Δύο δικαστικά ραντεβού μέσα σε 5 εβδομάδες για τον γυναικολόγο που κατηγορείται για σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ασθενών του

• Στις 2 Νο­εμ­βρί­ου 2026 εκ­δι­κά­ζε­ται η έφεσή του κατά της πρω­τό­δι­κης κα­τα­δί­κης σε κά­θειρ­ξη 73 ετών και 3 μηνών για 20 γυ­ναί­κες, ενώ στις 7 Δε­κεμ­βρί­ου 2026 δι­κά­ζε­ται για την 22η κατά σειρά κα­ταγ­γε­λία, που αφορά πε­ρι­στα­τι­κό του 2017 στο νο­σο­κο­μείο • Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ανα­μέ­νει τις δίκες εκτός φυ­λα­κής, μετά την ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης της ποι­νής του

Σε κρί­σι­μη φάση ει­σέρ­χε­ται το φθι­νό­πω­ρο η πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση του 73χρο­νου ημε­δα­πού γυ­ναι­κο­λό­γου μαιευ­τή­ρα, ο οποί­ος έχει κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως για σειρά γε­νε­τή­σιων αδι­κη­μά­των σε βάρος γυ­ναι­κών που είχαν προ­σέλ­θει στο ια­τρείο του για εξέ­τα­ση. Μέσα σε διά­στη­μα λίγων εβδο­μά­δων, ο ια­τρός θα βρε­θεί δύο φορές ενώ­πιον του Μι­κτού Ορ­κω­τού Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου. Την πρώτη, στις 2 Νο­εμ­βρί­ου 2026, για την εκ­δί­κα­ση της έφε­σης που άσκη­σε κατά της κα­τα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου Ρόδου. Τη δεύ­τε­ρη, στις 7 Δε­κεμ­βρί­ου 2026, για μια νέα, αυ­το­τε­λή υπό­θε­ση, την 22η κατά σειρά κα­ταγ­γε­λία που έχει υπο­βλη­θεί ενα­ντί­ον του και η οποία αφορά πε­ρι­στα­τι­κό της 27ης Απρι­λί­ου 2017.

Και στις δύο δίκες, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος θα εμ­φα­νι­στεί ελεύ­θε­ρος υπό πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους, καθώς τον Απρί­λιο του 2026 έγινε δεκτή από το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου η αί­τη­ση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποι­νής που είχε υπο­βά­λει η υπε­ρά­σπι­σή του.

Η πρώτη δίκη: η έφεση κατά της κα­τα­δί­κης για 20 θύ­μα­τα

Η δίκη της 2ας Νο­εμ­βρί­ου 2026 απο­τε­λεί το δεύ­τε­ρο βαθμό κρί­σης της υπό­θε­σης που συ­γκλό­νι­σε την το­πι­κή κοι­νω­νία και απα­σχό­λη­σε επί μα­κρόν τη Δι­καιο­σύ­νη. Στον δεύ­τε­ρο βαθμό θα επα­νε­ξε­τα­στεί το σύ­νο­λο της πρω­τό­δι­κης κρί­σης, τόσο ως προς την ενοχή όσο και ως προς το ύψος της ποι­νής.

Το Μικτό Ορ­κω­τό Δι­κα­στή­ριο Ρόδου είχε κρί­νει τον ιατρό ένοχο για τις κα­τη­γο­ρί­ες που αφο­ρού­σαν 20 από τις 21 γυ­ναί­κες που τον είχαν κα­ταγ­γεί­λει. Για μία πε­ρί­πτω­ση τον αθώ­ω­σε, καθώς η κα­ταγ­γέλ­λου­σα δεν πα­ρέ­στη στη δίκη ούτε εκ­προ­σω­πή­θη­κε από δι­κη­γό­ρο. Η από­φα­ση ελή­φθη κατά πλειο­ψη­φία, με μία εκ των ενόρ­κων να τάσ­σε­ται υπέρ της αθώ­ω­σης. Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε επί­σης το αί­τη­μα της υπε­ρά­σπι­σης να ανα­γνω­ρι­στεί στον κα­τη­γο­ρού­με­νο το ελα­φρυ­ντι­κό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου, παρά την αντί­θε­τη άποψη 2 ενόρ­κων.

