Ένας δίαυλος με τις Βρυξέλλες που δεν χτίστηκε σε μια μέρα

Η ει­κό­να του Από­στο­λου Τζι­τζι­κώ­στα να επι­στρέ­φει στην ΕΝΠΕ ως Ευ­ρω­παί­ος Επί­τρο­πος και να δη­λώ­νει ότι «η Ένωση Πε­ρι­φε­ρειών είναι σε καλά χέρια» δεν είναι απλή φι­λο­φρό­νη­ση με­τα­ξύ πα­λιών συ­να­δέλ­φων. Είναι δη­μό­σια πι­στο­ποί­η­ση από τον άν­θρω­πο που κρατά τα χαρ­το­φυ­λά­κια των με­τα­φο­ρών και του του­ρι­σμού, δη­λα­δή τα 2 πεδία που κα­θο­ρί­ζουν αν το Νότιο Αι­γαίο θα ζει ή θα επι­βιώ­νει. Και δεν το είπε σε κά­ποιον τυ­χαίο. Το είπε στον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη που κα­τά­φε­ρε από τη Ρόδο να πάρει την προ­ε­δρία ενός ορ­γά­νου που πα­ρα­δο­σια­κά ελεγ­χό­ταν από τις με­γά­λες ηπει­ρω­τι­κές Πε­ρι­φέ­ρειες. Το ότι ο Επί­τρο­πος ανα­γνω­ρί­ζει πως η ΕΝΠΕ σή­με­ρα πιέ­ζει, τεκ­μη­ριώ­νει και πε­τυ­χαί­νει απο­τε­λέ­σμα­τα ση­μαί­νει ότι η φωνή των νη­σιών ακού­γε­ται πια σε τρα­πέ­ζια όπου πριν από λίγα χρό­νια δεν είχε καν κα­ρέ­κλα.

Η ουσία βρί­σκε­ται στο timing. Η νέα προ­γραμ­μα­τι­κή πε­ρί­ο­δος σχε­διά­ζε­ται τώρα και οι Πε­ρι­φέ­ρειες που θα έχουν ανοι­χτή γραμ­μή με την Επι­τρο­πή θα είναι αυτές που θα δια­μορ­φώ­σουν τους όρους για τη συ­νο­χή και τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα, όχι αυτές που θα τους μά­θουν από το ΦΕΚ. Ο Χα­τζη­μάρ­κος φρό­ντι­σε η ΕΝΠΕ να συ­νε­δριά­σει στη Θεσ­σα­λο­νί­κη την πα­ρα­μο­νή της ΔΕΘ, με τον Επί­τρο­πο στο τρα­πέ­ζι, την ώρα που όλη η πο­λι­τι­κή Ελ­λά­δα κοι­τού­σε προς τα εκεί. Αυτό δεν είναι φω­το­γρα­φία, είναι θέση.

Όταν ο Επί­τρο­πος Με­τα­φο­ρών λέει ότι πα­ρα­κο­λου­θεί στενά τις διεκ­δι­κή­σεις σου, το επό­με­νο βήμα είναι δικό σου και ο Χα­τζη­μάρ­κος έχει δεί­ξει ότι ξέρει να το κάνει.