Στο εδώλιο για τον φάκελο που δεν έφτασε ποτέ στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής

• Την Τετάρτη 9 Σεπτεμ­βρίου 2026 δικά­ζο­νται ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου ένα στέ­λε­χος της δημο­τι­κής διοί­κη­σης για παρά­βαση καθή­κο­ντος δια παρα­λεί­ψεως και ο επι­χει­ρη­μα­τίας που φέρεται ως ιδιο­κτή­της του κατα­στή­μα­τος για ηθική αυτουρ­γία, μετά τη μετα­τό­πιση της ποι­νι­κής διε­ρεύ­νη­σης από το συλ­λο­γικό όργανο στους κρίκους της υπη­ρε­σια­κής αλυ­σί­δας

Σχεδόν 5 χρόνια μετά το επίμαχο έγγραφο του Νοεμ­βρίου του 2021, η υπόθεση της λει­τουρ­γίας κατα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος στην παραλία της Λίνδου φτάνει σε ακρο­α­τή­ριο. Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου θα καθί­σουν την Τετάρτη 2 κατη­γο­ρού­με­νοι. Ο πρώτος διώ­κε­ται για παρά­βαση καθή­κο­ντος δια παρα­λεί­ψεως και κατά συναυ­τουρ­γία, ενώ ο δεύ­τε­ρος, ο επι­χει­ρη­μα­τίας που εμφα­νί­ζε­ται ως ιδιο­κτή­της του κατα­στή­μα­τος, διώ­κε­ται για ηθική αυτουρ­γία στην ίδια πράξη.

Η δίκη αυτή απο­τε­λεί το τρίτο κεφά­λαιο μιας δια­δρο­μής που ξεκί­νησε από ανώνυμη καταγ­γε­λία, πέρασε από το Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου και κατέ­ληξε, με νέα δικο­γρα­φία, στην Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου. Το ερώτημα που καλεί­ται πλέον να απα­ντή­σει το δικα­στή­ριο δεν είναι αν το κατά­στημα λει­τουρ­γούσε νόμιμα, αλλά ποιος όφειλε να ενη­με­ρώ­σει το αρμόδιο συλ­λο­γικό όργανο του Δήμου για την πραγ­μα­τική πολε­ο­δο­μική και χωρο­τα­ξική κατά­σταση του ακι­νή­του και γιατί αυτό δεν έγινε. Η υπόθεση πυρο­δο­τή­θηκε από ανώνυμη μηνυ­τή­ρια αναφορά που έθετε ερω­τή­ματα για τη νομι­μό­τητα της λει­τουρ­γίας του κατα­στή­μα­τος στην παραλία. Ακο­λού­θησε προ­κα­ταρ­κτική εξέταση και, μετά την ολο­κλή­ρωσή της, ασκή­θηκε ποινική δίωξη για παρά­βαση καθή­κο­ντος δια παρα­λεί­ψεως και κατά συναυ­τουρ­γία σε βάρος 11 μελών της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής του Δήμου, καθώς και για ηθική αυτουρ­γία κατά συρροή σε βάρος του επι­χει­ρη­μα­τία. Η δικο­γρα­φία δια­βι­βά­στηκε στο επίπεδο του Εφε­τείου λόγω ειδικής αρμο­διό­τη­τας που συν­δέ­ε­ται με την επαγ­γελ­μα­τική ιδιό­τητα ενός εκ των εμπλε­κο­μέ­νων ως δικη­γό­ρου.

Το χρονικό σημείο που προ­βλή­θηκε ως κρίσιμο για την κατη­γο­ρία ήταν η 25η Νοεμ­βρίου 2021, ημε­ρο­μη­νία στην οποία το κατη­γο­ρη­τή­ριο τοπο­θέ­τησε την παρά­λειψη συγκε­κρι­μέ­νης ενέρ­γειας, δηλαδή τη μη ανά­κληση της άδειας λει­τουρ­γίας και τη μη σφρά­γιση του κατα­στή­μα­τος εντός προ­θε­σμίας από τη γνώση παρά­βα­σης πολε­ο­δο­μι­κών και χωρο­τα­ξι­κών δια­τά­ξεων, με σκοπό την παροχή παρά­νο­μου οφέλους. Στην καρδιά της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται ένα έγγραφο που φέρεται να συντά­χθηκε στις 5 Νοεμ­βρίου 2021 από υπη­ρε­σία επι­θε­ώ­ρη­σης του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας. Το έγγραφο περι­γρά­φει την ύπαρξη αυθαί­ρε­των κατα­σκευών στέ­γα­σης σε χώρο αιγια­λού και παρα­λίας, με συγκε­κρι­μένη αναφορά σε τσι­με­ντέ­νιο οικίσκο περίπου 69 τετρα­γω­νι­κών μέτρων και πλα­κό­στρωτο δάπεδο με πέρ­γκολα περίπου 130 τετρα­γω­νι­κών μέτρων, συνο­λι­κής επι­φά­νειας 199 τετρα­γω­νι­κών μέτρων. Όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, για τις κατα­σκευές αυτές υπήρχε πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης και διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής ήδη από το 2010, καθώς και πρω­τό­κολλα απο­ζη­μί­ω­σης αυθαί­ρε­της χρήσης κοι­νο­χρή­στου χώρου σε μετα­γε­νέ­στερο χρόνο.

