Δύο δικαστικά ραντεβού μέσα σε 5 εβδομάδες για τον γυναικολόγο που κατηγορείται για σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ασθενών του

• Στις 2 Νοεμ­βρίου 2026 εκδι­κά­ζε­ται η έφεσή του κατά της πρω­τό­δι­κης κατα­δί­κης σε κάθειρξη 73 ετών και 3 μηνών για 20 γυναί­κες, ενώ στις 7 Δεκεμ­βρίου 2026 δικά­ζε­ται για την 22η κατά σειρά καταγ­γε­λία, που αφορά περι­στα­τικό του 2017 στο νοσο­κο­μείο • Ο κατη­γο­ρού­με­νος ανα­μέ­νει τις δίκες εκτός φυλακής, μετά την ανα­στολή εκτέ­λε­σης της ποινής του

Σε κρίσιμη φάση εισέρ­χε­ται το φθι­νό­πωρο η πολύ­κροτη υπόθεση του 73χρονου ημε­δα­πού γυναι­κο­λό­γου μαιευ­τήρα, ο οποίος έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως για σειρά γενε­τή­σιων αδι­κη­μά­των σε βάρος γυναι­κών που είχαν προ­σέλ­θει στο ιατρείο του για εξέταση. Μέσα σε διά­στημα λίγων εβδο­μά­δων, ο ιατρός θα βρεθεί δύο φορές ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Την πρώτη, στις 2 Νοεμ­βρίου 2026, για την εκδί­καση της έφεσης που άσκησε κατά της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου Ρόδου. Τη δεύτερη, στις 7 Δεκεμ­βρίου 2026, για μια νέα, αυτο­τελή υπόθεση, την 22η κατά σειρά καταγ­γε­λία που έχει υπο­βλη­θεί ενα­ντίον του και η οποία αφορά περι­στα­τικό της 27ης Απρι­λίου 2017.

Και στις δύο δίκες, ο κατη­γο­ρού­με­νος θα εμφα­νι­στεί ελεύ­θε­ρος υπό περιο­ρι­στι­κούς όρους, καθώς τον Απρίλιο του 2026 έγινε δεκτή από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου η αίτηση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποινής που είχε υπο­βά­λει η υπε­ρά­σπισή του.

Η πρώτη δίκη: η έφεση κατά της κατα­δί­κης για 20 θύματα

Η δίκη της 2ας Νοεμ­βρίου 2026 απο­τε­λεί το δεύτερο βαθμό κρίσης της υπό­θε­σης που συγκλό­νισε την τοπική κοι­νω­νία και απα­σχό­λησε επί μακρόν τη Δικαιο­σύνη. Στον δεύτερο βαθμό θα επα­νε­ξε­τα­στεί το σύνολο της πρω­τό­δι­κης κρίσης, τόσο ως προς την ενοχή όσο και ως προς το ύψος της ποινής.

Το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Ρόδου είχε κρίνει τον ιατρό ένοχο για τις κατη­γο­ρίες που αφο­ρού­σαν 20 από τις 21 γυναί­κες που τον είχαν καταγ­γεί­λει. Για μία περί­πτωση τον αθώωσε, καθώς η καταγ­γέλ­λουσα δεν παρέστη στη δίκη ούτε εκπρο­σω­πή­θηκε από δικη­γόρο. Η απόφαση ελήφθη κατά πλειο­ψη­φία, με μία εκ των ενόρκων να τάσ­σε­ται υπέρ της αθώωσης. Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε επίσης το αίτημα της υπε­ρά­σπι­σης να ανα­γνω­ρι­στεί στον κατη­γο­ρού­μενο το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου, παρά την αντί­θετη άποψη 2 ενόρκων.