Οι κα­τη­γο­ρί­ες για τις οποί­ες κα­τα­δι­κά­στη­κε είναι ο βια­σμός κατά συρ­ροή, η κα­τά­χρη­ση σε γε­νε­τή­σια πράξη προ­σώ­που ανί­κα­νου προς αντί­στα­ση κατά συρ­ροή και η προ­σβο­λή της γε­νε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας. Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας είχε προ­τεί­νει ποινή κά­θειρ­ξης 7 ετών για κα­θε­μία από τις δύο πρώ­τες κα­τη­γο­ρί­ες και 6 μηνών για την τρίτη, για κάθε ένα από τα 20 θύ­μα­τα, καθώς και την απα­γό­ρευ­ση άσκη­σης του ια­τρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος. Το δι­κα­στή­ριο, κατά συγ­χώ­νευ­ση, επέ­βα­λε συ­νο­λι­κή ποινή κά­θειρ­ξης 73 ετών και 3 μηνών, με εκτι­τέα τα 20 έτη. Δύο ένορ­κοι είχαν την άποψη ότι η ποινή έπρε­πε να είναι 5 και όχι 7 έτη για κάθε πράξη.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ο ια­τρός φέ­ρε­ται να επι­χεί­ρη­σε γε­νε­τή­σιες πρά­ξεις σε βάρος ασθε­νών εντός της Γυ­ναι­κο­λο­γι­κής Μαιευ­τι­κής Κλι­νι­κής του νο­σο­κο­μεί­ου, χωρίς τη συ­ναί­νε­σή τους, με με­θό­δους που προ­σο­μοί­α­ζαν σε­ξουα­λι­κές πρά­ξεις και ξε­περ­νού­σαν τα όρια της ια­τρι­κής εξέ­τα­σης. Οι κα­ταγ­γε­λί­ες πε­ρι­γρά­φουν, με­τα­ξύ άλλων, ψη­λα­φί­σεις σε­ξουα­λι­κού χα­ρα­κτή­ρα χωρίς ια­τρι­κή αι­τιο­λό­γη­ση, ερω­τή­σεις προς ασθε­νείς για τις σε­ξουα­λι­κές τους προ­τι­μή­σεις, θώ­πευ­ση γεν­νη­τι­κών ορ­γά­νων με χρήση τζελ, φιλί σε ασθε­νή στον λαιμό μετά από εξέ­τα­ση, ανάρ­μο­στα αγ­γίγ­μα­τα σε έγκυο στον 8ο μήνα κύ­η­σης και από­πει­ρα πρω­κτι­κής ασέλ­γειας σε αλ­λο­δα­πή κατά τη διάρ­κεια γυ­ναι­κο­λο­γι­κού ελέγ­χου. Οι ασθε­νείς, ηλι­κί­ας 20 έως 50 ετών, πε­ριέ­γρα­ψαν με πα­ρό­μοιο τρόπο τις συν­θή­κες υπό τις οποί­ες φέ­ρε­ται να τε­λέ­στη­καν οι πρά­ξεις, ενώ έγι­ναν ανα­φο­ρές και για ιδιω­τι­κά ρα­ντε­βού εκτός νο­σο­κο­μεια­κού πλαι­σί­ου, που δεν κα­τα­γρά­φο­νταν στα επί­ση­μα αρ­χεία.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νή­θη­κε στο σύ­νο­λό τους τις κα­τη­γο­ρί­ες, κά­νο­ντας λόγο για σκευω­ρία σε βάρος του. Υπο­στή­ρι­ξε ότι οι πρα­κτι­κές του ήταν πά­ντο­τε σύμ­φω­νες με την ια­τρι­κή δε­ο­ντο­λο­γία, ότι οι κα­ταγ­γέλ­λου­σες πα­ρα­ποιούν γε­γο­νό­τα και ότι ορι­σμέ­νοι επι­διώ­κουν να τον βλά­ψουν για οι­κο­νο­μι­κούς και προ­σω­πι­κούς λό­γους. Η υπε­ρά­σπι­σή του επι­κα­λέ­στη­κε την ύπαρ­ξη κλει­στής ομά­δας στο Facebook, στην οποία, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, συμ­με­τεί­χαν πολ­λές από τις κα­ταγ­γέλ­λου­σες και σχε­δί­α­ζαν τις νο­μι­κές τους κι­νή­σεις, ενώ δια­τεί­νε­ται ότι οι εξε­τά­σεις ήταν απο­λύ­τως σύμ­φω­νες με τους ια­τρι­κούς κα­νό­νες και απλώς πα­ρερ­μη­νεύ­θη­καν από τις ασθε­νείς.

