Ορκίστηκε η Δικαία Μαυρουδάκη στη θέση του Κωνσταντίνου Μενεγάκη

• Η πρώτη ανα­πλη­ρω­μα­τι­κή της εκλο­γι­κής πε­ρι­φέ­ρειας Ατα­βύ­ρου ανέ­λα­βε κα­θή­κο­ντα ενώ­πιον του δη­μάρ­χου Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη, μία εβδο­μά­δα μετά την επι­στο­λή πα­ραί­τη­σης του πρώην αντι­δη­μάρ­χου, στην οποία κάνει λόγο για «απα­ξί­ω­ση του θε­σμι­κού του ρόλου» και για «σιωπή» από την πλευ­ρά του επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης

Με μια σύ­ντο­μη τε­λε­τή στην αί­θου­σα εθι­μο­τυ­πί­ας του Δη­μαρ­χεί­ου Ρόδου ολο­κλη­ρώ­θη­κε τη Δευ­τέ­ρα 7 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 η δια­δι­κα­σία αντι­κα­τά­στα­σης του Κων­στα­ντί­νου Με­νε­γά­κη στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Ρόδου. Η Δι­καία Μαυ­ρου­δά­κη, πρώτη κατά σειρά ανα­πλη­ρω­μα­τι­κή σύμ­βου­λος της εκλο­γι­κής πε­ρι­φέ­ρειας Ατα­βύ­ρου με τον συν­δυα­σμό «ΕΝΑ Ενω­μέ­νοι Αλ­λά­ζου­με Μαζί για τη Ρόδο», έδωσε τον προ­βλε­πό­με­νο όρκο ενώ­πιον του δη­μάρ­χου Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη και κα­τα­λαμ­βά­νει τη θέση για το υπό­λοι­πο της δη­μο­τι­κής θη­τεί­ας. Η ορ­κω­μο­σία κλεί­νει τυ­πι­κά έναν κύκλο που άνοι­ξε την 1η Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, όταν ο κ. Με­νε­γά­κης κα­τέ­θε­σε την πα­ραί­τη­σή του τόσο από τη θέση του αντι­δη­μάρ­χου όσο και από το αξί­ω­μα του δη­μο­τι­κού συμ­βού­λου, με μια επι­στο­λή που ξε­περ­νά κατά πολύ τα όρια ενός τυ­πι­κού εγ­γρά­φου απο­χώ­ρη­σης.

Στην ορ­κω­μο­σία πα­ρέ­στη­σαν, εκτός από τον δή­μαρ­χο, ο πρό­ε­δρος του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου Κυ­ριά­κος Κα­σά­πης και ο αντι­δή­μαρ­χος Επι­κοι­νω­νί­ας και ανα­πλη­ρω­τής αντι­δή­μαρ­χος Πο­λι­τι­σμού Γιώρ­γος Πάτ­τας. Ο κ. Κο­λιά­δης κα­λω­σό­ρι­σε τη νέα δη­μο­τι­κή σύμ­βου­λο, της ευ­χή­θη­κε καλή δύ­να­μη και στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στη μα­κρό­χρο­νη γνω­ρι­μία του με την οι­κο­γέ­νειά της, αλλά και στην προη­γού­με­νη αυ­το­διοι­κη­τι­κή της δια­δρο­μή.

«Γνω­ρι­ζό­μα­στε πάρα πολλά χρό­νια. Γνω­ρί­ζου­με την οι­κο­γέ­νεια Μαυ­ρου­δά­κη πάρα πολλά χρό­νια. Μία σχε­τι­κή συ­νερ­γα­σία με τον μπα­μπά της είναι του­λά­χι­στον πριν 30 χρό­νια», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο δή­μαρ­χος.

Στη συ­νέ­χεια ανα­φέρ­θη­κε στο βάρος που συ­νο­δεύ­ει τη θέση του δη­μο­τι­κού συμ­βού­λου, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι ο αι­ρε­τός εκ­προ­σω­πεί θε­σμι­κά με­γά­λο μέρος των πο­λι­τών. «Πρέ­πει να υπάρ­χει συ­νέ­πεια και, πάνω απ’ όλα, θέλει να ασχο­λεί­σαι όλη μέρα για να μπο­ρού­με να βελ­τιώ­σου­με όλοι την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των συ­μπο­λι­τών μας», ση­μεί­ω­σε.

