Βραδιά Χατζηδάκη στο Δημοτικό θέατρο Ρόδου με 2 κιθάρες και πολύ ψυχή – Η αίθουσα σίγησε για να ακουστεί το Χαμόγελο της Τζοκόντας

Μια ξε­χω­ρι­στή μου­σι­κή εμπει­ρία είχαν την ευ­και­ρία να ζή­σουν χθες οι συ­μπο­λί­τες μας στο Δη­μο­τι­κό Θέ­α­τρο Ρόδου, σε μια βρα­διά αφιε­ρω­μέ­νη στη μνήμη του σπου­δαί­ου Έλ­λη­να μου­σουρ­γού Μάνου Χα­τζη­δά­κη.

Γρά­φει ο Χρή­στος Μυ­στι­λιά­δης – enlefko

Χωρίς τρα­γου­δι­στές, χωρίς εντυ­πω­σια­σμούς, μόνο με δύο κι­θά­ρες και τη δύ­να­μη της μου­σι­κής, ο Αντώ­νης Λιο­πύ­ρης και ο Στά­θης Σκαν­δα­λί­δης κα­θή­λω­σαν το κοινό ερ­μη­νεύ­ο­ντας αγα­πη­μέ­να έργα του με­γά­λου συν­θέ­τη με ευαι­σθη­σία και υψηλή καλ­λι­τε­χνι­κή ποιό­τη­τα.

Ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­τι­κή ήταν και η πα­ρου­σία της Μα­ρί­ας Μα­νιώ­τη στις αφη­γή­σεις ανά­με­σα στα μου­σι­κά μέρη, δί­νο­ντας έναν σχε­δόν θε­α­τρι­κό και βαθιά συ­ναι­σθη­μα­τι­κό τόνο στη βρα­διά.

Το κοινό πα­ρα­κο­λού­θη­σε με από­λυ­τη προ­σή­λω­ση μια συ­ναυ­λία που πε­ρισ­σό­τε­ρο έμοια­ζε με μυ­στα­γω­γία, απο­δει­κνύ­ο­ντας πως η μου­σι­κή του Χα­τζη­δά­κη δεν χρειά­ζε­ται τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο από αλη­θι­νή ερ­μη­νεία για να αγ­γί­ξει την ψυχή.

Ήταν μια βρα­διά που θύ­μι­σε γιατί ο Μάνος Χα­τζη­δά­κης πα­ρα­μέ­νει αθά­να­τος.