Το παζλ που κούμπωσε στη Ρόδο

Η πολι­τική δια­δρομή του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη αποκτά πλέον μια ανά­γνωση που ξεπερνά τα όρια της απλής αυτο­διοι­κη­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Από την αστρα­πιαία από­κτηση ιθα­γέ­νειας σε 33 ημέρες το 2023, την περίοδο που έτρεχε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για το βου­λευ­τικό ψηφο­δέλ­τιο, μέχρι το βέτο του Κώστα Χαλκιά στο Δικα­στικό Μέγαρο που είχε σφρα­γι­στεί με δέσμευση υπουρ­γού και πρω­θυ­πουρ­γού, το μοτίβο επα­να­λαμ­βά­νε­ται με συνέ­πεια που δύσκολα χρε­ώ­νε­ται στην τύχη. Ο δήμαρ­χος συναι­νεί δημο­σίως, εισπράτ­τει τα οφέλη, και όταν έρχεται η ώρα της υλο­ποί­η­σης, το τορ­πί­λι­σμα ανα­λαμ­βά­νε­ται από στελέχη του, με τον ίδιο να κρατά πάντα ανοιχτή την πόρτα της απο­στα­σιο­ποί­η­σης. Η ΠΕΔ, το τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας, τα διο­γκω­μένα αιτή­ματα μετά την Bora και το επει­σό­διο Μενδώνη που ξεθύ­μανε με μια θερμή χει­ρα­ψία στον Κυριάκο Μητσο­τάκη συν­θέ­τουν την ίδια εικόνα.

Η εμφά­νιση του νέου κόμ­μα­τος του Αλέξη Τσίπρα δίνει στο σκηνικό αυτό το πλαίσιο που του έλειπε. Το «καμία σημαία» απο­δει­κνύ­ε­ται σύνθημα με πολύ συγκε­κρι­μένο χρώμα, και η κλι­μά­κωση της πολε­μι­κής κατά της κυβέρ­νη­σης, της Περι­φέ­ρειας και των βου­λευ­τών της κεντρο­δε­ξιάς συμπί­πτει χρονικά με την ανα­συ­γκρό­τηση του χώρου γύρω από τον πρώην πρω­θυ­πουργό.

Η Ρόδος έχασε 30 χρόνια σε ενστά­σεις και κάποιοι δεί­χνουν απο­φα­σι­σμέ­νοι να της χαρί­σουν κι άλλα.