Σύγχρονοι νομάδες πολλοί αναπληρωτές εκπαιδευτικοί της Ρόδου

• Κάθε πέρσι και καλύτερα για δεκάδες εκπαιδευτικούς που πρέπει να εγκαταλείψουν στα σπίτια τους • Αναζητούν στέγη ακόμα και μέσω της εκκλησίας ή φιλοξενούνται σε σπίτια συναδέλφων για να μη μείνουν στον δρόμο! • Καλούνται να εκκενώσουν τα σπίτια τους πριν καν χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι της χρονιάς

Με την αντίστροφη μέτρηση για τη λήξη του σχολικού έτους να έχει ξεκινήσει, μια άλλη, αθόρυβη αλλά δραματική αντίστροφη μέτρηση εξελίσσεται στις ζωές δεκάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών που ήρθαν στη Ρόδο από κάθε γωνιά της Ελλάδας για να υπηρετήσουν τη δημόσια παιδεία.
Για πολλούς αναπληρωτές και νεοδιορισμένους δασκάλους και καθηγητές, ο Μάιος δεν σηματοδοτεί μόνο την περίοδο των εξετάσεων, αλλά και την έναρξη ενός ιδιότυπου «διωγμού» από τις κατοικίες τους, εξαιτίας της πρόωρης έναρξης της τουριστικής περιόδου.
Ιδιοκτήτες ακινήτων, πιεσμένοι από την οικονομική συγκυρία ή δελεασμένοι από το υψηλό και γρήγορο κέρδος των βραχυχρόνιων μισθώσεων τύπου Airbnb, ζητούν επιτακτικά από τους εκπαιδευτικούς να εκκενώσουν τα σπίτια τους πριν καν χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι της χρονιάς. Το φαινόμενο λαμβάνει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις, μετατρέποντας τους λειτουργούς της παιδείας σε θύματα της ίδιας της τουριστικής επιτυχίας του νησιού.
Αυτό που καθιστά την κατάσταση κάθε χρόνο και χειρότερη, παρά το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν κυριολεκτικά «ενοχλήσει» κάθε αρμόδιο και μη φορέα, είναι η ραγδαία αύξηση των καταλυμάτων βραχυχρόνιας μίσθωσης. Οι εκπαιδευτικοί έχουν ξεκινήσει έναν μαραθώνιο επαφών, κάνοντας εκκλήσεις προς πάσα κατεύθυνση. Έχουν απευθυνθεί στις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δωδεκανήσου, στους Διευθυντές των σχολικών τους μονάδων, στους Προέδρους των τοπικών κοινοτήτων σε μια προσπάθεια να βρεθεί προσωρινή λύση για τη φιλοξενία τους.
«Έχουμε κάνει συναντήσεις, έχουμε ζητήσει τη μεσολάβηση των τοπικών προέδρων στα χωριά μήπως βρεθεί έστω ένα κενό οίκημα, μια αποθήκη, ένα δωμάτιο. Η απάντηση που εισπράττουμε παντού είναι λόγια συμπάθειας και ένα αμήχανο ανασήκωμα των ώμων. Στην πράξη, είμαστε εντελώς μόνοι μας», εξομολογείται στη «Δημοκρατική» καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που, όπως ανέφερε, απευθύνθηκε μέχρι και στην Εκκλησία σε μια προσπάθεια να βρεθεί χώρος για να φιλοξενηθεί.
Οι Διευθυντές των σχολείων βρίσκονται και οι ίδιοι σε απόγνωση, προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στις αυστηρές υπηρεσιακές ανάγκες και την ανθρώπινη ενσυναίσθηση, ενώ πρόεδροι των κοινοτήτων δηλώνουν αδυναμία, καθώς ακόμη και τα σπίτια στα πιο απομακρυσμένα χωριά έχουν πλέον δεσμευτεί για την τουριστική αγορά ή για τη στέγαση των εργαζομένων στον τουρισμό.
Η ανάγκη για επιβίωση οδηγεί σε λύσεις ανάγκης, όπως είναι η φιλοξενία από συναδέλφους τους. Όσοι στάθηκαν πιο τυχεροί και οι ιδιοκτήτες τους έδειξαν κατανόηση, ανοίγουν τα σπίτια τους για να βοηθήσουν. Έτσι, βλέπουμε το φαινόμενο δάσκαλοι και καθηγητές να στοιβάζουν τα υπάρχοντά τους σε κούτες και να μετατρέπονται σε «φιλοξενούμενους» σε καναπέδες συναδέλφων τους, συγκατοικώντας σε διαμερίσματα λίγων τετραγωνικών.
Το πιο ενδεικτικό στοιχείο της απόγνωσης είναι ότι ορισμένοι εκπαιδευτικοί, έχοντας φτάσει σε απόλυτο αδιέξοδο και αδυνατώντας να πληρώσουν ξενοδοχεία με τουριστικές τιμές, αναγκάστηκαν να χτυπήσουν ακόμη και τις πόρτες της εκκλησίας αναζητώντας μια θέση σε κάποιο ακίνητο ή ακόμα και σε μοναστήρι.
Η στεγαστική κρίση που πλήττει τους δημόσιους λειτουργούς στη Ρόδο είναι μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της τοπικής κοινωνίας. Όταν ένας εκπαιδευτικός ζει υπό το καθεστώς του τρόμου της έξωσης, είναι αδύνατον να επιτελέσει απερίσπαστος το έργο του μέσα στην τάξη, ειδικά στην πιο κρίσιμη περίοδο των τελικών εξετάσεων. Παράλληλα, το πρόβλημα λειτουργεί αποτρεπτικά για το μέλλον. Ήδη παρατηρείται κύμα αρνήσεων από εκπαιδευτικούς να αναλάβουν υπηρεσία στα νησιά μας, γνωρίζοντας τον Γολγοθά που τους περιμένει. Αν η Ρόδος αποκτήσει τη φήμη ενός τόπου «εχθρικού» προς τους δημοσίους υπαλλήλους, τα σχολεία μας θα ξεκινήσουν την επόμενη χρονιά με τεράστια κενά, με θύματα, τελικά, τους ίδιους τους μαθητές.
Αυτό το στεγαστικό αδιέξοδο δεν είναι ένα τυχαίο τοπικό ζήτημα, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της διαχρονικής αδιαφορίας της Πολιτείας και του Υπουργείου Παιδείας. Το κράτος πρέπει πλέον να αναγνωρίσει το πρόβλημα και να θεσπίσει ειδικά μέτρα αντί να στέλνει στην περιφέρεια τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς χωρίς καμία μέριμνα, χωρίς επιδόματα στέγασης που να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και χωρίς ένα κεντρικό δίχτυ ασφαλείας που θα τους προστατεύει μέχρι την ολοκλήρωση της σχολικής χρονιάς.