Από την πλευ­ρά τους, οι συ­νή­γο­ροι υπο­στή­ρι­ξης της κα­τη­γο­ρί­ας είχαν αντι­κρού­σει στον πρώτο βαθμό το επι­χεί­ρη­μα περί ορ­γα­νω­μέ­νης σκευω­ρί­ας, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι οι κα­ταγ­γε­λί­ες στη­ρί­ζο­νταν σε έγ­γρα­φα και συ­νο­μι­λί­ες που ανά­γο­νταν έως και 5 χρό­νια πριν. Είχαν εστιά­σει στη διά­κρι­ση με­τα­ξύ ια­τρι­κής εξέ­τα­σης και εγκλη­μα­τι­κής πρά­ξης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι τα θύ­μα­τα δεν ήταν σε θέση να αντι­δρά­σουν, καθώς η ια­τρι­κή δια­δι­κα­σία πε­ρι­λαμ­βά­νει αγ­γίγ­μα­τα που θε­ω­ρού­νται απο­δε­κτά για λό­γους υγεί­ας και, μέχρι να αντι­λη­φθούν τη με­τά­βα­ση από το επι­τρε­πτό στο εγκλη­μα­τι­κό, η πράξη είχε ήδη τε­λε­στεί. Πα­ράλ­λη­λα, είχαν ανα­δεί­ξει ότι από την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία επι­βε­βαιώ­θη­κε η ύπαρ­ξη τη­λε­φω­νι­κών ρα­ντε­βού εκτός πρω­το­κόλ­λου και απο­γευ­μα­τι­νών επι­σκέ­ψε­ων χωρίς κα­τα­γρα­φή, γε­γο­νός που, όπως υπο­στή­ρι­ξαν, κα­τέρ­ρι­πτε την ει­κό­να «αδιά­βλη­της» λει­τουρ­γί­ας του νο­σο­κο­μεί­ου. Την υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας στην πρώτη δίκη είχαν ανα­λά­βει οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Εύη Αρ­νι­θε­νού και Μύ­ριαμ Το­μα­ρά.

Η δεύ­τε­ρη δίκη: η 22η κα­ταγ­γε­λία και το πε­ρι­στα­τι­κό του 2017

Η δίκη της 7ης Δε­κεμ­βρί­ου 2026 αφορά μια εντε­λώς δια­κρι­τή υπό­θε­ση, η οποία δεν είχε πε­ρι­λη­φθεί στην αρ­χι­κή δι­κο­γρα­φία. Πρό­κει­ται για την 22η κατά σειρά μή­νυ­ση σε βάρος του ια­τρού, η οποία αξιο­λο­γή­θη­κε αυ­το­τε­λώς από τη Δι­καιο­σύ­νη και οδή­γη­σε, με βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, σε νέα πα­ρα­πο­μπή του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στο Μικτό Ορ­κω­τό Δι­κα­στή­ριο. Η κα­τη­γο­ρία που του απο­δί­δε­ται είναι η κα­τά­χρη­ση σε γε­νε­τή­σια πράξη σε βάρος προ­σώ­που ανί­κα­νου προς αντί­στα­ση, όπως προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 338 παρ. 1 του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα.

Η πράξη φέ­ρε­ται να τε­λέ­στη­κε στις 27 Απρι­λί­ου 2017 εντός του νο­σο­κο­μεί­ου, όπου ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπη­ρε­τού­σε τότε ως Επι­με­λη­τής Α’. Η κα­ταγ­γέλ­λου­σα, εκ­παι­δευ­τι­κός με τόπο κα­τοι­κί­ας εκτός του νη­σιού, είχε προ­σέλ­θει για προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη γυ­ναι­κο­λο­γι­κή εξέ­τα­ση. Όπως προ­κύ­πτει από την έγκλη­σή της και τις ένορ­κες μαρ­τυ­ρί­ες που συ­γκε­ντρώ­θη­καν κατά την κύρια ανά­κρι­ση, ενώ βρι­σκό­ταν στην ια­τρι­κή κα­ρέ­κλα, ο ια­τρός φέ­ρε­ται να άρ­χι­σε να την αγ­γί­ζει με αι­σθη­σια­κό τρόπο στην πε­ριο­χή των γεν­νη­τι­κών ορ­γά­νων, χωρίς η ίδια να έχει δώσει οποια­δή­πο­τε συ­ναί­νε­ση. Η πα­θού­σα, σύμ­φω­να με τη μαρ­τυ­ρία της, βρέ­θη­κε σε κα­τά­στα­ση σοκ και αδυ­να­μί­ας αντί­δρα­σης.