Οι κατη­γο­ρίες για τις οποίες κατα­δι­κά­στηκε είναι ο βιασμός κατά συρροή, η κατά­χρηση σε γενε­τή­σια πράξη προ­σώ­που ανί­κα­νου προς αντί­σταση κατά συρροή και η προ­σβολή της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας. Η Εισαγ­γε­λέας της έδρας είχε προ­τεί­νει ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών για καθεμία από τις δύο πρώτες κατη­γο­ρίες και 6 μηνών για την τρίτη, για κάθε ένα από τα 20 θύματα, καθώς και την απα­γό­ρευση άσκησης του ιατρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος. Το δικα­στή­ριο, κατά συγ­χώ­νευση, επέβαλε συνο­λική ποινή κάθειρ­ξης 73 ετών και 3 μηνών, με εκτιτέα τα 20 έτη. Δύο ένορκοι είχαν την άποψη ότι η ποινή έπρεπε να είναι 5 και όχι 7 έτη για κάθε πράξη.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ο ιατρός φέρεται να επι­χεί­ρησε γενε­τή­σιες πράξεις σε βάρος ασθενών εντός της Γυναι­κο­λο­γι­κής Μαιευ­τι­κής Κλι­νι­κής του νοσο­κο­μείου, χωρίς τη συναί­νεσή τους, με μεθό­δους που προ­σο­μοί­α­ζαν σεξουα­λι­κές πράξεις και ξεπερ­νού­σαν τα όρια της ιατρι­κής εξέ­τα­σης. Οι καταγ­γε­λίες περι­γρά­φουν, μεταξύ άλλων, ψηλα­φί­σεις σεξουα­λι­κού χαρα­κτήρα χωρίς ιατρική αιτιο­λό­γηση, ερω­τή­σεις προς ασθε­νείς για τις σεξουα­λι­κές τους προ­τι­μή­σεις, θώπευση γεν­νη­τι­κών οργάνων με χρήση τζελ, φιλί σε ασθενή στον λαιμό μετά από εξέταση, ανάρ­μο­στα αγγίγ­ματα σε έγκυο στον 8ο μήνα κύησης και από­πειρα πρω­κτι­κής ασέλ­γειας σε αλλο­δαπή κατά τη διάρ­κεια γυναι­κο­λο­γι­κού ελέγχου. Οι ασθε­νείς, ηλικίας 20 έως 50 ετών, περιέ­γρα­ψαν με παρό­μοιο τρόπο τις συν­θή­κες υπό τις οποίες φέρεται να τελέ­στη­καν οι πράξεις, ενώ έγιναν ανα­φο­ρές και για ιδιω­τικά ραντε­βού εκτός νοσο­κο­μεια­κού πλαι­σίου, που δεν κατα­γρά­φο­νταν στα επίσημα αρχεία.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνή­θηκε στο σύνολό τους τις κατη­γο­ρίες, κάνο­ντας λόγο για σκευω­ρία σε βάρος του. Υπο­στή­ριξε ότι οι πρα­κτι­κές του ήταν πάντοτε σύμ­φω­νες με την ιατρική δεο­ντο­λο­γία, ότι οι καταγ­γέλ­λου­σες παρα­ποιούν γεγο­νότα και ότι ορι­σμέ­νοι επι­διώ­κουν να τον βλάψουν για οικο­νο­μι­κούς και προ­σω­πι­κούς λόγους. Η υπε­ρά­σπισή του επι­κα­λέ­στηκε την ύπαρξη κλει­στής ομάδας στο Facebook, στην οποία, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, συμ­με­τεί­χαν πολλές από τις καταγ­γέλ­λου­σες και σχε­δί­α­ζαν τις νομικές τους κινή­σεις, ενώ δια­τεί­νε­ται ότι οι εξε­τά­σεις ήταν απο­λύ­τως σύμ­φω­νες με τους ιατρι­κούς κανόνες και απλώς παρερ­μη­νεύ­θη­καν από τις ασθε­νείς.

