Το παζλ που κούμπωσε στη Ρόδο

Η πολιτική διαδρομή του Αλέξανδρου Κολιάδη αποκτά πλέον μια ανάγνωση που ξεπερνά τα όρια της απλής αυτοδιοικητικής αντιπολίτευσης. Από την αστραπιαία απόκτηση ιθαγένειας σε 33 ημέρες το 2023, την περίοδο που έτρεχε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για το βουλευτικό ψηφοδέλτιο, μέχρι το βέτο του Κώστα Χαλκιά στο Δικαστικό Μέγαρο που είχε σφραγιστεί με δέσμευση υπουργού και πρωθυπουργού, το μοτίβο επαναλαμβάνεται με συνέπεια που δύσκολα χρεώνεται στην τύχη. Ο δήμαρχος συναινεί δημοσίως, εισπράττει τα οφέλη, και όταν έρχεται η ώρα της υλοποίησης, το τορπίλισμα αναλαμβάνεται από στελέχη του, με τον ίδιο να κρατά πάντα ανοιχτή την πόρτα της αποστασιοποίησης. Η ΠΕΔ, το τέλος ανθεκτικότητας, τα διογκωμένα αιτήματα μετά την Bora και το επεισόδιο Μενδώνη που ξεθύμανε με μια θερμή χειραψία στον Κυριάκο Μητσοτάκη συνθέτουν την ίδια εικόνα.

Η εμφάνιση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα δίνει στο σκηνικό αυτό το πλαίσιο που του έλειπε. Το «καμία σημαία» αποδεικνύεται σύνθημα με πολύ συγκεκριμένο χρώμα, και η κλιμάκωση της πολεμικής κατά της κυβέρνησης, της Περιφέρειας και των βουλευτών της κεντροδεξιάς συμπίπτει χρονικά με την ανασυγκρότηση του χώρου γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό.

Η Ρόδος έχασε 30 χρόνια σε ενστάσεις και κάποιοι δείχνουν αποφασισμένοι να της χαρίσουν κι άλλα.