Αυτό που άλλαξε τη στάθ­μιση στο επίπεδο του Εφε­τείου δεν ήταν η σοβα­ρό­τητα των καταγ­γελ­λό­με­νων παρα­βά­σεων, αλλά το αν απο­δει­κνυό­ταν ότι η Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής έλαβε γνώση του συγκε­κρι­μέ­νου εγγρά­φου. Η εισαγ­γε­λική εκτί­μηση κατέ­γραψε πως το επίμαχο έγγραφο δεν είχε απο­δέ­κτη την Επι­τροπή, αλλά άλλες υπη­ρε­σίες και γραφεία του Δήμου που σχε­τί­ζο­νται με αδειο­δο­τή­σεις και πολε­ο­δο­μι­κές εφαρ­μο­γές. Από εκείνο το σημείο και μετά, το ζήτημα μετα­τρά­πηκε από κατη­γο­ρία παρά­λει­ψης σε ζήτημα δια­δρο­μής εγγρά­φων και υπη­ρε­σια­κής ενη­μέ­ρω­σης.

Το Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, με βού­λευμά του, έκανε δεκτή την πρόταση του Αντει­σαγ­γε­λέα Εφετών και απο­φάν­θηκε ότι δεν πρέπει να γίνει κατη­γο­ρία σε βάρος των 11 μελών της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής, καθώς και σε βάρος του επι­χει­ρη­μα­τία για ηθική αυτουρ­γία στην ίδια πράξη. Η αιτιο­λο­γία ήταν σαφής. Από κανένα απο­δει­κτικό στοι­χείο δεν προ­έ­κυψε ότι τα μέλη της Επι­τρο­πής έλαβαν γνώση του εγγρά­φου της 5ης Νοεμ­βρίου 2021 και, χωρίς το στοι­χείο της γνώσης, η παρά­λειψη δεν μπο­ρούσε να τους απο­δο­θεί ως συνει­δητή παρα­βί­αση υπη­ρε­σια­κού καθή­κο­ντος με σκοπό την ωφέλεια τρίτου. Αντί­στοιχα, εφόσον δεν στοι­χειο­θε­τού­νταν η βασική πράξη, δεν μπο­ρούσε να σταθεί ούτε η κατη­γο­ρία της ηθικής αυτουρ­γίας για την υπο­κί­νησή της.

Η ουσια­στι­κό­τερη όμως πτυχή του βου­λεύ­μα­τος ήταν η μετα­τό­πιση του ενδια­φέ­ρο­ντος από το συλ­λο­γικό όργανο σε συγκε­κρι­μέ­νους κρίκους της υπη­ρε­σια­κής αλυ­σί­δας. Το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο έκρινε ότι υπήρξε παρά­λειψη κοι­νο­ποί­η­σης του κρί­σι­μου εγγρά­φου προς την Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής από τον προϊ­στά­μενο του αρμό­διου τμή­μα­τος της δημο­τι­κής ενό­τη­τας που χει­ρί­ζε­ται τις άδειες επι­χει­ρή­σεων, καθώς και από τον αρμόδιο αντι­δή­μαρχο. Για τον λόγο αυτό δια­τά­χθηκε η δια­βί­βαση αντι­γρά­φων της δικο­γρα­φίας στην Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ώστε να διε­ρευ­νη­θούν ενδε­χό­με­νες ποι­νι­κές ευθύνες τους για παρά­βαση καθή­κο­ντος δια παρα­λεί­ψεως και κατά συναυ­τουρ­γία, αλλά και να εξε­τα­στεί στο νέο αυτό πλαίσιο η πιθα­νό­τητα ηθικής αυτουρ­γίας από τον επι­χει­ρη­μα­τία, με χρόνο τέλεσης τον Νοέμ­βριο του 2021.

Η συλ­λο­γι­στική που δια­τυ­πώ­θηκε τότε ήταν καθαρή. Αν η Επι­τροπή είχε λάβει γνώση ότι το ακίνητο εμφα­νι­ζό­ταν ως συνο­λικά παρά­νομο σε πολε­ο­δο­μικό και χωρο­τα­ξικό επίπεδο και ότι δεν επρό­κειτο μόνο για νεό­τε­ρες, ήσσονος σημα­σίας κατα­σκευές, τότε η απόφασή της πιθα­νό­τατα θα ήταν δια­φο­ρε­τική και θα είχε οδη­γή­σει σε ανά­κληση άδειας και σφρά­γιση. Η μη δια­βί­βαση του εγγρά­φου ανα­δεί­χθηκε έτσι ως η κομβική παρά­λειψη που άξιζε να ελεγ­χθεί.