Από την πλευρά τους, οι συνή­γο­ροι υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας είχαν αντι­κρού­σει στον πρώτο βαθμό το επι­χεί­ρημα περί οργα­νω­μέ­νης σκευω­ρίας, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι οι καταγ­γε­λίες στη­ρί­ζο­νταν σε έγγραφα και συνο­μι­λίες που ανά­γο­νταν έως και 5 χρόνια πριν. Είχαν εστιά­σει στη διά­κριση μεταξύ ιατρι­κής εξέ­τα­σης και εγκλη­μα­τι­κής πράξης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι τα θύματα δεν ήταν σε θέση να αντι­δρά­σουν, καθώς η ιατρική δια­δι­κα­σία περι­λαμ­βά­νει αγγίγ­ματα που θεω­ρού­νται απο­δε­κτά για λόγους υγείας και, μέχρι να αντι­λη­φθούν τη μετά­βαση από το επι­τρε­πτό στο εγκλη­μα­τικό, η πράξη είχε ήδη τελε­στεί. Παράλ­ληλα, είχαν ανα­δεί­ξει ότι από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία επι­βε­βαιώ­θηκε η ύπαρξη τηλε­φω­νι­κών ραντε­βού εκτός πρω­το­κόλ­λου και απο­γευ­μα­τι­νών επι­σκέ­ψεων χωρίς κατα­γραφή, γεγονός που, όπως υπο­στή­ρι­ξαν, κατέρ­ρι­πτε την εικόνα «αδιά­βλη­της» λει­τουρ­γίας του νοσο­κο­μείου. Την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας στην πρώτη δίκη είχαν ανα­λά­βει οι δικη­γό­ροι κ.κ. Εύη Αρνι­θε­νού και Μύριαμ Τομαρά.

Η δεύτερη δίκη: η 22η καταγ­γε­λία και το περι­στα­τικό του 2017

Η δίκη της 7ης Δεκεμ­βρίου 2026 αφορά μια εντελώς δια­κριτή υπόθεση, η οποία δεν είχε περι­λη­φθεί στην αρχική δικο­γρα­φία. Πρό­κει­ται για την 22η κατά σειρά μήνυση σε βάρος του ιατρού, η οποία αξιο­λο­γή­θηκε αυτο­τε­λώς από τη Δικαιο­σύνη και οδήγησε, με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, σε νέα παρα­πο­μπή του κατη­γο­ρου­μέ­νου στο Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο. Η κατη­γο­ρία που του απο­δί­δε­ται είναι η κατά­χρηση σε γενε­τή­σια πράξη σε βάρος προ­σώ­που ανί­κα­νου προς αντί­σταση, όπως προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 338 παρ. 1 του Ποι­νι­κού Κώδικα.

Η πράξη φέρεται να τελέ­στηκε στις 27 Απρι­λίου 2017 εντός του νοσο­κο­μείου, όπου ο κατη­γο­ρού­με­νος υπη­ρε­τούσε τότε ως Επι­με­λη­τής Α’. Η καταγ­γέλ­λουσα, εκπαι­δευ­τι­κός με τόπο κατοι­κίας εκτός του νησιού, είχε προ­σέλ­θει για προ­γραμ­μα­τι­σμένη γυναι­κο­λο­γική εξέταση. Όπως προ­κύ­πτει από την έγκλησή της και τις ένορκες μαρ­τυ­ρίες που συγκε­ντρώ­θη­καν κατά την κύρια ανά­κριση, ενώ βρι­σκό­ταν στην ιατρική καρέκλα, ο ιατρός φέρεται να άρχισε να την αγγίζει με αισθη­σιακό τρόπο στην περιοχή των γεν­νη­τι­κών οργάνων, χωρίς η ίδια να έχει δώσει οποια­δή­ποτε συναί­νεση. Η παθούσα, σύμφωνα με τη μαρ­τυ­ρία της, βρέθηκε σε κατά­σταση σοκ και αδυ­να­μίας αντί­δρα­σης.

