Δικαστήριο ακύρωσε κατάσχεση ακινήτου επειδή η επιταγή προς πληρωμή επιδόθηκε σε διεύθυνση όπου ο οφειλέτης δεν κατοικούσε

Μια διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης που είχε φτάσει ένα βήμα πριν τον πλειστηριασμό ακινήτου σταμάτησε στο δικαστήριο, με κρίση που εστιάζει σε ένα φαινομενικά τυπικό αλλά καθοριστικό σημείο, το πού ακριβώς επιδόθηκε στον οφειλέτη το πρώτο εκτελεστήριο έγγραφο. Το Μονομελές Πρωτοδικείο, δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, έκανε δεκτή την ανακοπή ημεδαπού δανειολήπτη και ακύρωσε τόσο την επιταγή προς πληρωμή όσο και την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης που είχε ακολουθήσει.
Η υπόθεση ξεκινά από σύμβαση δανείου που είχε χορηγηθεί το 2007 από τραπεζικό ίδρυμα, η απαίτηση του οποίου μεταβιβάστηκε αργότερα σε αλλοδαπή εταιρία ειδικού σκοπού και τέθηκε υπό τη διαχείριση της καθ’ ης η ανακοπή, εταιρίας διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις. Με βάση το υπόλοιπο του δανείου εκδόθηκε διαταγή πληρωμής για ποσό 68.803,04 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, και στη συνέχεια κινήθηκε η διαδικασία εκτέλεσης. Η κατάσχεση επιβλήθηκε για 50.000 ευρώ, κατά περιορισμό της απαίτησης, ενώ ο πλειστηριασμός του ακινήτου είχε οριστεί να διενεργηθεί ηλεκτρονικά στις 17 Ιουνίου 2026, με τιμή πρώτης προσφοράς 69.000 ευρώ.
Ο οφειλέτης παραστάθηκε διά του πληρεξούσιου δικηγόρου του, κ. Σπυρίδωνα Σαλαμαστράκη, ενώ η καθ’ ης η ανακοπή εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο από την κ. Αικατερίνη Λυριού.
Στον πυρήνα της απόφασης βρέθηκε ο πρώτος λόγος της ανακοπής. Ο οφειλέτης διατείνεται ότι η πραγματική του κατοικία βρίσκεται εκεί όπου διαμένει μόνιμα τα τελευταία 20 χρόνια, στοιχείο που, όπως υποστήριξε, ήταν σε γνώση της αντίδικης πλευράς. Η επίδικη επιταγή προς πληρωμή, ωστόσο, επιδόθηκε με θυροκόλληση σε εντελώς διαφορετική διεύθυνση, στην οποία δεν κατοικούσε, με αποτέλεσμα να μη λάβει γνώση ότι είχε κινηθεί εναντίον του διαδικασία εκτέλεσης.
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι η βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή δεν παράγει πλήρη απόδειξη ως προς το αν η διεύθυνση όπου έγινε η επίδοση ήταν πράγματι η κατοικία του παραλήπτη, καθώς πρόκειται για πραγματικό γεγονός που ο επιμελητής όφειλε να ερευνήσει. Από τα έγγραφα προέκυψε ότι ήδη από το 2023 ο οφειλέτης είχε γνωστοποιήσει την πραγματική του διεύθυνση στην πλευρά της διαχειρίστριας, μέσω εξώδικης δήλωσης που είχε επιδοθεί με δικαστικό επιμελητή. Επιπλέον, η μεταγενέστερη έκθεση κατάσχεσης κοινοποιήθηκε στην πραγματική κατοικία και όχι στη διεύθυνση όπου είχε σταλεί η επιταγή, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε.
Με δεδομένο ότι η επίδοση σε διεύθυνση διαφορετική από την πραγματική κατοικία, όταν ο επισπεύδων γνωρίζει τον πραγματικό τόπο διαμονής, εξομοιώνεται με ανυπαρξία επίδοσης, το δικαστήριο έκρινε βάσιμο τον πρώτο λόγο ανεξαρτήτως δικονομικής βλάβης. Έτσι ακυρώθηκαν η επιταγή προς πληρωμή και η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης, ενώ δεν εξετάστηκαν οι υπόλοιποι λόγοι ως άνευ αντικειμένου, καθώς κατέτειναν στην ακύρωση των ίδιων πράξεων. Η καθ’ ης η ανακοπή καταδικάστηκε στα δικαστικά έξοδα της αντίδικης πλευράς, τα οποία ορίστηκαν σε 1.370 ευρώ.
Με την ακύρωση της κατάσχεσης, καταρρέει και ο προγραμματισμένος πλειστηριασμός, αφού στερείται πλέον το έγγραφο πάνω στο οποίο στηριζόταν η εκτελεστική διαδικασία.