Δικαστήριο ακύρωσε κατάσχεση ακινήτου επειδή η επιταγή προς πληρωμή επιδόθηκε σε διεύθυνση όπου ο οφειλέτης δεν κατοικούσε

Μια δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που είχε φτάσει ένα βήμα πριν τον πλει­στη­ρια­σμό ακι­νή­του στα­μά­τησε στο δικα­στή­ριο, με κρίση που εστιά­ζει σε ένα φαι­νο­με­νικά τυπικό αλλά καθο­ρι­στικό σημείο, το πού ακριβώς επι­δό­θηκε στον οφει­λέτη το πρώτο εκτε­λε­στή­ριο έγγραφο. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο, δικά­ζο­ντας κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών, έκανε δεκτή την ανακοπή ημε­δα­πού δανειο­λή­πτη και ακύρωσε τόσο την επιταγή προς πληρωμή όσο και την έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης που είχε ακο­λου­θή­σει.

Η υπόθεση ξεκινά από σύμβαση δανείου που είχε χορη­γη­θεί το 2007 από τρα­πε­ζικό ίδρυμα, η απαί­τηση του οποίου μετα­βι­βά­στηκε αργό­τερα σε αλλο­δαπή εταιρία ειδικού σκοπού και τέθηκε υπό τη δια­χεί­ριση της καθ’ ης η ανακοπή, εται­ρίας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις. Με βάση το υπό­λοιπο του δανείου εκδό­θηκε διαταγή πλη­ρω­μής για ποσό 68.803,04 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, και στη συνέ­χεια κινή­θηκε η δια­δι­κα­σία εκτέ­λε­σης. Η κατά­σχεση επι­βλή­θηκε για 50.000 ευρώ, κατά περιο­ρι­σμό της απαί­τη­σης, ενώ ο πλει­στη­ρια­σμός του ακι­νή­του είχε οριστεί να διε­νερ­γη­θεί ηλε­κτρο­νικά στις 17 Ιουνίου 2026, με τιμή πρώτης προ­σφο­ράς 69.000 ευρώ.

Ο οφει­λέ­της παρα­στά­θηκε διά του πλη­ρε­ξού­σιου δικη­γό­ρου του, κ. Σπυ­ρί­δωνα Σαλα­μα­στράκη, ενώ η καθ’ ης η ανακοπή εκπρο­σω­πή­θηκε στο ακρο­α­τή­ριο από την κ. Αικα­τε­ρίνη Λυριού.

Στον πυρήνα της από­φα­σης βρέθηκε ο πρώτος λόγος της ανα­κο­πής. Ο οφει­λέ­της δια­τεί­νε­ται ότι η πραγ­μα­τική του κατοι­κία βρί­σκε­ται εκεί όπου δια­μέ­νει μόνιμα τα τελευ­ταία 20 χρόνια, στοι­χείο που, όπως υπο­στή­ριξε, ήταν σε γνώση της αντί­δι­κης πλευράς. Η επίδικη επιταγή προς πληρωμή, ωστόσο, επι­δό­θηκε με θυρο­κόλ­ληση σε εντελώς δια­φο­ρε­τική διεύ­θυνση, στην οποία δεν κατοι­κούσε, με απο­τέ­λε­σμα να μη λάβει γνώση ότι είχε κινηθεί ενα­ντίον του δια­δι­κα­σία εκτέ­λε­σης.

Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι η βεβαί­ωση του δικα­στι­κού επι­με­λητή δεν παράγει πλήρη από­δειξη ως προς το αν η διεύ­θυνση όπου έγινε η επίδοση ήταν πράγ­ματι η κατοι­κία του παρα­λή­πτη, καθώς πρό­κει­ται για πραγ­μα­τικό γεγονός που ο επι­με­λη­τής όφειλε να ερευ­νή­σει. Από τα έγγραφα προ­έ­κυψε ότι ήδη από το 2023 ο οφει­λέ­της είχε γνω­στο­ποι­ή­σει την πραγ­μα­τική του διεύ­θυνση στην πλευρά της δια­χει­ρί­στριας, μέσω εξώ­δι­κης δήλωσης που είχε επι­δο­θεί με δικα­στικό επι­με­λητή. Επι­πλέον, η μετα­γε­νέ­στερη έκθεση κατά­σχε­σης κοι­νο­ποι­ή­θηκε στην πραγ­μα­τική κατοι­κία και όχι στη διεύ­θυνση όπου είχε σταλεί η επιταγή, γεγονός που δεν αμφι­σβη­τή­θηκε.

Με δεδο­μένο ότι η επίδοση σε διεύ­θυνση δια­φο­ρε­τική από την πραγ­μα­τική κατοι­κία, όταν ο επι­σπεύ­δων γνω­ρί­ζει τον πραγ­μα­τικό τόπο δια­μο­νής, εξο­μοιώ­νε­ται με ανυ­παρ­ξία επί­δο­σης, το δικα­στή­ριο έκρινε βάσιμο τον πρώτο λόγο ανε­ξαρ­τή­τως δικο­νο­μι­κής βλάβης. Έτσι ακυ­ρώ­θη­καν η επιταγή προς πληρωμή και η έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης, ενώ δεν εξε­τά­στη­καν οι υπό­λοι­ποι λόγοι ως άνευ αντι­κει­μέ­νου, καθώς κατέ­τει­ναν στην ακύρωση των ίδιων πράξεων. Η καθ’ ης η ανακοπή κατα­δι­κά­στηκε στα δικα­στικά έξοδα της αντί­δι­κης πλευράς, τα οποία ορί­στη­καν σε 1.370 ευρώ.

Με την ακύρωση της κατά­σχε­σης, καταρ­ρέει και ο προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νος πλει­στη­ρια­σμός, αφού στε­ρεί­ται πλέον το έγγραφο πάνω στο οποίο στη­ρι­ζό­ταν η εκτε­λε­στική δια­δι­κα­σία.