Ο κ. Κο­λιά­δης εξέ­φρα­σε τη βε­βαιό­τη­τα ότι η κ. Μαυ­ρου­δά­κη θα εκ­προ­σω­πή­σει όχι μόνο όσους την ψή­φι­σαν αλλά ευ­ρύ­τε­ρα τους κα­τοί­κους της πε­ριο­χής. «Γνω­ρί­ζο­ντας τη Δι­καία και τον τρόπο που λει­τουρ­γεί, τον τρόπο που σκέ­φτε­ται, είμαι σί­γου­ρος ότι θα αφή­σει ένα πολύ θε­τι­κό απο­τύ­πω­μα και θα βοη­θή­σει σε αυτό το δύ­σκο­λο έργο», είπε. Υπεν­θύ­μι­σε δε ότι η νέα σύμ­βου­λος είχε δια­τε­λέ­σει αντι­δή­μαρ­χος στον πρώην Δήμο Ατα­βύ­ρου, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας τη θη­τεία της «πολύ ση­μα­ντι­κή και σπου­δαία» για την πε­ριο­χή.

Από την πλευ­ρά της, η Δι­καία Μαυ­ρου­δά­κη ευ­χα­ρί­στη­σε τον δή­μαρ­χο και ξε­κα­θά­ρι­σε ότι δεν έρ­χε­ται σε άγνω­στο έδα­φος. «Έχω ξα­να­πε­ρά­σει από αυτά τα μο­νο­πά­τια. Θεωρώ ότι ση­μα­ντι­κό είναι να συ­νερ­γά­ζε­σαι με τους εκά­στο­τε προ­έ­δρους, γιατί ένας δήμος είναι δύ­σκο­λο να διοι­κη­θεί. Αυτό που μας κά­να­νε, μας κά­να­νε έναν δήμο, είναι πάρα πολύ δύ­σκο­λο να διοι­κη­θεί», ανέ­φε­ρε.

Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση έδωσε στον ρόλο των προ­έ­δρων των το­πι­κών κοι­νο­τή­των, τους οποί­ους χα­ρα­κτή­ρι­σε κα­θο­ρι­στι­κούς για την κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία και την αντι­με­τώ­πι­ση των ανα­γκών των κα­τοί­κων, καθώς και στην ανά­γκη άμε­σης επι­κοι­νω­νί­ας με τη δη­μο­τι­κή αρχή. «Επει­δή εγώ κα­τά­γο­μαι από αυτά τα χωριά που με επέ­λε­ξαν και τα γνω­ρί­ζω πάρα πολύ καλά, θεωρώ ότι θα είμαι ένας συν­δε­τι­κός κρί­κος στην επι­κοι­νω­νία και σε πράγ­μα­τα που πρέ­πει να γί­νουν και στα χωριά μας», δή­λω­σε.

Η επι­στο­λή πα­ραί­τη­σης του Κων­στα­ντί­νου Με­νε­γά­κη

Πίσω από την τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία της ανα­πλή­ρω­σης βρί­σκε­ται μια απο­χώ­ρη­ση με σα­φείς πο­λι­τι­κές αιχ­μές. Στην επι­στο­λή του προς τον δή­μαρ­χο, με ημε­ρο­μη­νία 1 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, ο κ. Με­νε­γά­κης δεν επι­κα­λεί­ται κό­πω­ση ή προ­σω­πι­κούς λό­γους, αλλά «δια­πί­στω­ση ότι η εμπι­στο­σύ­νη έχει πλέον εκλεί­ψει».

Το πλή­ρες κεί­με­νο της επι­στο­λής έχει ως εξής:

«ΘΕΜΑ: Πα­ραί­τη­ση από τη θέση του αντι­δη­μάρ­χου και από το αξί­ω­μα του Δη­μο­τι­κού Συμ­βού­λου Δήμου Ρόδου

Κύριε δή­μαρ­χε.

Με την πα­ρού­σα υπο­βάλ­λω την πα­ραί­τη­σή μου από τη θέση του αντι­δη­μάρ­χου, καθώς και από το αξί­ω­μα του Δη­μο­τι­κού Συμ­βού­λου του Δήμου Ρόδου.

Η από­φα­σή μου δεν είναι απο­τέ­λε­σμα κό­πω­σης ή έλ­λει­ψης διά­θε­σης για προ­σφο­ρά. Αντί­θε­τα, προ­κύ­πτει από τη δια­πί­στω­ση ότι η εμπι­στο­σύ­νη, η οποία απο­τε­λεί θε­μέ­λιο κάθε ου­σια­στι­κής συ­νερ­γα­σί­ας, έχει πλέον εκλεί­ψει.

Κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας μου ερ­γά­στη­κα με συ­νέ­πεια, υπευ­θυ­νό­τη­τα και προ­σω­πι­κό κό­στος σε κάθε θέση και σε κάθε αρ­μο­διό­τη­τα που μου ζη­τή­θη­κε να υπη­ρε­τή­σω. Ερ­γά­στη­κα κάτω από δύ­σκο­λες συν­θή­κες, ανέ­λα­βα ευ­θύ­νες, υπε­ρα­σπί­στη­κα τις απο­φά­σεις της Δη­μο­τι­κής Αρχής και προ­σπά­θη­σα να υπη­ρε­τή­σω απο­κλει­στι­κά το συμ­φέ­ρον των πο­λι­τών και του τόπου μας.

Το έκανα αθό­ρυ­βα χωρίς να διεκ­δι­κώ προ­σω­πι­κή ανα­γνώ­ρι­ση και χωρίς να θέτω το προ­σω­πι­κό μου συμ­φέ­ρον πάνω από την απο­στο­λή που μου είχε ανα­τε­θεί.

Όταν όμως βρέ­θη­κα αντι­μέ­τω­πος με συ­μπε­ρι­φο­ρές και πε­ρι­στα­τι­κά από υπη­ρε­σια­κό πα­ρά­γο­ντα τα οποία εξέ­λα­βα ως αμ­φι­σβή­τη­ση και απα­ξί­ω­ση του θε­σμι­κού μου ρόλου, πε­ρί­με­να το αυ­το­νό­η­το: τη στή­ρι­ξη του δη­μάρ­χου προς έναν συ­νερ­γά­τη που μέχρι σή­με­ρα ερ­γά­στη­κε με συ­νέ­πεια και ανέ­λα­βε το βάρος των ευ­θυ­νών που του ανα­τέ­θη­καν. Η κα­τά­στα­ση αυτή έχει για εμένα ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, καθώς αφορά υπη­ρε­σια­κό πα­ρά­γο­ντα του οποί­ου την ανά­λη­ψη αυ­ξη­μέ­νων κα­θη­κό­ντων είχα στη­ρί­ξει θε­σμι­κά και έμπρα­κτα, με την πε­ποί­θη­ση ότι η συ­νερ­γα­σία όλων θα λει­τουρ­γού­σε προς όφε­λος της πε­ριο­χής και των πο­λι­τών.

Δεν το ανα­φέ­ρω για να διεκ­δι­κή­σω προ­σω­πι­κή αντα­πό­δο­ση, το ανα­φέ­ρω διότι θεωρώ ότι η εξέ­λι­ξη αυτή απο­τυ­πώ­νει μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεν μπορώ πλέον να αγνο­ή­σω. Από τη δική μου πλευ­ρά υπήρ­ξε διά­θε­ση συ­νερ­γα­σί­ας, εμπι­στο­σύ­νης και στή­ρι­ξης. Όταν όμως προ­έ­κυ­ψαν ζη­τή­μα­τα που αφο­ρού­σαν τον τρόπο με τον οποίο αντι­με­τω­πι­ζό­ταν ο θε­σμι­κός μου ρόλος, πε­ρί­με­να αντί­στοι­χη θε­σμι­κή στάση και από την πλευ­ρά του επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης. Αυτό δεν το ένιω­σα να συμ­βαί­νει. Η σιωπή και η απου­σία της έμπρα­κτης στή­ρι­ξης που πε­ρί­με­να λει­τούρ­γη­σαν για εμένα ως σαφές μή­νυ­μα ότι η σχέση εμπι­στο­σύ­νης που απαι­τεί­ται για να συ­νε­χί­σω να υπη­ρε­τώ απο­τε­λε­σμα­τι­κά δεν υπάρ­χει πλέον στον βαθμό που απαι­τεί­ται.

Ένας συ­νερ­γά­της που δεν αι­σθά­νε­ται ότι δια­θέ­τει την εμπι­στο­σύ­νη και τη στή­ρι­ξη του επι­κε­φα­λής του δεν μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει να υπη­ρε­τεί με τον τρόπο που ο ίδιος θε­ω­ρεί ότι επι­βάλ­λουν η ευ­θύ­νη και η αξιο­πρέ­πειά του.

