Να παγώσει για 10 χρόνια η ανέγερση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων – Tου Γιάννη Bογιατζή

Του Γιάννη Βογια­τζή

Με αφορμή φήμες που θέλουν επεν­δυ­τές να ενδια­φέ­ρο­νται για την αγορά μεγάλης έκτασης μεταξύ Γαδουρά και Χαρα­κιού για την ανέ­γερση ξενο­δο­χεια­κών μονάδων, θα ήθελα να κάνω μια σύντομη τοπο­θέ­τηση και ενδε­χο­μέ­νως να προ­βλη­μα­τίσω και μερι­κούς από εσάς.

Κατ’ αρχήν να ξεκα­θα­ρίσω ότι είμαι υπέρ­μα­χος της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης η οποία δίνει ψωμάκι σε πολύ λαό με την προ­ϋ­πό­θεση ότι αυτή είναι αειφόρα και σέβεται τη Φύση. Με απλά λόγια, ό,τι κατα­σκευά­ζε­ται από τον άνθρωπο να ενσω­μα­τώ­νε­ται αρμο­νικά και να σέβεται το φυσικό περι­βάλ­λον και όχι το αντί­θετο. Όπως επίσης, τα «παρα­προ­ϊ­ό­ντα» της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας να υπό­κει­νται σε επε­ξερ­γα­σία σύμφωνα με πιστο­ποι­η­μέ­νες δια­δι­κα­σίες, ώστε να έχουν τον ελά­χι­στο δυνατό περι­βαλ­λο­ντικό αντί­κτυπο.

Ας έρθουμε τώρα στο κυρίως θέμα. Οι φήμες λένε ότι οι επεν­δυ­τές προ­σφέ­ρουν ως τιμή εκκί­νη­σης (για να μιλή­σουμε και με όρους πλει­στη­ρια­σμού, μιας και είναι της μόδας εν καιρώ μνη­μο­νίου) τα 30.000€/στρέμμα. Βέβαια, η τιμή αυτή ανε­βαί­νει ανα­λό­γως της θέσης του ακι­νή­του, της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής δει­νό­τη­τας και της θέσης ισχύος του οικο­πε­δού­χου/χωρα­φού­χου καθώς και το πότε λαμ­βά­νει χώρα η δια­πραγ­μά­τευση. Με άλλα λόγια τα 30 χιλιά­ρικα μπορούν να γίνουν 130 ή ακόμα και 230. Ποσά, δηλαδή, τα οποία προ­κα­λούν ίλιγγο και είναι ικανά να σκαν­δα­λί­σουν και τον πιο ενάρετο άνθρωπο.

Το αμεί­λι­κτο ερώτημα που τίθεται λοιπόν, είναι το εξής: Κατά πόσο οι Μαλω­νί­τισ­σες/Μαλω­νί­τες και οι Μασα­ρε­νές/Μασα­ρε­νοί, γιατί σε αυτούς ανήκει το μεγα­λύ­τερο μέρος των εν λόγω γαιών, είναι πρό­θυ­μες/πρό­θυ­μοι να που­λή­σουν έναντι πολλών χρη­μά­των, η αλήθεια, τις συγκε­κρι­μέ­νες εκτά­σεις.

Σχεδόν όλοι μας μουρ­μου­ράμε για την άναρχη, δίχως μακρο­πρό­θε­σμο σχέδιο, του­ρι­στική ανά­πτυξη και καλά κάνουμε. Να τώρα η ευκαι­ρία να δεί­ξουμε πόσο στα σοβαρά παίρ­νουμε αυτή την ανά­πτυξη. Και για να το κάνω πιο λιανά, είμαι της άποψης ότι όσοι δεν είναι φιλο­χρή­μα­τοι και τα βγάζουν πέρα αξιο­πρε­πώς με ό,τι έχουν και ελπίζω να είναι η πλειο­ψη­φία, να το σκε­φτούν πολύ σοβαρά για το τι προ­τί­θε­νται να πράξουν, εφόσον προ­τε­ραιό­τητά τους δεν είναι το χρήμα. Και όπως συμ­βαί­νει σε κάθε σοβαρή Δημο­κρα­τία, πάντα υπε­ρι­σχύει η γνώμη της πλειο­ψη­φίας. Και για να σας προλάβω, πολλοί θα πουν για να «νομι­μο­ποι­ή­σουν» την απόφασή τους να που­λή­σουν, ότι το κάνουν για τα παιδιά τους, για να έχουν ένα καλ­λί­τερο μέλλον (η πλέον δια­δε­δο­μένη και κου­ρα­στική κλισέ ατάκα). Μα ακριβώς γι’ αυτό το λόγο δεν θα πρέπει να που­λη­θεί ούτε μια σπιθαμή γης. Αν το παρα­τη­ρή­σατε, εδώ υπάρχει μια αντί­φαση με ιδιαί­τερα κοι­νω­νιο­λο­γικό ενδια­φέ­ρον που ίσως θα άξιζε να διε­ρευ­νη­θεί περαι­τέρω.