Η δικο­γρα­φία που προ­έ­κυψε από τη δια­βί­βαση οδηγεί πλέον στο ακρο­α­τή­ριο 2 πρόσωπα. Για τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο η κατη­γο­ρία αφορά την παρά­βαση καθή­κο­ντος δια παρα­λεί­ψεως και κατά συναυ­τουρ­γία, δηλαδή τη μη προ­ώ­θηση του κρί­σι­μου εγγρά­φου προς το αρμόδιο συλ­λο­γικό όργανο που έπρεπε να απο­φα­σί­σει για την τύχη της άδειας λει­τουρ­γίας. Από τα 2 υπη­ρε­σιακά και αιρετά πρόσωπα για τα οποία ζητή­θηκε η διε­ρεύ­νηση ευθυνών, στο πινάκιο της συγκε­κρι­μέ­νης δικα­σί­μου εμφα­νί­ζε­ται 1, χωρίς από τα δια­θέ­σιμα στοι­χεία να διευ­κρι­νί­ζε­ται η τύχη του σκέλους που αφορά το δεύτερο πρόσωπο.

Για τον επι­χει­ρη­μα­τία η κατη­γο­ρία της ηθικής αυτουρ­γίας επα­νέρ­χε­ται, αυτή τη φορά όχι σε σχέση με τα μέλη της Επι­τρο­πής, αλλά σε σχέση με την υπη­ρε­σιακή παρά­λειψη. Το δικα­στή­ριο θα κληθεί να κρίνει αν φέρεται να προ­κά­λεσε ή να ενθάρ­ρυνε τη μη δια­βί­βαση του εγγρά­φου, ώστε η Επι­τροπή να απο­φα­σί­σει χωρίς πλήρη εικόνα της πολε­ο­δο­μι­κής και χωρο­τα­ξι­κής κατά­στα­σης του ακι­νή­του. Σημειώ­νε­ται ότι πρό­κει­ται για κατη­γο­ρίες που παρα­μέ­νουν υπό δικα­στική κρίση και οι κατη­γο­ρού­με­νοι δια­τη­ρούν το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας μέχρι την έκδοση από­φα­σης.

Το ιστο­ρικό ενός ακι­νή­του με πρω­τό­κολλα από το 2010

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης εκτεί­νε­ται πολύ πριν από το 2021. Το 2010 πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε αυτοψία από κτη­μα­τική υπη­ρε­σία, με δια­πί­στωση αυθαί­ρε­της κατά­λη­ψης κοι­νο­χρή­στου χώρου αιγια­λού και παρα­λίας και χρη­μα­τική απο­τί­μηση της αυθαί­ρε­της χρήσης σε βάθος χρόνου. Παρά ταύτα, ο Δήμος χορή­γησε το 2011 άδεια λει­τουρ­γίας για επι­χεί­ρηση με αντι­κεί­μενο δρα­στη­ριό­τη­τας τύπου σνακ μπαρ θερινής περιό­δου.

Το 2018 δια­πι­στώ­θη­καν νέες αυθαί­ρε­τες εργα­σίες, με σήματα δια­κο­πής εργα­σιών τόσο από την αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία όσο και από την Υπη­ρε­σία Δόμησης του Δήμου. Η υπόθεση απέ­κτησε επι­πλέον βαρύ­τητα επειδή το κατά­στημα φέρεται να βρί­σκε­ται εντός κηρυγ­μέ­νου αρχαιο­λο­γι­κού χώρου. Στη συνέ­χεια, η αρμόδια αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία εμφα­νί­ζε­ται να ζήτησε ανά­κληση της άδειας λει­τουρ­γίας, ενώ υπη­ρε­σιακό γραφείο της δημο­τι­κής ενό­τη­τας ενη­μέ­ρωσε την Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής για ουσιώδη τρο­πο­ποί­ηση των όρων λει­τουρ­γίας, προ­κει­μέ­νου να απο­φα­σί­σει για την τύχη της άδειας. Η Επι­τροπή κατέ­ληξε τότε σε απόφαση μη ανά­κλη­σης, με αιτιο­λο­γία που απο­δί­δε­ται στην απο­κα­τά­σταση των πρό­σφα­των αυθαι­ρε­σιών. Η εισαγ­γε­λική ανά­γνωση, ωστόσο, διέ­κρινε 2 επίπεδα. Άλλο οι νεό­τε­ρες παρεμ­βά­σεις που μπορούν να απο­κα­τα­στα­θούν και άλλο η συνο­λική πολε­ο­δο­μική και χωρο­τα­ξική νομι­μό­τητα του κτι­ρια­κού κελύ­φους και της κατά­λη­ψης του αιγια­λού, ζήτημα που απα­σχο­λούσε τις αρχές ήδη από το 2010. Ακριβώς αυτή η δεύτερη διά­σταση, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, δεν έφτασε ποτέ στα μέλη του συλ­λο­γι­κού οργάνου και αυτό είναι το κενό που καλεί­ται να φωτίσει η δίκη της Τετάρ­της.