Στη συ­νέ­χεια, κατά την κα­ταγ­γε­λία, ο ια­τρός την οδή­γη­σε σε άλλο χώρο για «εξέ­τα­ση στή­θους» και την επα­νέ­φε­ρε στην ια­τρι­κή κα­ρέ­κλα χωρίς να προ­βεί σε καμία ια­τρι­κή ενέρ­γεια. Τότε φέ­ρε­ται να το­πο­θέ­τη­σε το χέρι της στο γεν­νη­τι­κό του όρ­γα­νο, ενώ της ανέ­φε­ρε ότι τα συμ­πτώ­μα­τά της οφεί­λο­νταν σε έντο­νη σε­ξουα­λι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Η γυ­ναί­κα, όπως ανα­φέ­ρε­ται, βρι­σκό­ταν σε πλήρη σύγ­χυ­ση και κα­τά­φε­ρε να απο­μα­κρυν­θεί από το ια­τρείο χωρίς να λάβει διά­γνω­ση ή θε­ρα­πεία. Το πε­ρι­στα­τι­κό το αφη­γή­θη­κε σε 2 συ­να­δέλ­φους της, γε­γο­νός που, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», ενί­σχυ­σε τη με­τα­γε­νέ­στε­ρη έγκλη­ση.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νεί­ται και αυτή την κα­τη­γο­ρία. Δη­λώ­νει ότι δεν θυ­μά­ται την πα­θού­σα, υπο­στη­ρί­ζει ότι η εξέ­τα­ση έγινε πα­ρου­σία νο­ση­λεύ­τριας, την οποία ωστό­σο δεν κα­το­νο­μά­ζει, και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν θα ήταν δυ­να­τό να τε­λέ­σει αθέ­μι­τη πράξη, καθώς ο εξε­τα­στι­κός χώρος είχε ανοι­χτή πόρτα και πα­ρά­θυ­ρο. Απο­δί­δει και αυτή την κα­ταγ­γε­λία σε ορ­γα­νω­μέ­νη ενέρ­γεια ενα­ντί­ον του μέσω της δια­δι­κτυα­κής ομά­δας που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, δη­μιουρ­γή­θη­κε μετά τις προη­γού­με­νες 21 κα­ταγ­γε­λί­ες, δια­τει­νό­με­νος ότι οι μη­νύ­σεις στό­χευαν σε χρη­μα­τι­κό όφε­λος, με απει­λή από­συρ­σης των εγκλή­σε­ων ένα­ντι 500.000 ευρώ. Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών απέρ­ρι­ψε τους ισχυ­ρι­σμούς αυ­τούς, ση­μειώ­νο­ντας ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­ταγ­γέλ­λου­σα δεν είχε καμία σχέση ή επι­κοι­νω­νία με τις προη­γού­με­νες μη­νύ­τριες και ότι υπέ­βα­λε την έγκλη­σή της πολύ αρ­γό­τε­ρα από τις υπό­λοι­πες, στοι­χείο που, κατά την κρίση του, απο­δυ­να­μώ­νει το σε­νά­ριο περί ομα­δι­κής σκευω­ρί­ας.

Στη δίκη αυτή, ως συ­νή­γο­ρος υπο­στή­ρι­ξης της κα­τη­γο­ρί­ας πα­ρί­στα­ται η δι­κη­γό­ρος κ. Εύη Αρ­νι­θε­νού.

Η ανα­στο­λή της ποι­νής και οι πε­ριο­ρι­στι­κοί όροι

Ο 73χρο­νος θα εμ­φα­νι­στεί και στις δύο δίκες ως ελεύ­θε­ρος υπό όρους. Το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έκανε δεκτή τον Απρί­λιο του 2026 την αί­τη­ση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της πρω­τό­δι­κης ποι­νής, θέ­το­ντας 2 πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους: την απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα και την υπο­χρε­ω­τι­κή εμ­φά­νι­σή του μία φορά τον μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας του.

Η από­φα­ση αυτή ήρθε έπει­τα από προη­γού­με­νη απόρ­ρι­ψη αντί­στοι­χου αι­τή­μα­τος, το οποίο είχε εξε­τα­στεί στις 2 Ιου­νί­ου 2025 χωρίς να οδη­γή­σει στην απο­φυ­λά­κι­ση του ια­τρού. Το νέο αί­τη­μα συν­δέ­θη­κε άμεσα με τη με­γά­λη χρο­νι­κή από­στα­ση μέχρι την εκ­δί­κα­ση της έφε­σης.