Έχοντας υπόψη τα παρα­πάνω ας ανα­λο­γι­στούμε και συλ­λο­γι­στούμε τα παρα­κάτω:

1) Οι θάλασ­σες και οι παρα­λίες μας είναι τίγκα στο πλα­στικό και στη γόπα και σε ό,τι άλλο σκου­πίδι μπο­ρείτε να φαντα­στείτε και κατά ένα μεγάλο ποσοστό αυτό οφεί­λε­ται στον ολοένα αυξα­νό­μενο όγκο του­ρι­στών. Και μην μου πείτε ότι οι ξένοι που έρχο­νται είναι πολι­τι­σμέ­νοι και περι­βαλ­λο­ντικά ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι γιατί πολύ απλά δεν θα σας πιστέψω. Μπορεί οι περισ­σό­τε­ροι απ’ αυτούς να έχουν υψηλό μορ­φω­τικό επίπεδο αλλά αυτό δεν σημαί­νει επου­δενί ότι είναι καλ­λιερ­γη­μέ­νοι ως άνθρω­ποι ή ότι δια­θέ­τουν περι­βαλ­λο­ντική κουλ­τούρα. Ένα μεγάλο ποσοστό δεν δια­θέ­τει αυτές τις αρετές.

2) Ίσως πολλοί να μην το έχετε συνει­δη­το­ποι­ή­σει αλλά σε πολλές παρα­λίες πλα­τσου­ρί­ζουμε μέσα στο ίδιο μας το σκατό/κατρου­λιό, που στο μεγα­λύ­τερο ποσοστό είναι εισα­γό­μενο, εντάξει, ελαφρώς επε­ξερ­γα­σμένο λόγω βιο­λο­γι­κών μονάδων που και αυτές οι κακό­μοι­ρες έχουν τα όρια τους με απο­τέ­λε­σμα πολλές φορές να το τρώμε στη μάπα ανε­πε­ξέρ­γα­στο.

3) Οι υδρο­φό­ροι ορί­ζο­ντες έχουν κατα­κρη­μνι­στεί στα Τάρταρα. Πλέον για να βρούμε αξιο­πρεπή υδρο­φόρο ορί­ζο­ντα που το νερό να είναι πόσιμο τα τρυ­πά­νια θα πρέπει να φτάσουν σε βάθος τεκτο­νι­κών πλακών. Εντάξει, το δρα­μα­το­ποιώ και λίγο αλλά αυτό δε μειώνει τη βαρύ­τητα των λόγων μου. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα και λόγω προ­σω­πι­κής εμπει­ρίας η περιοχή Λαχα­νιάς. Οι βρύσες βγάζουν ένα είδος νερού που ούτε να το γευτείς δεν μπορείς. Έχει κάτι από αλμυρό και πικρό που σου φέρνει ανα­γούλα. Το καθαρό θαλασ­σινό νερό δεν μπορείς να το πιεις αλλά το γεύεσαι άνετα. Για να μην ανα­φερθώ στα άνυδρα νησιά που τρο­φο­δο­τού­νται με νερό από γεω­τρή­σεις του Γαδουρά. Φαντα­στείτε τι έχει να γίνει αν στην περιοχή ξεφυ­τρώ­σουν 3-4 μονάδες-μεγαθήρια. Το πιο λογικό είναι να πούμε το νερό νεράκι, όχι ότι τώρα δεν το λέμε. Απλά τότε και ελπίζω να μην έρθει ποτέ αυτό το τότε, θα κλάψουν μανού­λες.

Γενικά, είμαι των δρα­στι­κών λύσεων και ως εκ τούτου προ­τείνω:

Πάγωμα με υπουρ­γική απόφαση για τα επόμενα 10 χρόνια οποιασ­δή­ποτε ανέ­γερ­σης 4στερης και άνω ξενο­δο­χεια­κής μονάδας, ώστε να δούμε αν μπο­ρούμε να δια­τη­ρή­σουμε ένα υπο­τυ­πώ­δες επίπεδο αει­φο­ρίας με τις ήδη υπάρ­χου­σες μονάδες. Με απλά λόγια, όποιος πρόλαβε πρόλαβε.

Στα 10 χρο­νά­κια που θα μεσο­λα­βή­σουν σε τι επίπεδα θα δια­τη­ρη­θούν οι υδρο­φό­ροι ορί­ζο­ντες και γενικά οι υδα­τι­κοί πόροι; Η δια­χεί­ριση των υγρών και στερεών απο­βλή­των θα είναι επαρκής και απο­δο­τική; Η ποιό­τητα των οδικών αξόνων θα έχει ανα­βαθ­μι­στεί σε βάθος 10ετίας; Η καθα­ριό­τητα εντός και εκτός αστικού ιστού θα είναι ικα­νο­ποι­η­τική ή θα έχουμε πνιγεί στο σκου­πι­δα­ριό; Ως προς την ενερ­γειακή επάρ­κεια θα είμαστε εντάξει ή τα greek nights θα γίνο­νται με λάμπες πετρε­λαίου; Γενικώς, θα είμαστε σε θέση να ποτί­ζουμε, ταΐ­ζουμε, πλύ­νουμε και ξεσκα­τί­ζουμε τους ξένους με επάρ­κεια, απο­δο­τι­κό­τητα και σεβασμό προς τη Φύση;

Τέλος, επα­να­ξιο­λό­γηση της κατά­στα­σης μετά το πέρας της δεκα­ε­τίας και έχει ο Θεός, πολλά αλλά­ζουν. Ποιος ξέρει, μπορεί να μπου­χτί­σουμε από την ξέφρενη του­ρι­στική ανά­πτυξη και να το ρίξουμε ξανά στην καλ­λιέρ­γεια της μητέρας Γης και ιδίως της «γης του αερο­δρο­μίου».

Και ναι βρε αδερφέ, μέσα στη 10ετία ας εξε­τά­σουμε και εναλ­λα­κτι­κές μορφές του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης. Γιατί δηλαδή σόνι και καλά η του­ρι­στική ανά­πτυξη να συν­δέ­ε­ται απο­κλει­στικά και μόνο με την ανέ­γερση μπε­το­νέ­νιων μεγα­θή­ριων; Όπως η Ρόδος έτσι και η Χαλ­κι­δική είναι ένα μέρος προι­κι­σμένο από τη Φύση αλλά εκεί λει­τουρ­γούν και καμιά 10ριά οργα­νω­μένα κάμπιγκ στα οποία πάει αξιο­πρε­πής κόσμος με τις οικο­γέ­νειες τους όσο και ας σας φαί­νε­ται περί­εργο. Απλώς, οι άνθρω­ποι αυτοί έχουν μπου­χτί­σει με την κον­σερ­βο­ποί­ηση και θέλουν τα παιδιά τους να δουν και κάτι εναλ­λα­κτικό, να εξοι­κειω­θούν με καμιά μαμου­ριά, κανά σκα­το­πά­μπουλα, κανά κουρ­κού­τα­βλο, κανά γαμίκο, να έρθουν πιο κοντά στη Φύση βρε αδερφέ ξεφεύ­γο­ντας για λίγο από τα μπε­το­σί­δερα των μεγάλων πόλεων.

Τι πιο ωραίο δηλαδή αν το εγκα­τα­λε­λειμ­μένο στρα­τό­πεδο δίπλα στο Χαράκι γινόταν ένα ωραιό­τατο δημο­τικό κάμπινγκ; Δυστυ­χώς, η επι­κρα­τούσα κουλ­τούρα του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης απέχει παρα­σάγ­γας από αυτές τις ιδέες.

ΥΓ1. Μια που ανέφερα την ποιό­τητα των οδικών αξόνων, αν κρίνω από τη βασική οδική αρτηρία Ρόδου-Κολυμπίων μόνο αξιο­θρή­νη­τους μπορώ να μας χαρα­κτη­ρίσω. Θα ήταν ενδια­φέ­ρον να μάθουμε ποιος εργο­λά­βος κατα­σκεύ­ασε το έργο (θέλω να πιστεύω όχι εται­ρεία οδο­ποι­ίας) και ποιοι μηχα­νι­κοί το παρέ­λα­βαν για να ζητήσω συστα­τι­κές επι­στο­λές.

ΥΓ2. Θεωρώ επι­βε­βλη­μένο να θεσπι­στεί ως υπο­χρε­ω­τική, βάσει υπουρ­γι­κής από­φα­σης, η ανα­βάθ­μιση όλων των υφι­στά­με­νων του­ρι­στι­κών μονάδων από 3 αστέρια και πάνω, βάσει δυνα­μι­κό­τη­τας και έκτασης, και γίνομαι πιο σαφής: Εγκα­τά­σταση σε όλες τις μονάδες, όπου δεν υπάρ­χουν, α) μονάδων αφα­λά­τω­σης (για μονάδες που βρί­σκο­νται μέχρι και 200 μέτρα από τη θάλασσα), β) μονάδων βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού με δυνα­τό­τητα επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­σης του επε­ξερ­γα­σμέ­νου νερού (νερού που έχει απαλ­λα­χθεί από τα παθο­γόνα) στα καζα­νά­κια (εδώ κάποιοι θα μει­διά­σουν αλλά να λέμε τα πράγ­ματα με το όνομά τους) και για άρδευση του περι­βάλ­λο­ντος πρα­σί­νου και γ) εγκα­τά­σταση Φ/Β ή/και μικρών ανε­μο­γεν­νη­τριών για μερική κάλυψη των ενερ­γεια­κών αναγκών των μονάδων.

ΥΓ3. Για όσους δεν είναι εξοι­κειω­μέ­νοι με την τοπική διά­λε­κτο και ορο­λο­γία, η μαμου­ριά είναι η ακίν­δυνη αράχνη, ο σκα­το­πά­μπου­λας είναι το σκαθάρι, ο κουρ­κού­τα­βλος είναι η σαύρα και ο γαμίκος είναι η λιβε­λούλα.