Στη συνέ­χεια, κατά την καταγ­γε­λία, ο ιατρός την οδήγησε σε άλλο χώρο για «εξέταση στήθους» και την επα­νέ­φερε στην ιατρική καρέκλα χωρίς να προβεί σε καμία ιατρική ενέρ­γεια. Τότε φέρεται να τοπο­θέ­τησε το χέρι της στο γεν­νη­τικό του όργανο, ενώ της ανέφερε ότι τα συμ­πτώ­ματά της οφεί­λο­νταν σε έντονη σεξουα­λική δρα­στη­ριό­τητα. Η γυναίκα, όπως ανα­φέ­ρε­ται, βρι­σκό­ταν σε πλήρη σύγχυση και κατά­φερε να απο­μα­κρυν­θεί από το ιατρείο χωρίς να λάβει διά­γνωση ή θερα­πεία. Το περι­στα­τικό το αφη­γή­θηκε σε 2 συνα­δέλ­φους της, γεγονός που, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ενί­σχυσε τη μετα­γε­νέ­στερη έγκληση.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται και αυτή την κατη­γο­ρία. Δηλώνει ότι δεν θυμάται την παθούσα, υπο­στη­ρί­ζει ότι η εξέταση έγινε παρου­σία νοση­λεύ­τριας, την οποία ωστόσο δεν κατο­νο­μά­ζει, και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν θα ήταν δυνατό να τελέσει αθέμιτη πράξη, καθώς ο εξε­τα­στι­κός χώρος είχε ανοιχτή πόρτα και παρά­θυρο. Απο­δί­δει και αυτή την καταγ­γε­λία σε οργα­νω­μένη ενέρ­γεια ενα­ντίον του μέσω της δια­δι­κτυα­κής ομάδας που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, δημιουρ­γή­θηκε μετά τις προη­γού­με­νες 21 καταγ­γε­λίες, δια­τει­νό­με­νος ότι οι μηνύ­σεις στό­χευαν σε χρη­μα­τικό όφελος, με απειλή από­συρ­σης των εγκλή­σεων έναντι 500.000 ευρώ. Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών απέρ­ριψε τους ισχυ­ρι­σμούς αυτούς, σημειώ­νο­ντας ότι η συγκε­κρι­μένη καταγ­γέλ­λουσα δεν είχε καμία σχέση ή επι­κοι­νω­νία με τις προη­γού­με­νες μηνύ­τριες και ότι υπέβαλε την έγκλησή της πολύ αργό­τερα από τις υπό­λοι­πες, στοι­χείο που, κατά την κρίση του, απο­δυ­να­μώ­νει το σενάριο περί ομα­δι­κής σκευω­ρίας.

Στη δίκη αυτή, ως συνή­γο­ρος υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας παρί­στα­ται η δικη­γό­ρος κ. Εύη Αρνι­θε­νού.

Η ανα­στολή της ποινής και οι περιο­ρι­στι­κοί όροι

Ο 73χρονος θα εμφα­νι­στεί και στις δύο δίκες ως ελεύ­θε­ρος υπό όρους. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκανε δεκτή τον Απρίλιο του 2026 την αίτηση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της πρω­τό­δι­κης ποινής, θέτο­ντας 2 περιο­ρι­στι­κούς όρους: την απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα και την υπο­χρε­ω­τική εμφά­νισή του μία φορά τον μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του.

Η απόφαση αυτή ήρθε έπειτα από προη­γού­μενη απόρ­ριψη αντί­στοι­χου αιτή­μα­τος, το οποίο είχε εξε­τα­στεί στις 2 Ιουνίου 2025 χωρίς να οδη­γή­σει στην απο­φυ­λά­κιση του ιατρού. Το νέο αίτημα συν­δέ­θηκε άμεσα με τη μεγάλη χρονική από­σταση μέχρι την εκδί­καση της έφεσης.