Δεν πρό­κει­ται να πα­ρα­μεί­νω σε μια θέση μόνο για τον τίτλο της, διότι οι αξίες, η αξιο­πρέ­πεια και η συ­νέ­πεια απέ­να­ντι στις αρχές μου έχουν με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία από οποιο­δή­πο­τε αξί­ω­μα ή θέση.

Απο­χω­ρώ με κα­θα­ρή συ­νεί­δη­ση, γνω­ρί­ζο­ντας ότι έπρα­ξα το κα­θή­κον μου απέ­να­ντι στους δη­μό­τες που με τί­μη­σαν με την εμπι­στο­σύ­νη τους.

Ανα­γνω­ρί­ζω τις δικές μου ευ­θύ­νες και τα δικά μου λάθη, όπου αυτά υπήρ­ξαν. Δεν προ­τί­θε­μαι όμως να ανα­λά­βω ευ­θύ­νες για κα­τα­στά­σεις που δεν εξαρ­τή­θη­καν απο­κλει­στι­κά από εμένα. Και κυ­ρί­ως, δεν θα δεχθώ να εμ­φα­νι­στεί ως «πρό­βλη­μα συ­νερ­γα­σί­ας» η δική μου αντί­δρα­ση απέ­να­ντι σε συ­μπε­ρι­φο­ρές που ξε­πέ­ρα­σαν τα όρια του θε­σμι­κά απο­δε­κτού.

Την ευ­θύ­νη για όσα δεν έγι­ναν, αλλά και για το κλίμα που τε­λι­κά δια­μορ­φώ­θη­κε, την αφήνω σε εκεί­νους που είχαν τη θε­σμι­κή δυ­να­τό­τη­τα να συμ­βά­λουν στη δια­τή­ρη­ση μιας ου­σια­στι­κής συ­νερ­γα­σί­ας.

Η δική μου επι­λο­γή είναι να απο­χω­ρή­σω με αξιο­πρέ­πεια και όχι επει­δή στα­μά­τη­σα να εν­δια­φέ­ρο­μαι για τον τόπο.

Φεύγω από το αξί­ω­μα, όχι από τις αρχές μου. Οι τί­τλοι και τα αξιώ­μα­τα είναι προ­σω­ρι­νά, η αξιο­πρέ­πεια όμως είναι προ­σω­πι­κή υπό­θε­ση.

Κρατώ την ικα­νο­ποί­η­ση ότι προ­σπά­θη­σα, ερ­γά­στη­κα και ανέ­λα­βα τις ευ­θύ­νες που μου ανα­τέ­θη­καν, ακόμη και σε πε­ριό­δους ιδιαί­τε­ρα δύ­σκο­λες.

Η ιστο­ρία θα μας κρί­νει όλους.

Και τε­λι­κά, αυτό που έχει ση­μα­σία δεν είναι ο τί­τλος που κα­τεί­χε ο κα­θέ­νας, αλλά η στάση που κρά­τη­σε όταν χρειά­στη­κε να απο­δεί­ξει στην πράξη τι πι­στεύ­ει και τι υπη­ρε­τεί.

Με εκτί­μη­ση,

Κων­στα­ντί­νος Με­νε­γά­κης

Υ.Γ.1

Νιώθω την ανά­γκη να ζη­τή­σω τα­πει­νά συγ­γνώ­μη από τους πο­λί­τες που με εμπι­στεύ­θη­καν, εάν αι­σθά­νο­νται ότι δεν μπό­ρε­σα να φανώ αντά­ξιος αυτής της εμπι­στο­σύ­νης. Προ­σπά­θη­σα με όλες μου τις δυ­νά­μεις. Ωστό­σο, η δυ­να­τό­τη­τα ενός αι­ρε­τού να αντα­πο­κρι­θεί στις προσ­δο­κί­ες των πο­λι­τών δεν εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά από τη δική του προ­σπά­θεια, αλλά και από τις συν­θή­κες και το πλαί­σιο συ­νερ­γα­σί­ας μέσα στο οποίο κα­λεί­ται να υπη­ρε­τή­σει.

Υ.Γ.2

Ευ­χα­ρι­στώ θερμά τους συ­να­δέλ­φους αι­ρε­τούς της πα­ρά­τα­ξής μας για τη συ­νερ­γα­σία και την κοινή μας προ­σπά­θεια. Τους εύ­χο­μαι από καρ­διάς καλή επι­τυ­χία στο δύ­σκο­λο έργο τους, με γνώ­μο­να το καλό του τόπου μας και των πο­λι­τών της Ρόδου.

1 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026»