό πλαί­σιο, που θα συν­δέ­ει τη συ­νε­χή επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τάρ­τι­ση με τις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες της ερ­γα­σί­ας, των επι­χει­ρή­σε­ων και των κλά­δων, θα ενι­σχύ­ει την ενερ­γή συμ­με­το­χή των ερ­γο­δο­τών και θα στη­ρί­ζε­ται σε στα­θε­ρούς μη­χα­νι­σμούς κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου.

Η έρευ­να του ΙΝΕ ΓΣΕΕ ανα­δει­κνύ­ει ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι δια­θέ­τουν ση­μα­ντι­κό από­θε­μα γνώ­σε­ων, εμπει­ρί­ας και δε­ξιο­τή­των. Το κρί­σι­μο ζή­τη­μα είναι αν αυτό το από­θε­μα μπο­ρεί ανα­γνω­ρί­ζε­ται, αξιο­ποιεί­ται και να ανα­πτύσ­σε­ται μέσα σε θέ­σεις ερ­γα­σί­ας που προ­σφέ­ρουν προ­ο­πτι­κή, επαγ­γελ­μα­τι­κή εξέ­λι­ξη και κα­λύ­τε­ρους όρους απα­σχό­λη­σης. Η ανα­βάθ­μι­ση των δε­ξιο­τή­των απο­κτά ου­σια­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο μόνο όταν συν­δέ­ε­ται με την ποιο­τι­κή ανα­βάθ­μι­ση της ερ­γα­σί­ας, την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και τη με­τά­βα­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας σε ένα πιο αν­θε­κτι­κό, δί­καιο και πα­ρα­γω­γι­κό ανα­πτυ­ξια­κό υπό­δειγ­μα.

*Επι­στη­μο­νι­κή Ευ­θύ­νη Έρευ­νας : Χρή­στος Γού­λας, Γιώρ­γος Αρ­γεί­της.

*Επι­στη­μο­νι­κή ομάδα : Κώ­στας Μπου­κου­βά­λας, Δη­μή­τρης Παϊ­τα­ρί­δης.

*H έρευ­να εντάσ­σε­ται στο πλαί­σιο του Υπο­έρ­γου 1 «Πα­νελ­λα­δι­κές έρευ­νες δε­ξιο­τή­των αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού» της Πρά­ξης «Πα­ρεμ­βά­σεις για την πα­ρα­κο­λού­θη­ση των με­τα­βο­λών του πα­ρα­γω­γι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και την ενί­σχυ­ση της ερ­γα­σί­ας και των επαγ­γελ­μά­των στο πλαί­σιο των επερ­χό­με­νων αλ­λα­γών» με κω­δι­κό ΟΠΣ 6004824, η οποία υλο­ποιεί­ται μέσω της Ει­δι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δια­χεί­ρι­σης Προ­γράμ­μα­τος «Αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα».