Όταν η νομιμότητα γίνεται λεπτομέρεια

Η συνέ­ντευξη του Τηλέ­μα­χου Καμπούρη βάζει το δάχτυλο σε μια πληγή που ξεπερνά τα επι­μέ­ρους θέματα. Δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι που καλού­νται να ψηφί­σουν για το καζίνο χωρίς να έχουν στα χέρια τους το τελικό κείμενο της σύμ­βα­σης, εγκρί­σεις της Μεσαιω­νι­κής Πόλης που εκκρε­μούν με προ­ϋ­πο­θέ­σεις, drones που πετούν πριν απα­ντη­θούν τα ερω­τή­ματα για τα προ­σω­πικά δεδο­μένα, παρα­λίες και ΕΤΑΔ όπου η αντι­πο­λί­τευση ενη­με­ρώ­νε­ται από δημο­σιεύ­ματα. Η φράση του ανε­ξάρ­τη­του συμ­βού­λου ότι κυριαρ­χεί η λογική «υπο­γρά­φουμε και βλέ­πουμε» δεν είναι απλώς εύστοχη, είναι η ακρι­βέ­στερη περι­γραφή μιας διοι­κη­τι­κής κουλ­τού­ρας που δημιουρ­γεί πρώτα τετε­λε­σμένα και αναζητά μετά τη νομική τους θεμε­λί­ωση.

Το πιο ανη­συ­χη­τικό στοι­χείο δεν είναι καν οι επι­μέ­ρους αστο­χίες αλλά η υπο­βάθ­μιση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου σε όργανο επι­κύ­ρω­σης απο­φά­σεων ήδη ειλημ­μέ­νων, με ειρω­νεία και αμυ­ντική στάση απέ­να­ντι σε όποιον ζητά στοι­χεία. Σε ένα νησί που στη­ρί­ζει την οικο­νο­μία του σε μεγάλες επεν­δύ­σεις και ευαί­σθη­τες υπο­δο­μές, η προ­χει­ρό­τητα στις δια­δι­κα­σίες δεν είναι γρα­φειο­κρα­τική λεπτο­μέ­ρεια, είναι ρίσκο με πραγ­μα­τικό κόστος.

Γιατί όταν η σειρά είναι πρώτα η απόφαση και μετά ο νόμος, το τίμημα το πλη­ρώ­νει πάντα η πόλη.